("Μια φιλική ανάσα", Συλλογή: "Δακτυλικά αποτυπώματα")

«Κανένας δεν πρέπει να τριγυρίζει σε άδεια δωμάτια να μιλάει με τους τοίχους να κλαίει μόνος. Αξίζουμε όλοι ένα χέρι αδερφικό μια φιλική ανάσα δυο κουβέντες και μια αγκαλιά. Ένα μηδενικό είναι τα πλούτη μια σαπουνόφουσκα ο πολιτισμός όταν υπάρχουν άνθρωποι που ζουν και πεθαίνουν μόνοι..» ___________________ Τόλης Νικηφόρου,

ΚΑΙ ΝΕΕΣ ΠΑΛΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΜΑΓΚΡΟΓΚΙΚΑ

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ 2025

ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΜΑΖΙ

Οι απόφοιτοι συναντήθηκαν και πάλι, 47 χρόνια μετά, όχι μόνο για να μετρήσουν τα χρόνια που πέρασαν, αλλά για να νιώσουν ξανά τον παλμό της νιότης που κάποτε μοιράστηκαν. Ήταν μια ημέρα γεμάτη αγκαλιές, γέλια και φωτογραφίες Ήταν ένας ύμνος στη φιλία που αντέχει στο χρόνο και στην κοινή μνήμη που παραμένει άσβεστη. Ένα κομμάτι ζωής που κανείς δεν ξέχασε. Όσοι επιθυμούν να ανταμώνουν ποιο συχνά μπορούν να βρίσκονται στη περιοχή έξω από το σχολείο για καφεδάκι και κουβεντούλα, όποτε μπορούν μετά από την τηλεφωνική συνεννόηση. Σας ευχαριστούμε όλους Ανέστης Καραπαναγιώτης Παύλος Ματσούκας

ΝΕΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ

Χτυπά ξανά το… κουδούνι για τους αποφοίτους του 1977-78 στις 13/06/2025 Στην καλύτερη στιγμή μας, όταν ο χρόνος που μας χώρισε έγινε νοσταλγία, εμείς οι απόφοιτοι αποφασίσαμε να συναντηθούμε !!! Να θυμηθούμε, να γελάσουμε , να μάθουμε τα νέα μας, στο ψητομεζεδοπωλείο ΑΣΚΑΡΔΑΜΥΚΤΙ

,στις 21.00 μμ Αναλήψεως 21,Πλατεία Πλαπούτα.Αγ Ανάργυροι (τηλ 2102318325-6973421591). Παλιοί συμμαθητές-τριες από εκείνα τα χρόνια, θα περάσουν ένα καταπληκτικό βράδυ, με γέλια, πειράγματα, αναμνήσεις από τις μέρες του σχολείου,και καλο φαγητό.

ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ 2023 ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΚΑΙ ΜΑΘΗΤΡΙΩΝ 1977-78

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ

ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΣΥΜΜΑΘΗΤΕΣ Η ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΕΝΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΑΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΤΙΣ 03/11/2023 ΣΤΗ ΤΑΒΕΡΝΑ ΜΟΥΡΙΕΣ ΣΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΑΝΑΡΓΥΡΟΥΣ

“Είναι άθλιο άθλημα το μπαξίσι”: Συγκλονιστική συνέντευξη του Ακαδημαικού Θεοδόση Τάσιου by filoitexnisfilosofias 25/06/23 στις 07:56 από ΠΡΟΣΩΠΑ

Για τις σκληρές αλήθειες στην κοινωνία, την πολιτική, τα πανεπιστήμια, τη χρεοκοπία, τους πολιτικούς, τις δημοσκοπήσεις, το δημόσιο, τη διαφθορά, το “λάδωμα”. Αλλά πάνω απ όλα για τη μυθική βιβλιοθήκη του. Ο Όλυμπος της διανόησης μου άνοιξε το φιλόξενο γραφείο του και όταν τέλειωσε η συζήτηση έφυγα πλούσιος σε συναισθήματα. Είμαι ευγνώμων που τον γνώρισα και με εμπιστεύτηκε. Και εκμυστηρεύομαι πως ένιωσα τόσο “γέρος” μπροστά σε ένα νέο μυαλό 88 ετών. Η συντριπτική δύναμη του μυαλού του Καθηγητή Τάσιου με “ισοπέδωσε”. Ο κορυφαίος των κορυφαίων διανοητών ανοίγει νέους δρόμους σκέψης. Σαν ”ερπυστριοφόρο” σε μία άνυδρη γη ευτέλειας. Δεν θα πιστέψω ποτέ – το εννοώ – ότι μίλησα με αυτόν τον κολοσσιαίο Έλληνα. Του είμαι ευγνώμων. μου υποσχέθηκε ότι θα τα ξαναπούμε. Γιατί έχω να τον ρωτήσω τόσα πολλά. Τι να προλάβω σε μία ώρα… Να ξεκινήσουμε κ. Καθηγητά με μία υπέροχη λέξη που έμαθα χάρη στο τελευταίο σας βιβλίο «Ας αναστοχασθούμε εαυτούς και αλλήλους», που είναι ο κύκλος των δέκα διαλεξεών σας παλαιότερα στο Megaron plus. Η λέξη οτρηρός. Ο εργατικός άνθρωπος είναι ο οτρηρός. Ξέρετε, οι λέξεις τρίβονται, φορτίζονται και στο τέλος καταντούν ανέκφραστες. Γι αυτό χρειάζονται ένα ζωντάνεμα καμιά φορά. Η φυσική «δεξαμενή» για να το κάνεις αυτό, είναι όλες οι μορφές της ελληνικής γλώσσας. Πας λοιπόν σε μία παλαιότερη μορφή ή πας σε έναν δημοτικό όρο, το κάνω πολύ συχνά, κι έτσι με αυτή τη διαποίκιλση γίνεται οξύτερη η σαφήνεια με την οποία προβάλλεται η έννοια. Ωραία βλέπω, φιλολογικώς ξεκινήσαμε… Οτρηρός λοιπόν, ο εργατικός. Οι Έλληνες είμαστε εργατικοί; Είμαστε εργατικοί, δεν είμαστε αποδοτικοί. Πιθανώς δεν είμαστε αρκετά μεθοδικοί. Ίσως να μην πιστεύουμε και στη σημασία της εργασίας καθαυτή. Ωστόσο, είναι ανακριβές αυτό που λένε, ότι είμαστε τεμπέληδες. Από τα Πανεπιστήμια βγαίνουν οι αυριανοί εργατικοί πολίτες. Οι εικόνες που βλέπουμε διαχρονικά στα Πανεπιστήμια βοηθούν σε αυτή την κατεύθυνση; Ο χώρος του Πανεπιστημίου έχει να κάνει με μια πολύ συγκεκριμένη δουλειά, να πάρει η ευχή! Αυτό είναι που «μου τη δίνει» σχεδόν 40 χρόνια τώρα. Πρέπει να πάρει τα παιδιά που πέρασαν τη γενική Παιδεία, άρα διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα τους (μην μου πούνε τώρα ότι τα παιδιά 19 ετών πρέπει να διαμορφώσουν χαρακτήρα) γιατί ακούγονται και τέτοιες κουταμάρες. Και τώρα πρέπει να γίνουν γιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί, δάσκαλοι, φιλόσοφοι. Υπάρχουν συγκεκριμένα λειτουργήματα τα οποία πρέπει να υπηρετηθούν. Τι περιμένει ο ελληνικός λαός; Ο ελληνικός λαός περιμένει την καινοτομία, η οποία θα παραχθεί από την καινούργια έρευνα και δουλειά, προκειμένου να φάει ψωμί και να θρέψει τα παιδιά του. Όλες αυτές οι σπουδαίες δουλειές θα πρέπει να γίνουν στα Πανεπιστήμια. Δεν μπορούν να γίνουν αλλού. Η πολιτική επανάσταση να γίνει έξω απ’ τα Πανεπιστήμια. Αντιθέτως, το «1-1-4», το «πάμε παιδιά παρεούλα», η μουσική εκδήλωση, η πολιτική επανάσταση, όλα αυτά μπορούν να γίνουν και αλλού. Υπάρχουν θεσμοί για να τα υπηρετήσουν. Ενώ γι αυτό που κάνουν τα Πανεπιστήμια δεν υπάρχουν άλλοι θεσμοί. Να αφήσουν λοιπόν τα Πανεπιστήμια να παραγάγουν αυτά που ο ελληνικός λαός έταξε και ζητεί από τα Πανεπιστήμια να κάνουν. Και δεν τα αφήνουν. Ποιοί δεν τα αφήνουν; Τα προχθεσινά λυκειόπαιδα. Μα για το όνομα του Θεού πια! Σιγά που θα αναγνωρίσει η Δημοκρατία ειδικής κατηγορίας πολίτες, φτάνει να έχουν μικρή ηλικία. Απολίτικες αηδίες λέγονταν και το 2008 στα «Δεκεμβριανά» του νεκρού μαθητή Γρηγορόπουλου. Απολίτικες αηδίες στις οποίες έχει εκτεθεί το 50% των Ελλήνων διανοουμένων και το 80% των Ελλήνων δημοσιογράφων. Ποιος δεν ντρέπεται να πει ότι τότε έλεγαν βλακείες; Ποιο πολιτικό μήνυμα και ποιες “τρίχες” όταν η χώρα βούλιαζε; Ουσιαστικώς πρόκειται για μία σύγχυση από την οποία υποφέρει ο ελληνικός λαός. Αυτή η ιστορία, όμως, πηγαίνει πολύ πίσω… Σωστά. Ήδη από το 1978, όταν έφυγε η ρωμαλέα γενιά του Πολυτεχνείου, μια σπουδαία γενιά, κι άρχισαν να έρχονται τα χθεσινά σχολιαρόπαιδα που δεν είχαν ιδέα από το τι είχε γίνει, ωστόσο είχαν την έπαρση να κάνουν καταλήψεις, να κάνουν πράγματα ανήκουστα, απολιτικά και κρύβονταν πίσω από την κομματική μαμά τους. Εδώ και σχεδόν 40 χρόνια χρόνια, λοιπόν, συμβαίνουν αυτές οι ασχημίες και είναι καιρός να σταματήσουν. Είμαι βέβαιος ότι δεν υπάρχει κανένα πολιτικό κόμμα στη Βουλή των Ελλήνων που να μην αισθάνεται ότι πρέπει να σταματήσει αυτή η ασχημία. Δε μπορεί να βρωμίζουν το Πανεπιστήμιο με αφίσες. Δεν μπορεί το Πανεπιστήμιο να βρωμίζεται με αφισοκολλήσεις και δήθεν πολιτικά μηνύματα νηπιακής ποιότητας και να επικρατούν αυτά τα αντιδημοκρατικά φαινόμενα με τα γιουρούσια. Υπάρχει και η σιωπηρή πλειοψηφία των φοιτητών που πρέπει να δείξει τη δύναμή της. Χρειάζεται μία αγωνιστική απαισιοδοξία που είναι ισότιμη της αισιοδοξίας. Λέτε εδώ και χρόνια σκληρές αλήθειες που δεν αρέσουν σε όλους… Μα η Δημοκρατία δεν είναι παρά μια σειρά από αντιθέσεις μεταξύ απόψεων και αντιθέσεις από προτεραιότητες αξιών. Στη Δημοκρατία οι αντιφάσεις πώς ενεργούνται; Με τη διαπραγμάτευση και τη συναίνεση στην οποία καταλήγει η διαπραγμάτευση. Απ’ το 1990 προειδοποιούσα για τη χρεοκοπία. Φαντάζει όμως «προκλητικό» να φωνάζετε από το 1990 γιά τον επερχόμενο κίνδυνο χρεοκοπίας της Ελλάδας. Γιατί δεν σας άκουσε κανείς τότε; Δεν ήμουν ο μόνος. Και δεν έπρεπε να είναι μάγος κανείς για να το δει. Πράγματι, στις 25 Μαρτίου 1990, είχα γράψει σε μία επιφυλλίδα στο «Βήμα» για την τραγωδία του δημοσίου χρέους, το οποίο έφτασε σε σημείο που δεν μπορεί να υπηρετηθεί. Ένας μηχανικός ήμουν, όχι οικονομολόγος, ιστορικός, αλλά έβλεπα την καμπύλη του δημοσίου χρέους να ανεβαίνει συνεχώς με πέντε δισ δανεικά κάθε χρόνο, τα οποία προς το τέλος έγιναν δώδεκα δισ κάθε χρόνο. Αδιανόητο! Εφόσον η οικονομία δεν αναπτυσσόταν, άρα οι νέες γενιές δεν είχαν επαρκείς θέσεις εργασίας, προσφερόταν το κράτος να δώσει αυτές τις θέσεις που δεν είχε η πραγματική οικονομία. Ναι αλλά φτάσαμε στο “υδροσκέφαλο” δημόσιο. Κι έτσι έδινε ψευδεπίγραφες θέσεις, με συνέπεια να γιγαντωθεί ο δημόσιος τομέας, να δανείζεται το κράτος γιά να τον συντηρήσει και να στρεβλωθεί η αγορά εργασίας, καθώς δεν υπήρχε αξιοκρατία. Είναι θαύμα το πώς αντέξαμε άλλα είκοσι χρόνια έως το 2010. Δεν υπήρχαν αυτιά να ακούσουν φωνές που προειδοποιούσαν, παρ ότι ο λαός γνώριζε. Έτσι, λοιπόν, ενδέχεται η θηριώδης όντως ευθύνη των πολιτικάντηδων να μην είναι μόνη, αλλά παρέα με όλους εμάς που τρώγαμε τις αυξήσεις μας μια χαρά, οι οποίες όμως προέρχονταν εκ δανεισμού. Κι αυτό δημιουργεί έναν ευρύτερο κύκλο ευθυνών. Το «εργαστήρι» της ιστορίας όπως σας αρέσει να το χαρακτηρίζετε, έχει αποδείξει πως οι Έλληνες αρέσκονται στο να ψηφίζουν υποψήφιους πρωθυπουργούς οι οποίοι προτρέπουν υπουργούς Οικονομικών «να τα δώσουν όλα», που διαβεβαιώνουν ψευδώς ότι «λεφτά υπάρχουν» και που υπόσχονται επιστροφή μισθών και συντάξεων στην προ κρίσης εποχή. Γιατί; Αναγνωρίζω το δικαίωμα να κάνουν αυτό το τεράστιο σφάλμα σε βάρος των παιδιών τους, μόνο σε πολύ φτωχούς και απελπισμένους, αλλά δεν μπορώ να αναγνωρίσω μια τέτοια εγκληματικώς μυωπική σκέψη στους υπολοίπους, οι οποίοι φαντάζονται πως θα λυθούν τα προβλήματα δι απλών μετακινήσεων των πιονιών στη σκακιέρα. Ξέρετε, ο καθένας προσπαθεί να λύσει το πρόβλημά του όπως μπορεί. Μου άρεσε πολύ αυτό που μου είχατε πει παλαιότερα για τον οδηγό ταξί, ο οποίος σας πήγαινε κάπου και στη λεωφόρο Κηφισίας τον έπιασε φανάρι. Οργισμένος άρχισε να βρίζει το φανάρι και τότε εσείς ψύχραιμα, ένας σεβάσμιος άνθρωπος του λέτε σκωπτικά», μήπως να κατέβουμε να το σπάσουμε;» και μένει άφωνος… Χαίρομαι που το θυμάστε, είναι πολύ χαρακτηριστικό της νοοτροπίας μας. Είναι αυτό που λέμε «πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι». Έτσι, λοιπόν, κι αν σε σταματήσει το φανάρι, κατεβαίνεις και το σπας επειδή βιάζεσαι. Έχεις την αίσθηση ότι κάνεις ένα έργο εναντίον της αιτίας που σου προκάλεσε τη δυσχέρεια. Το ζήτημα είναι ότι χρειάζεται λίγο περισσότερο μυαλό, αν αυτό είναι η πραγματική αιτία. Ας επιμείνω σε αυτό που λέγαμε πριν. Τη μυωπική σκέψη στη χώρα μας. Αναρωτιέμαι, δεν ήταν μυωπική, η μαξιμαλιστική διεκδίκηση αυξήσεων και προνομίων των επαγγελματιών συνδικαλιστών του δημοσίου και όχι μόνο σε βάρος των παιδιών και των εγγονιών τους; Να το πω μεταφορικά «εσύ έσπασες το φανάρι και εκτονώθηκες, όμως δεν θέτεις σε κίνδυνο δυστυχήματος τους επόμενους οδηγούς στη λεωφόρο»; Όπως με το ασφαλιστικό; Κάνετε καλά και αναφέρεστε σε αυτό. Όταν κάποτε συνάντησα τον κ. Τάσο Γιαννίτση, υπουργό Εργασίας επί κυβερνήσεως Σημίτη, πήρα το θάρρος και του είπα “μα εσείς είστε ένα σύμβολο”. Σεμνότατος άνθρωπος δεν ήθελε να ακούσει τίποτα. Κι όμως πολύ εγκαίρως (το 2001 παρακαλώ) με βάση την απλή λογική, υποστήριξε ότι τα ασφαλιστικά Ταμεία πηγαίνουν κατά διαβόλου. Και ξεσηκώθηκε το σύμπαν να τον «φάει» με προεξάρχοντες τους συνδικαλιστές. Και «κάηκε» η Ελλάδα. Ο λαός βούλωσε τα αυτιά του κι εκείνη την ώρα συνετελέσθη το μεγάλο έγκλημα εναντίον της επόμενης γενιάς. Από όλο τον λαό. Εδώ κανένας δεν μπορεί να μου πει ότι δεν ήξερε. Δεν είναι δυνατόν να μην ξέρεις πως, όταν δουλεύουν οι τρεις για να τρώνε οι πέντε, δεν πάει καλά το πράγμα. Κι αυτό το είχε πει ο Γιαννίτσης και αποπέμφθηκε. Είναι μερικές φορές τόσο μεγάλος ο κομφουζιονισμός ως κυρίαρχη πολιτική θέση και τόσο μυωπική η πολιτική αντίληψη, ώστε πράγματι ενδέχεται να υπονομεύουμε και το μέλλον των παιδιών μας. Αυτό είναι νταβατζιλίκι. Σας θυμίζει το τελευταίο διάστημα η ελληνική κοινωνία αλλά και η ελληνική πολιτική σκηνή, τον Ρινόκερο του Ιονέσκο; Αυτή η «μόδα» της εύκολης μεταπήδησης από κόμμα σε κόμμα τόσο πολιτών, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, όσο και πολιτικών; Όταν αυτή η αλλαγή πολιτικής άποψης γίνεται και ξαφνικά και αγεληδόν. Χωρίς τα εξωτερικά δεδομένα να είναι τόσο πειστικά ώστε να αλλάξουν την ανάλυση. Οπότε η μόνη ερμηνεία δεν είναι η καλύτερη κατανόηση της πραγματικότητας, αλλά η καλύτερη αντίληψη του βραχυπρόθεσμου συμφέροντος. Ό,τι φάμε κι ό,τι πιούμε δηλαδή. Έτσι διευκολύνεται μιά περιστασιακή αλλαγή κομματικής θέσης με την ελπίδα ότι, αν αυτή παροχολογία (η οποία συνήθως χαρακτηρίζει προ των εκλογών πολλά κόμματα) πραγματοποιηθεί έστω κι εν μέρει, εγώ θα βγω κερδισμένος. Ας πάω, λοιπόν, προς τα εκεί. Μόνο που κι αυτό είναι μυωπικό και συνδέεται με την έλλειψη οράματος για τα παιδιά μας. Έχω το φόβο ότι πολλοί από τους συμπατριώτες μας ακούγοντας τις εξαγγελίες του άλφα ή βήτα κόμματος δεν τις πιστεύουν. Αλλά δεν έχουν το ήθος να μην τις ακολουθήσουν. Είναι πολύ αργά, όμως, για τέτοια «παιχνίδια», διότι η χώρα βρέθηκε σε αυτή τη μαύρη κατάντια το 2010 και δεν έχει περιθώριο να ξαναβρεθεί. Φοβάμαι, όπως κι εσείς, ότι τα παθήματα δεν έγιναν μαθήματα. Κι επομένως το κρίμα στο λαιμό μας γιά τα παιδιά και τις επόμενες γενιές. Ας κλείσουμε όπως αρχίσαμε την όμορφη συζήτησή μας. Με λέξεις. Είναι εθνικό μας σπορ το «λάδωμα»; Είναι άθλιο άθλημα το μπαξίσι. Η πληθώρα των λέξεων που υπάρχει φανερώνει πως έχει πολλά κεφάλια, σαν τη Λερναία Ύδρα Το δωρόσημο, το γρηγορόσημο και τόσα άλλα. Η ετεροδοσοληψία όπως λέω εγώ. Όλη αυτή διαφθορά καλύπτει, πλέον, τους πάντες. Δεν υπάρχει επάγγελμα που «δεν τα πιάνει». Ακόμη και οι ιερείς. Το κακό είναι πως είμαστε πολύ μακριά από το να αλλάξουμε αυτή την πρακτική. Είναι κάτι που δυστυχώς μας χαρακτηρίζει ως λαό. Αν δεν το θεωρήσουμε κι αυτό ανηθικότητα, τότε έλεος! Και μην μου πούνε ότι η πολιτική θεωρία δεν προβλέπει τίποτα περί ηθικής. Τους απαντώ ότι ο Αμάρτια Σεν πήρε Νόμπελ, διότι απέδειξε πως η πολιτική δεν είναι τίποτα άλλο παρά ηθική. Το μπαξίσι, λοιπόν, είναι εθνική μάστιγα, αντιλαϊκή μάστιγα. Ας είναι καλά η Διεθνής Διαφάνεια Ελλάς η οποία κάνει σπουδαία δουλειά εναντίον αυτής της πρακτικής. Οι λέξεις είναι τα βιβλία. Πόσα βιβλία έχετε σπίτι σας; Πάνω από 5.000 τίτλους βιβλίων στα πέντε βιβλιοστασιά μου. Εκτός των τεχνικών και επιστημονικών που είναι στο Πολυτεχνείο. Δεν μπορώ να επιβιώσω χωρίς βιβλία. Είναι ένας μεγάλος «θησαυρός» γιά εμένα τα βιβλία μου. Σκέφτομαι κάτι που έγραψε ένας σπουδαίος και θέλω να δω αν το θυμάμαι ακριβώς. Κατεβαίνω στη βιβλιοθήκη, βρίσκω το βιβλίο, το ανοίγω, γυρίζω τις σελίδες, μυρίζω το χαρτί και διαβάζω. «Γιατί δεν το γκουγκλάρεις;» με ρωτάνε οι νεότεροι. Μα ένα «κλικ» δεν έχει τη γλύκα που σας περιέγραψα. Αν κάποτε γράφατε την αυτοβιογραφία σας κ. Καθηγητά τι τίτλο θα βάζατε; Ποιόν να ενδιαφέρει κ. Κωστάκη; Δεν με βρίσκετε προετοιμασμένο, αλλά θα μπορούσε να ήταν: «ε και;»… Σας ευχαριστώ θερμά. Είμαι ευγνώμων. Κι εγώ σας ευχαριστώ. Συνέντευξη στον ΑΡΓΥΡΗ ΚΩΣΤΑΚΗ

Δες το αλλιώς… ΑΡΘΡΑ Στέλιος Τσιφτσής / thecommonsense

Πώς το αίτημα για ανοιχτά σύνορα αποτελεί μια αφελή προσέγγιση του μεταναστευτικού και γιατί θα οδηγήσει σε νέα ναυάγιο. … Μια εβδομάδα περίπου μετά το πολύνεκρο ναυάγιο νότια της Πύλου, στο οποίο έχασαν με τραγικό και αποτρόπαιο τρόπο τη ζωή τους εκατοντάδες άνθρωποι οι οποίοι προσπάθησαν να εισέλθουν στην Ευρώπη, ένα νέο περιστατικό καταγράφεται – ευτυχώς χωρίς την τραγική κατάληξη που είχε το προηγούμενο. Αυτή τη φορά στα ελληνοτουρκικά σύνορα του Έβρου. Σχεδόν 150 άνθρωποι εγκλωβισμένοι σε νησίδα στον ποταμό Έβρο. Θαρρώ πως δεν εκπλήσσει κανέναν. Μάλλον αναμενόμενο. Και φυσικά θα υπάρξουν κι άλλα τέτοια περιστατικά. Το μέγεθος και η κατεύθυνση των μεταναστευτικών ροών εξαρτάται από μία σειρά από παράγοντες. Οι πρώτοι που έρχονται στο μυαλό είναι οι πόλεμοι, μεταξύ κρατών αλλά και εμφύλιοι, καθώς και διάφορες περιφερειακές συρράξεις. Δεν είναι όμως οι μοναδικοί παράγοντες: οι δημογραφικές τάσεις, οι κοινωνικό – οικονομικές εξελίξεις όπως φτώχια και πάσης φύσεως διακρίσεις, καθώς και περιβαλλοντικοί λόγοι αλλά και η κλιματική αλλαγή, αποτελούν παράγοντες – κλειδιά που προσδιορίζουν το μέγεθος των μεταναστευτικών ροών, αλλά και την κατεύθυνση που αυτές ακολουθούν. Σχετικά με το τελευταίο χαρακτηριστικό, την κατεύθυνση, θα πρέπει να προστεθεί η ολοένα και μεγαλύτερη επίδραση που ασκούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και ο τεράστιος όγκος πληροφοριών που είναι διαθέσιμος μέσω του διαδικτύου σε κάθε γωνιά του πλανήτη: και στο τελευταίο κατσικοχώρι του Ινδοκαύκασου, στα ορεινά του Αφγανιστάν ένα κορίτσι μπορεί να δει και να διαβάσει τί σημαίνει ελεύθερη και ισότιμη ζωή στην Ευρώπη, ένα αγόρι στη Νιγηρία μπορεί να δει πως είναι να ζεις σαν παιδί και όχι σαν μαχητής της Μπόκο Χαράμ, αλλά και ένας Ταλιμπάν πόσο διεφθαρμένος στα μάτια του Αλλάχ είναι ο έκφυλος δυτικός πολιτισμός – και ίσως πρέπει να τιμωρηθεί για αυτό. Οι αξίες και οι προσδοκίες αποτελούν άλλον έναν ισχυρό παράγοντα μετακίνησης από ένα μέρος σε άλλο, εκτός της βίας και του πολέμου. Το ίδιο και η μισαλλοδοξία, αλλά και το ιερό θρησκευτικό καθήκον. Βέβαια οι πόλεμοι, κάθε είδους, κατατάσσονται στην πρώτη θέση των παραγόντων που προκαλούν τις μεταναστευτικές ροές. Το 1990, η εισβολή του Ιράκ στο Κουβέιτ, άνοιξε τον ασκό του Αιόλου στην Μέση Ανατολή. Έκτοτε, μια σειρά από πολέμους με κυρίαρχο χαρακτηριστικό την ενεργό συμμετοχή των δυτικών κρατών, με διόλου αθώα κίνητρα παρά τη ρητορική τους, έχει οδηγήσει, άμεσα ή έμμεσα, σε τετραπλασιασμό των εκτοπισμένων πληθυσμών, από 21 εκατομμύρια το 1993 σε 83 εκατομμύρια το 2021. Εάν προσθέσετε και τις εκτοπίσεις στο εσωτερικών χωρών, οι οποίες για την ίδια περίοδο αυξήθηκαν από 4 εκατομμύρια σε 48, ο αριθμός ανέρχεται σε 130 περίπου εκατομμύρια. Εντάξει, θα μου πει κανείς, στάλα στον ωκεανό των 8 δισεκατομμυρίων του συνολικού παγκόσμιου πληθυσμού σήμερα. Για μετακίνησε βίαια όλο των πληθυσμό της Ιαπωνίας ή της Ρωσίας, θα απαντήσω εγώ, και κάνε το εικόνα. Πρόσθεσε τώρα και 150 εκατομμύρια νόμιμους μετανάστες και το σύνολο αυξάνεται σε 280 εκατομμύρια. Παιδιά, οι μεταναστευτικές ροές αυξάνονται με ρυθμό μεγαλύτερο από αυτόν της αύξησης του παγκόσμιου πληθυσμού. That’s a fact, που λένε και στα καφενεία. Η επόμενη σκέψη μου, γράφοντας αυτό το κείμενο, ήταν η καταγραφή των χωρών του πλανήτη, από τις οποίες προέρχονται, κατά κύριο λόγο οι πληθυσμιακές εκτοπίσεις. Ο κατάλογος είναι μεγάλος: Αίγυπτος, Αιθιοπία, Ακτή Ελεφαντοστού, Αλγερία, Αφγανιστάν, Βενεζουέλα, Γκάνα, Ερυθραία, Ιράκ, Κολομβία, Κούβα, Λίβανος, Λιβύη, Μάλι, Μαρόκο, Μεξικό, Μπαγκλαντές, Μπενίν, Μπουρκίνα Φάσο, Νίγηρας, Νιγηρία, Ουκρανία, Σουδάν, Συρία, Τσαντ, Τυνησία. Ανοίξτε ένα χάρτη στο πάτωμα και βάλτε πάνω πιόνια. Σε ένα χαρτί δίπλα σας, σημειώστε τα κοινά χαρακτηριστικά των χωρών αυτών. Εν συνεχεία δείτε, προς τα που κινούνται οι πληθυσμοί αυτοί, που θέλουνε να πάνε: Βόρεια Αμερική, Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη, άντε και Αυστραλία. Κάντε και μια δεύτερη στήλη στο χαρτί σας, με τα χαρακτηριστικά των κρατών προορισμών. Θα διαπιστώσετε ότι η κάθε μία από τις δύο στήλες διαθέτει μία ομοιογένεια. Οι άνθρωποι απεχθάνονται τη βία, τη φτώχεια και την καταπίεση. Θέλουν να φύγουν μακριά από αυτές τις καταστάσεις και να βρουν πλούτο, ειρήνη και ευημερία. Με λίγα λόγια, θέλουν να φύγουν από τις χώρες της πρώτης λίστας και να πάνε σε αυτές της δεύτερης. Πόσο εφικτό είναι αυτό; Η απάντηση ποικίλει ανάλογα με τον ερωτώμενο. Επειδή όμως το κείμενο το γράφω εγώ, θα απαντήσω εγώ κι όσοι θέλετε διαφωνήστε. Αυτό είναι υγιές, αρκεί να γίνεται με κάποιους όρους και κάποιες προϋποθέσεις. Σε ένα φανταστικό κόσμο, θα ήταν απόλυτα εφικτό. Οι φανταστικοί κόσμοι όμως είναι ουτοπίες. Η πραγματικότητα έχει μια κακή συνήθεια: δεν είναι ποτέ ιδεατή. Στον πραγματικό κόσμο, υπάρχουν περιορισμοί. Τέτοιες μαζικές μετακινήσεις δεν είναι εφικτές για μια σειρά από λόγους, που έχουν να κάνουν αφενός με περιορισμένους πόρους και αφετέρου με την αλλαγή ισορροπιών και συνθηκών που το μόνο που θα μπορούσαν να επιτύχουν είναι μια βίαιη σύγκλιση των χωρών της πρώτης λίστας με αυτές της δεύτερης, όχι όμως αναβαθμίζοντας το φτωχές χώρες, αλλά υποβαθμίζοντας τις πλούσιες. Είναι δύσκολη, χρονοβόρα, κοστοβόρα και αμφιβόλου αποτελεσματικότητας η προσπάθεια ενσωμάτωσης τόσο μεγάλου αριθμού ανθρώπων διαφορετικών κουλτουρών, γλωσσών, θρησκειών, κοινωνικών πεποιθήσεων και αξιακών συστημάτων σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Και δεν υπάρχει δεύτερη ευκαιρία. Βλέπετε, δεν πρόκειται για ένα in vitro πείραμα, αλλά μια εξελισσόμενη πραγματικότητα. Είμαι βέβαιος, ότι αυτή σε αυτό το σημείο έχω ήδη χαρακτηριστεί δυσμενώς από αρκετούς και υβριστεί από άλλους. Στην εποχή της πολιτικής ορθότητας, ό,τι δεν συμφωνεί και συνάδει με μια ψευδεπίφαση σεβασμού θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων – πανάθεμα κι αν οι περισσότεροι αντιλαμβάνονται ποια είναι αυτά, αλλά ακόμη περισσότερο πόσο επικίνδυνη είναι η αφοριστική και αδιάλλακτη στάση τους – είναι καταδικαστέα. Αλλά σε πείσμα αυτών, εγώ παραμένω σταθερός στις αντιλήψεις μου, μέχρι να πειστώ περί του αντιθέτου. Εάν ο δυτικός, ανεπτυγμένος κόσμος θέλει συμβάλλει στη λύση του προβλήματος θα πρέπει να επιστρέψει στις ιστορικές του ρίζες και αξίες. Η Συνθήκη της Βεστφαλίας του 1648 του τερμάτισε οριστικά τον τριακονταετή πόλεμο αποτελεί ένα καλό ιστορικό παράδειγμα ενός διεθνούς συστήματος αμοιβαίου σεβασμού και επωφελών υποχωρήσεων για την επίτευξη ισορροπίας. Σαφώς απαιτεί υποχωρήσεις εκατέρωθεν και σεβασμό θεμελιωδών αξίων όπως το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, της κυριαρχίας ενός κράτους, χωρίς παρέμβαση τρίτων στα εσωτερικά του ζητήματα, της αξιοποίησης του εθνικού του πλούτου προς όφελος των πολιτών του. Εύλογα θα ρωτήσει κάποιος “Αυτό δεν είναι ουτοπικό;”. Αντιθέτως, είναι μια ρεαλιστική προσέγγιση και μάλλον αποτελεί μονόδρομο εάν επιθυμούμε μια βιώσιμη λύση σε ένα συνεχές και εντεινόμενο πρόβλημα. Στο παρελθόν, οι κρίσεις ήταν αυτές που οδήγησαν στην ανάγκη δημιουργίας θεσμών και μηχανισμών, ακριβώς για να αποτραπεί το ενδεχόμενο επανάληψης τέτοιων κρίσεων. Και αν η λειτουργία αυτών των θεσμών δεν εκφυλίζονταν, δίνοντας χώρο σε μονομερείς ενέργειες, ο τετραπλασιασμός των μεταναστευτικών ροών πιθανόν θα είχε αποσοβηθεί. Αυτή η πρακτική, του διεθνούς συντονισμού και της εφαρμογής διεθνών κανόνων για τη βελτίωση των συνθηκών στις χώρες προέλευσης, με ταυτόχρονες αμοιβαίες. είναι η μόνη λύση. Και μπορεί να είναι μια win – win situation. Αντί να ζητάμε από τις δυτικές κυβερνήσεις να λογοδοτήσουν για τις λίγο ή πολύ αποτυχημένες πολιτικές διαχείρισης του μεταναστευτικού, πρέπει να τους ζητήσουμε να λογοδοτήσουν για την εξωτερική τους πολιτική, την παρέμβαση στο εσωτερικό χωρών του αναπτυσσόμενου κόσμου, την εκμετάλλευση του πλούτου και των πληθυσμών τους. Δυστυχώς, η λύση στο πρόβλημα αργεί καθώς απαιτεί εμπλοκή πολλών και από την άλλη οι παράγοντες που προκαλούν τα φαινόμενα μετανάστευσης εντείνονται. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει αναπτύξει μια σειρά δράσεων, πολλές εκ των οποίων όμως βασίζονται σε διμερείς συμφωνίες, τουλάχιστον όσον αφορά την συνεργασία με τις χώρες προέλευσης, αλλά και διέλευσης για την παροχή βοήθειας προκειμένου να ενισχύσουν την ικανότητα διαχείρισης τόσο της μετανάστευσης, όσο και των συνόρων τους. Υπάρχει όμως μια σειρά από ζητήματα που θέτουν εν αμφιβόλω το όλο εγχείρημα. Η ΕΕ αδυνατεί, όπως και σε άλλες περιπτώσεις να υιοθετήσει μια κοινά αποδεκτή μεταναστευτική πολιτική, αλλά και μια κοινή πολιτική προστασίας των συνόρων της. Δεν μπορεί για παράδειγμα τα σύνορα της Ελλάδος να είναι εξωτερικά σύνορα της Ευρώπης όταν μιλάμε για παράνομη είσοδο μεταναστών, αλλά να είναι εθνικά σύνορα όταν υπάρχουν διενέξεις με την Τουρκία. Επιπλέον, οι πολιτικές επιστροφής και επανεισδοχής όσον δεν εξασφαλίζουν άσυλο ή άδεια παραμονής και εργασίας στην Ευρώπη αποδεικνύεται από την αναποτελεσματικότητα τους ένα βαρέλι χωρίς πάτο όπου ρίχνονται τεράστια ποσά από τον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό. Είναι ιστορικό γεγονός, και επαναλαμβάνεται: οι δημοκρατικές χώρες, δεδομένου ότι το μεταναστευτικό αξιολογείται υψηλά στον εσωτερικό πολιτικό διάλογο, έχουν αποτελέσει επανειλημμένα αντικείμενα εκβιασμού για την άντληση κεφαλαίων, προκειμένου να συγκρατηθούν οι μεταναστευτικές ροές. Ενδεικτική είναι η ρητορική του Τούρκου Προέδρου και οι συνεχείς απειλές ότι θα “ανοίξει τις πύλες της χώρας του” για να περάσουν παράνομα στην Ευρώπη μετανάστες. Οι εκβιασμοί δεν μπορούν και δεν πρέπει να γίνουν δεκτοί. Και δεν αναφέρομαι μόνο στους εκβιασμούς των χωρών προέλευσης ή διέλευσης μεταναστών και προσφύγων. Κάποια στιγμή θα πρέπει να διερευνηθεί και η εκβιαστική στάση των διαφόρων ΜΚΟ. Αλήθεια, αυτές σε ποιόν λογοδοτούν; Για ποιο λόγο υποκαθιστούν κρατικούς μηχανισμούς και διεθνείς θεσμούς; Επιχορηγούνται με εκατοντάδες εκατομμύρια – αλήθεια από ποιους; – , δεν φορολογούνται επειδή είναι ΜΚΟ, τα πρωτοκλασάτα εκτελεστικά στελέχη τους έχουν βαρβάτες απολαβές (αφορολόγητες κι αυτές και σε μεγάλο ποσοστό), μας κουνούν επιδεικτικά το δάκτυλο, αλλά σε ποιον λογοδοτούν; Εκδίδουν disclosure reports; Οικονομικές καταστάσεις; Εκθέσεις πεπραγμένων χρηστής διαχείρισης των πόρων τους; Ζητάμε από τις πετρελαϊκές εταιρείες για παράδειγμα να συμμορφωθούν με πρότυπα βιώσιμης ανάπτυξης και να είναι κοινωνικά υπεύθυνες και καλά κάνουμε. Οι ΜΚΟ με ποια πρότυπα συμμορφώνονται; Απλά, αναρωτιέμαι. Εσείς; Στο όνομα του ανθρωπισμού έχουν διαπραχθεί ορισμένα από τα πλέον ειδεχθή εγκλήματα. Δεν μπορώ παρά να θεωρήσω και αυτό το φαινόμενο, άλλο ένα τέτοιο έγκλημα. Ενώ θα πρέπει να βρεθούν λύσεις για να σταματήσουν αυτές οι ροές, υπάρχουν άνθρωποι που με το λόγο τους, τη στάση τους και τις πράξεις τους ωθούν όλο και περισσότερους απελπισμένους ανθρώπους στον εκπατρισμό και με ψεύτικες υποσχέσεις του ανεβάζουν σε σαπιοκάραβα ή τους ρίχνουν σε ποτάμια με ορμητικά νερά. Κάποιοι πλουτίζουν σε βάρους τους και κάποιοι αφελείς συμβάλλουν στην απρόσκοπτη συνέχιση αυτής της τόσο επιτυχημένης μπίζνας.

Μεγαλώνοντας, ξεχνάμε

Μεγαλώνοντας απομακρυνόμαστε. Απομακρυνόμαστε από τον επαναστατημένο εφηβικό εαυτό μας, από τα όνειρα μας. Απομακρυνόμαστε από τους γνωστούς και τους φίλους μας, απομακρυνόμαστε από τα έξω, από τις πολλές συνάφειες και συγκεντρώσεις. Οι φίλοι γίνονται γνωστοί και οι γνωστοί ξένοι. Μεγαλώνοντας χάνουμε. Χάνουμε τις συνήθεις μας, χάνουμε τα στέκια μας. Χάνουμε τον προσανατολισμό μας, χάνουμε την οικειότητα, χάνουμε την αγάπη. Χάνουμε το μέτρημα των συναισθημάτων που εξαφανίστηκαν κάπου στο βάθος του χρόνου. Μεγαλώνοντας συνηθίζουμε. Συνηθίζουμε την πείνα, την φρίκη τους πολέμους. Συνηθίζουμε την αδιαφορία. Συνηθίζουμε και μεις να ζούμε με τα λίγα, και οι άλλοι να ζουν με το τίποτα. Συνηθίζουμε τις απώλειες και το πένθος. Συνηθίζουμε το γκρίζο. Μεγαλώνοντας κουραζόμαστε εύκολα. Κουραζόμαστε από τη δουλειά, τη ζωή και τα προβλήματα. Κουραζόμαστε να εξηγούμε και να απολογούμαστε. Κουραζόμαστε από τα προβλήματα τα δικά μας, και τα προβλήματα των άλλων. Κουραζόμαστε τόσο, που ούτε που το παίρνουμε χαμπάρι όταν ο ναρκισσισμός μας κάνει επίσημη πρόσκληση στην μοναξιά. Μεγαλώνοντας, μικραίνουμε. Μικραίνει το μέσα μας και κρύβεται, γιατί φοβάται. Φοβάται το μέλλον. Φοβάται τους άλλους, φοβάται την αρρώστια, την αδικία, τον ξενιτεμό. Φοβάται την ανασφάλεια, την αναξιοπρέπεια, τα γηρατειά. Φοβάται την απώλεια, την απομόνωση, την αποξένωση. Φοβάται το θάνατο. Το θάνατο των άλλων και το θάνατο το δικό του. Μεγαλώνοντας ξεχνάμε. Ξεχνάμε τι σημαίνει αυθορμητισμός, τι σημαίνει χαρά, τι σημαίνει ανθρωπιά και αυτοθυσία. Ξεχνάμε ότι καμιά φορά μπορεί να κάνω καλό απλά δίχως να κάνω ή να λέω τίποτα κακό. Ξεχνάμε ότι μπορεί να είμαστε απλά «εκεί», δίχως επίκριση και συμβουλές. Μεγαλώνοντας αμβλύνονται οι αισθήσεις μας. Αμβλύνεται και θολώνει η όραση, θολώνει η κρίση. Μεγαλώνοντας αμβλύνεται τόσο η ακοή μας, που δεν ακούμε τα βήματα των αγαπημένων μας όταν φεύγουν. Μεγαλώνοντας μικραίνουμε καμιά φορά τόσο, που πρέπει να προσέχουμε να μην εξαφανιστούμε. Να προσέχουμε μήπως και ενώ υπάρχουμε, δεν μας βλέπει κανείς. Εύη Νικολοπούλου, ψυχολόγος Πηγή: nostimonimar.gr

Να αναθεωρηθεί το άρθρο 16; (Αναρτήθηκε από ΜΟΥΡΟΥΖΗΣ ΠΑΝΟΣ)

Άρθρο 16: (Παιδεία, τέχνη, επιστήμη) ============================================================================= 1. H τέχνη και η επιστήμη, η έρευνα και η διδασκαλία είναι ελεύθερες· η ανάπτυξη και η προαγωγή τους αποτελεί υποχρέωση του Κράτους. H ακαδημαϊκή ελευθερία και η ελευθερία της διδασκαλίας δεν απαλλάσσουν από το καθήκον της υπακοής στο Σύνταγμα. 2. H παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Κράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες. 3. Tα έτη υποχρεωτικής φοίτησης δεν μπορεί να είναι λιγότερα από εννέα. 4. Όλοι οι Έλληνες έχουν δικαίωμα δωρεάν παιδείας, σε όλες τις βαθμίδες της, στα κρατικά εκπαιδευτήρια. Tο Κράτος ενισχύει τους σπουδαστές που διακρίνονται, καθώς και αυτούς που έχουν ανάγκη από βοήθεια ή ειδική προστασία, ανάλογα με τις ικανότητές τους. 5. H ανώτατη εκπαίδευση παρέχεται αποκλειστικά από ιδρύματα που αποτελούν νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου με πλήρη αυτοδιοίκηση. Tα ιδρύματα αυτά τελούν υπό την εποπτεία του Κράτους, έχουν δικαίωμα να ενισχύονται οικονομικά από αυτό και λειτουργούν σύμφωνα με τους νόμους που αφορούν τους οργανισμούς τους. Συγχώνευση ή κατάτμηση ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων μπορεί να γίνει και κατά παρέκκλιση από κάθε αντίθετη διάταξη, όπως νόμος ορίζει. Ειδικός νόμος ορίζει όσα αφορούν τους φοιτητικούς συλλόγους και τη συμμετοχή των σπουδαστών σ’ αυτούς. 6. Oι καθηγητές των ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων είναι δημόσιοι λειτουργοί. Tο υπόλοιπο διδακτικό προσωπικό τους επιτελεί, επίσης, δημόσιο λειτούργημα, με τις προϋποθέσεις που ο νόμος ορίζει. Tα σχετικά με την κατάσταση όλων αυτών των προσώπων καθορίζονται από τους οργανισμούς των οικείων ιδρυμάτων. Oι καθηγητές των ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων δεν μπορούν να παυθούν προτού λήξει σύμφωνα με τον νόμο ο χρόνος υπηρεσίας τους παρά μόνο με τις ουσιαστικές προϋποθέσεις που προβλέπονται στο άρθρο 88 παράγραφος 4 και ύστερα από απόφαση συμβουλίου που αποτελείται κατά πλειοψηφία από ανώτατους δικαστικούς λειτουργούς, όπως νόμος ορίζει. Νόμος ορίζει το όριο της ηλικίας των καθηγητών των ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων· εωσότου εκδοθεί ο νόμος αυτός οι καθηγητές που υπηρετούν αποχωρούν αυτοδικαίως μόλις λήξει το ακαδημαϊκό έτος μέσα στο οποίο συμπληρώνουν το εξηκοστό έβδομο έτος της ηλικίας τους. 7. H επαγγελματική και κάθε άλλη ειδική εκπαίδευση παρέχεται από το Κράτος και με σχολές ανώτερης βαθμίδας για χρονικό διάστημα όχι μεγαλύτερο από τρία χρόνια, όπως προβλέπεται ειδικότερα από τον νόμο, που ορίζει και τα επαγγελματικά δικαιώματα όσων αποφοιτούν από τις σχολές αυτές. 8. Νόμος ορίζει τις προϋποθέσεις και τους όρους χορήγησης άδειας για την ίδρυση και λειτουργία εκπαιδευτηρίων που δεν ανήκουν στο Κράτος, τα σχετικά με την εποπτεία που ασκείται πάνω σ’ αυτά, καθώς και την υπηρεσιακή κατάσταση του διδακτικού προσωπικού τους. H σύσταση ανώτατων σχολών από ιδιώτες απαγορεύεται. 9. O αθλητισμός τελεί υπό την προστασία και την ανώτατη εποπτεία του Κράτους. Tο Κράτος επιχορηγεί και ελέγχει τις ενώσεις των αθλητικών σωματείων κάθε είδους, όπως νόμος ορίζει. Νόμος ορίζει, επίσης, τη διάθεση των ενισχύσεων που παρέχονται κάθε φορά στις επιχορηγούμενες ενώσεις σύμφωνα με τον προορισμό τους. ============================================================================= Στην περίπτωση που η ΝΔ ξεπεράσει τους 180 βουλευτές στις επερχόμενες εκλογές, τότε θα έχει τη δυνατότητα να αλλάξει το Σύνταγμα. Και το πρώτο άρθρο που θα αλλάξει, σύμφωνα με δηλώσεις στελεχών της ΝΔ, είναι το παραπάνω άρθρο το οποίο απαγορεύει ρητά τη σύσταση ανώτατων σχολών από ιδιώτες. Θ’ αρχίσω την κριτική μου στη θέση αυτή της ΝΔ λέγοντας το εξής. Για πολλά πράγματα, νοοτροπίες και καταστάσεις που συμβαίνουν στη χώρα μου δεν είμαι υπερήφανος γι’ αυτήν. Δεν είμαι υπερήφανος για τη γραφειοκρατία, την αναξιοκρατία, την πολυνομία, τους αργούς ρυθμούς λειτουργίας της δικαιοσύνης, την έλλειψη σεβασμού τόσο του κράτους προς τον πολίτη όσο και του πολίτη προς το κράτος και τόσα άλλα. Είμαι, όμως, υπερήφανος για τη Δημόσια Παιδεία και τη Δημόσια Υγεία της πατρίδας μου. Η υπερηφάνεια μου αυτή έχει ενισχυθεί και από προσωπικά βιώματα. Μολονότι προερχόμουν από μία οικογένεια χωρίς μεγάλη οικονομική άνεση, με μοναδικό εργαζόμενο τον πατέρα, μπόρεσα και σπούδασα στον τόπο μου και έζησα αξιοπρεπώς μέσω των σπουδών μου. Από την άλλη, βγαίνοντας στην σύνταξη πρόσφατα, έκανα μία σοβαρή εγχείριση σε δημόσιο νοσοκομείο της χώρας χωρίς να πληρώσω ούτε ένα ευρώ. Σε ερώτηση προς τον καθηγητή που με εγχείρησε για το οικονομικό η απάντηση ήταν αποστομωτική: «Εδώ είναι δημόσιο νοσοκομείο κύριε». Είμαι υπερήφανος που είμαι Ευρωπαίος, καθώς σε όλα σχεδόν τα κράτη της Ευρώπης το κοινωνικό κράτος έχει έναν πρωτεύοντα ρόλο στις πολιτικές επιλογές, σε αντίθεση με τις πανίσχυρες Ηνωμένες Πολιτείες, όπου το κοινωνικό κράτος είναι δυσανάλογο της ισχύος της χώρας, παρέχοντας τη θέση του στη δύναμη του κέρδους και του χρήματος. Ενδεικτικό είναι ένα πρόσφατο παράδειγμα μεταπτυχιακού φοιτητή στις Η.Π.Α., ο οποίος πλήρωνε για ασφάλεια υγείας 800$ το μήνα. Όταν, όμως, χρειάστηκε να μεταφερθεί βράδυ μετά από έναν κολικό νεφρού στο παρακείμενο νοσοκομείο που απείχε 2-3 χιλιόμετρα από την οικία του, τότε του ζητήθηκε ένα υπέρογκο ποσό, επειδή η μεταφορά δεν καλυπτόταν από την ασφάλεια. Δυστυχώς, το κοινωνικό αυτό κράτος τόσο στη χώρα μας όσο και στην Ευρώπη αρχίζει να ξηλώνεται αλλού αργά-αργά και αλλού γρηγορότερα. Αυτή είναι μία συνειδητή επιλογή των δεξιών κυβερνήσεων που αντιτίθενται πεισματικά στη φιλοσοφία του κοινωνικού κράτους, δηλαδή της ισότητας των παροχών παιδείας και υγείας για όλους τους πολίτες. Στη χώρα μας η αναθεώρηση του άρθρου 16 έχει γίνει σημαία από τη ΝΔ με τα εξής επιχειρήματα: 1. Γιατί να μην μπορεί κάποιος να σπουδάσει στον τόπο του εφόσον διαθέτει τα απαιτούμενα χρήματα και να αναγκάζεται να ξενιτευτεί, μεταφέροντας έτσι και το συνάλλαγμα έξω; 2. Γιατί να μην εφαρμόσουμε ό,τι ισχύει και σε πάρα πολλά κράτη της Δύσης και της Ανατολής; 3. Γιατί να μην έχει τα ίδια εργασιακά δικαιώματα κάποιος που τελείωσε ένα ιδιωτικό κολλέγιο του εσωτερικού το οποίο θεωρείται ισοδύναμο με κάποιο πανεπιστήμιο του εξωτερικού; 4. Η διατήρηση του άρθρου 16 αποτελεί εμμονή της αριστεράς, καθώς έτσι εξυπηρετούνται κάποια συντεχνιακά συμφέροντα καθηγητών και φροντιστών ► 1. Η απάντηση στο πρώτο επιχείρημα είναι ότι η συντριπτική πλειονότητα (άρα και τ’ αντίστοιχα χρήματα) των φοιτητών που σπουδάζουν στο εξωτερικό ακολουθεί σχολές υψηλής ζήτησης, όπως Ιατρική, Οδοντιατρική, Φαρμακευτική, Πολυτεχνείο, Γεωπονική κ.λπ. Ελάχιστος αριθμός φοιτητών φεύγει για να σπουδάσει ιστορία, βιβλιοθηκονομία, μαθηματικά, φυσική κ.λπ., αφού σε αυτές τις σχολές οι βάσεις είναι αρκετά χαμηλές και με μικρή σχετικά προσπάθεια μπορεί κάποιος υποψήφιος να εισαχθεί. Έτσι, το επιχείρημα θα είχε μία λογική βάση αν κάποιος πίστευε ότι με την αναθεώρηση του άρθρου 16 είναι δυνατό να δημιουργηθούν στην Ελλάδα Ιατρικές και Πολυτεχνικές σχολές από ιδιώτες που δεν έχουν στόχο το κέρδος, αλλά την υστεροφημία, όπως π.χ. τα Πανεπιστήμια του Κέιμπριτζ και της Οξφόρδης. Από την άλλη, αν κάποιος ιδιώτης θα ίδρυε Ιατρική σχολή με στόχο το κέρδος, είναι αυτονόητο ότι το επίπεδο σπουδών θα ήταν επικίνδυνα χαμηλό, όπως συνέβαινε παλαιότερα σε αρκετές ανατολικές χώρες που τα πτυχία εξαγοραζόντουσαν με κάποιους τενεκέδες λάδι. ► Για το δεύτερο επιχείρημα θα πρέπει να αναφέρουμε ότι υπάρχει μία παραπληροφόρηση σχετικά με τον αριθμό των ιδιωτικών πανεπιστημίων που λειτουργούν στο εξωτερικό. Τα περισσότερα πανεπιστήμια του εξωτερικού που δεν είναι δημόσια, είναι εταιρείες μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα. Αλήθεια, ποια τέτοια εταιρεία και για ποιο λόγο θα ίδρυε ένα αντίστοιχο πανεπιστήμιο στη χώρα μας; Αρκετοί πολίτες ίσως να μην γνωρίζουν ότι υπάρχουν αρκετά κράτη που δεν εμπορεύονται την προσφορά γνώσεων με στόχο την εισαγωγή συναλλάγματος με αποτέλεσμα να υπάρχουν ελάχιστα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Τέλος θα πρόσθετα ότι η νοοτροπία για το ότι συμβαίνει στο εξωτερικό είναι καλό και θα πρέπει να το μιμηθούμε είναι λανθασμένη. ► Τα ίδια εργασιακά δικαιώματα είναι σωστό και δίκαιο να τα έχουν κάποιοι όταν έχουν τελειώσει εφάμιλλες σχολές. Είναι αδικία, όμως, κάποιος να αποκτάει τα ίδια εργασιακά δικαιώματα τελειώνοντας ένα κολέγιο αμφιβόλου αξίας με μοναδικό προσόν ότι διαθέτει χρήματα για τα απαιτούμενα δίδακτρα. Αυτό είναι ένα μεγάλο πλήγμα για την αριστεία και την αξιοκρατία που επικαλείται ότι πρεσβεύει η ΝΔ. Η κατάσταση αυτή επιδεινώνεται με το νομοθέτημα της ελάχιστης βάσης εισαγωγής (ΕΒΕ). Αν την ΕΒΕ την θέλαμε, ώστε να υπάρχει ένας πήχης για να μην εισέρχονται οι αγράμματοι σε ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, τότε ο πήχης αυτός θα έπρεπε να ισχύει και για την ιδιωτική εκπαίδευση. Τα παραπάνω τα περιγράφω με ένα ευθυμογράφημα στον παρακάτω σύνδεσμο. https://panosmourouzis.blogspot.com/2020/02/blog-post.html ► Τελικά η υπεράσπιση του άρθρου 16 αποτελεί μία «εμμονή» της αριστεράς; Θα μιλάγαμε για «εμμονή» αν επρόκειτο για κάτι επιλήψιμο, κάτι κακό. Το άρθρο 16, όμως, όχι μόνο δεν είναι επιλήψιμο, αλλά αποτελεί το στολίδι του Ελληνικού Συντάγματος. Θα πρέπει να είμαστε υπερήφανοι ως Έλληνες που το Σύνταγμά μας περιέχει ένα τέτοιο άρθρο· να είμαστε υπερήφανοι που μία ολόκληρη γενιά ιατρών, μηχανικών, δικηγόρων, καθηγητών και τόσων άλλων επιστημόνων προέρχεται σε πολύ μεγάλο ποσοστό από την κατώτερη και τη μεσαία οικονομική τάξη. Σε πολλές χώρες οι σπουδές και η επαγγελματική αποκατάσταση μέσω αυτών αποτελούν άπιαστο όνειρο για τους φτωχούς. Το άρθρο 16 θα πρέπει να αποτελεί «εμμονή» για την αριστερά, όπως «εμμονή» θα πρέπει να αποτελεί και η υπεράσπιση της δικαιοσύνης, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η προστασία των αδύναμων ομάδων, το κοινωνικό κράτος και τόσα άλλα. Συνοψίζοντας, η στάση που θα κρατήσει ο καθένας και η καθεμιά από εμάς απέναντι στην προσπάθεια αναθεώρησης του άρθρου 16 είναι δηλωτική της ιδεολογίας, των σκοπών και των προθέσεών μας. Αφενός, η αναθεώρηση του άρθρου 16, έτσι όπως την οραματίζεται η ΝΔ και περιγράφηκε παραπάνω, ισοδυναμεί με την εδραίωση μιας κοινωνίας, στην οποία διογκώνονται οι ανισότητες, αυξάνεται το χάσμα ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς και όπου υπέρτατος σκοπός είναι το κέρδος πάση θυσία. Με την αναθεώρηση του άρθρου 16 όσοι διαθέτουν χρήματα θα έχουν περισσότερες πιθανότητες να μορφωθούν και θα εξαγοράζουν αναγνωρισμένα πτυχία πανεπιστημίου. Έτσι, η γνώση, η μόρφωση, η παιδεία θα γίνει ακόμη ένα εξαγοράσιμο προϊόν, όπως η βενζίνη, τα ρούχα ή τα τρόφιμα. Αφετέρου, η διατήρηση του άρθρου 16 ισοδυναμεί με την προσπάθεια εξασφάλισης ίσων ευκαιριών στη μόρφωση· ισοδυναμεί με την προσπάθεια αναχαίτισης της τάσης που οδηγεί σε ισοπέδωση του ενιαίου και δημόσιου χαρακτήρα της παιδείας. Της ίδιας τάσης που οδηγεί στην ιδιωτικοποίηση της υγείας, στην ιδιωτικοποίηση του νερού και τόσων άλλων δημόσιων αγαθών. Ας σκεφτούμε, λοιπόν, καθαρά πόσο, πράγματι, μας πείθουν τα επιχειρήματα για την αναθεώρηση του άρθρου 16! Ας σκεφτούμε υπεύθυνα ποιον δρόμο θέλουμε να ακολουθήσουμε! Να αναθεωρήσουμε το Σύνταγμα και να δώσουμε ακόμη μια νέα ώθηση στην τάση προς την ενίσχυση των οικονομικών διαφορών και τη δημιουργία μιας κοινωνίας δύο ταχυτήτων (πλούσιων και φτωχών) ή να διατηρήσουμε το Σύνταγμα ως έχει και να αντισταθούμε με όλες μας τις δυνάμεις στην τάση αυτή; Αναρτήθηκε από ΜΟΥΡΟΥΖΗΣ ΠΑΝΟΣ στις 10:46 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:

Αυτοκτονική ηλιθιότητα Christos Yiannaras | 31 Oct 2022

 

Με ποιες βιολογικές αναγκαιότητες, με ποιες χημικές διεργασίες, μπορεί να συνδεθεί η πείνα και η δίψα του ανθρώπου για δικαιοσύνη; Προκύπτει άραγε και αυτή από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, την κτηνώδη ορμή κυριαρχίας που συγκροτεί και τον αδυσώπητο νόμο της «φυσικής επιλογής»; Αλλά σε τι διαφορετικό εδράζεται και η θρασύτητα της αδικίας, σε τι άλλο από τον πρωτογονισμό της αξίωσης για αυτοσυντήρηση και ισχύ; Συναντώνται λοιπόν στις ίδιες ορμέμφυτες αιτίες η βαναυσότητα της αδικίας και η δίψα για δικαιοσύνη;

Πάντως η απαίτηση είναι πανανθρώπινη και διαχρονική: οι οιμωγές των θυμάτων να γίνουν κόλαση για τους βασανιστές. Να γίνει πνιγμός ασφυξίας η πίκρα των αδικημένων για όσους παγερά και εσκεμμένα αδικούν. Κάπου, κάποτε, να πληρώσουν με ανυπόφορη οδύνη όσοι ασέλγησαν στην ανημπόρια, στην αθωότητα, στην άγνοια, στην ευπιστία. Όχι μόνο ο δολοφόνος, ο βιαστής, ο παιδεραστής, όποιος βασάνισε σωματικά συνάνθρωπο. Αλλά και ο συκοφάντης, ο διαβολέας, ο ψεύτης, ο συναισθηματικά νεκρωμένος εγωιστής, ο αδιάφορος και ανάλγητος.

Σέρνει τα αποκαμωμένα του βήματα ο χιλιοταπεινωμένος υπερήλικας από γραφείο σε γραφείο, από όροφο σε όροφο στο ΙΚΑ ή ΕΤΕΑΜ ή όπως αλλιώς συνεχώς μετονομάζει τα «προνοιακά» του χαζοκαμώματα το κάθε κομματικό κράτος. Συντρίβεται η ζωή του Έλληνα πολίτη και το κουράγιο του πάνω στην ιταμή θρασύτητα του κάθε σαδιστή ή αδιάφορου υπαλληλίσκου, γιατί; Μια ζωή πλήρωνε από το μεροκάματο της πείνας την ασφάλιση των γηρατειών του. Και αυτό το χρήμα – αίμα του το άρπαξε από το Ταμείο του κάποια διεφθαρμένη κυβέρνηση, να το κάνει φιέστες προεκλογικές, κρετινική κομματική προπαγάνδα, να στήσει με την αποταμίευση του φτωχού σπάταλο κομματικό κράτος.

Στο βλέμμα του αδικημένου ανθρώπου, που του κλέψανε τη ζωή, δεν υπάρχει μένος εκδίκησης, υπάρχει μόνο πόνος λαχτάρας για δικαιοσύνη: Κάπου κάποτε να λειτουργήσει νέμεση για τους αδίστακτα ψευδόμενους, τους καπήλους των κοινωνικών οραμάτων, τους αρρωστημένους μανιακούς της εξουσίας και της χλιδής.

Αυτή είναι η δίψα των ανθρώπων που βλέπουν τη μία και μοναδική ζωή τους να έχει δαπανηθεί μέσα στην πίκρα και στην απογοήτευση, τη βλέπουν τη ζωή να τελειώνει μέσα σε ταπεινώσεις, στερήσεις, εξευτελισμούς. Όμως, οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι αν δίκαζαν καθένα συνάνθρωπό τους χωριστά, δύσκολα θα απέδιδαν τη δικαιοσύνη που τώρα απαιτούν. Προτού καταδικάσει, θα έψαχνε τα ελαφρυντικά: πώς και γιατί φτιάχτηκε έτσι ανάλγητος ο κρατικός υπάλληλος που τον τυραννάει, γιατί έγινε ασυνείδητος ο γιατρός, γιατί φυγόπονος ο νοσηλευτής, γιατί κλέφτης ο εργολάβος, γιατί ανήθικος ο πολιτικός. Τι είδους μάνα είχε ο καθένας, τι λογής πατέρα, πώς έζησε τα παιδικά του χρόνια, ποια τραύματα ψυχικά κουβαλάει, πόση στέρηση στοργής και τρυφερότητας, ποιο σαράκι κρυφής μειονεξίας, πόση ανασφάλεια πλάθει τελικά τους βασανιστές της ζωής μας.

Όσο πιο σμιλεμένος από τη θλίψη ο άνθρωπος τόσο πιο εύκολα λυπάται, δύσκολα δικάζει, γρήγορα συγχωρεί. Η απαίτησή του για δικαιοσύνη είναι περισσότερο όραμα ή μέτρο ζωής και λιγότερο ή καθόλου επιθυμία εκδίκησης.

Ερείσματα η μεταφυσική του δεν βρίσκει στην ανάγκη για υπερβατικά δικαστήρια και αιώνιες κολάσεις. Το πιο πραγματικό έρεισμα της μεταφυσικής το διαβλέπει στο κάλλος του κόσμου, όταν το κάλλος συλλαβίζεται ως δώρημα αγάπης και η αγάπη αποκρυπτογραφείται όχι ως «συναίσθημα», αλλά ως εμπειρία ελευθερίας, δηλαδή αυτοπροσφοράς.

Ο Αριστοτέλης συνοψίζει τον ορισμό και προορισμό των Ελλήνων στον καίριο αφορισμό του: «Το ζητείν πανταχού το χρήσιμον ήκιστα αρμόττει τοις μεγαλοψύχοις και ελευθερίοις» (Πολιτικά Θ3, 1338α 30-32). «Το να αναζητάς παντού το χρήσιμο, καθόλου δεν ταιριάζει στους μεγαλόψυχους και ελεύθερους ανθρώπους». Το κυνήγι της χρησιμότητας είναι πάντα εγκλωβισμός στον πρωτογονισμό της εγωτικής εξασφάλισης, της θωράκισης του ατομικού συμφέροντος.

Αν ο αναγνώστης μελετήσει απροκατάληπτα κάθε περίπτωση όπου η νεώτερη κρατική Ελλάδα γνώρισε μια καταστροφική αποτυχία (με συνέπειες ανήκεστες για το μέλλον του Ελληνισμού) θα πιστοποιήσει, νομίζω, πίσω από τα γεγονότα μια πελώρια πάντοτε, τυπικά ιθαγενή ηλιθιότητα. Ηλίθια ευπιστία, ηλίθια φοβία, ηλίθια κρίση και επιλογή, ηλίθιο σχεδιασμό. Δεν έχει σημασία το πώς εκφράστηκε η ηλιθιότητα, καθόριζε όμως κάθε περίπτωση.

Υπήρχε πίσω από τον πόλεμο του 1897. Πίσω από την αποπομπή του Βενιζέλου, το 1915, από την πρωθυπουργία. Πίσω από τις «πρωτοβουλίες» που οδήγησαν στη Μικρασιατική Καταστροφή. Πίσω από τα καίρια εναύσματα τής μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Ζαχαριαδικής παράνοιας. Πίσω από τον επιπόλαιο εκπατρισμό των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης – Ίμβρου – Τενέδου. Πίσω από τα «Ιουλιανά» του ’65. Πίσω από τα προσχήματα της δικτατορίας του ’67-’74. Πίσω από την απώλεια της μισής Κύπρου. Πίσω από την επίσημη αυτοχειρία του Ελληνισμού με την επιβολή της μονοτονικής γραφής. Πίσω από τον απροσχημάτιστο αφελληνισμό της Βόρειας Ηπείρου. Πίσω από τη νύχτα στα Ύμια.

Μήπως είναι απλώς αποτέλεσμα συγκυριών, προϊόν τυχαιότητας η αλυσιδωτή διαδοχή ηλίθιων λαθών;

23/07/2018. Η μέρα που άλλαξε τον μικρόκοσμο μας για πάντα. Συγκλονιστικ...

Γιώργος Θυφρονίτης: Συνθηματολογία κόντρα στις μεταρρυθμίσεις

 

 

Συχνά στη χώρα μας, η αντιπαράθεση εκπίπτει σε στείρα συνθηματολογία που στοχεύει το θυμικό και όχι τη λογική των πολιτών

Δημοσιεύτηκε στην Athens Voice 

Στόχος μου δεν είναι να γράψω ένα ακόμη άρθρο κριτικής ή υπεράσπισης του ν/σ της κ. Κεραμέως για την Ανώτατη Παιδεία. Πολλοί συνάδελφοι αρθρογράφησαν αναδεικνύοντας τα αδύνατα σημεία του ν/σ, που όντως είναι πολλά, με κυριότερο ότι «δεν κάνει καμιά σοβαρή τομή και δεν συνιστά μεταρρύθμιση» (Β. Κιντή). Πράγματι, το προτεινόμενο μοντέλο διοίκησης χάνει το στόχο του, που θεωρητικά είναι η δημιουργία ενός θεσμικού αντίβαρου στην εκτελεστική εξουσία του Πρύτανη/Πρυτανικού Συμβουλίου. Είναι άκρως προβληματικό ότι το ίδιο πρόσωπο θα προεδρεύει δύο διοικητικών οργάνων, εκ των οποίων το ένα, Συμβούλιο Διοίκησης, έχει εποπτικές και ελεγκτικές αρμοδιότητες, ενώ το δεύτερο, Πρύτανης, εκτελεστικές αρμοδιότητες. Είναι προφανές ότι ο Πρόεδρος του Συμβουλίου δεν θα ελέγχει τον Πρύτανη, δηλαδή τον εαυτό του. Επίσης, «με τον νέο νόμο, εντείνεται η πολυδιάσπαση του ερευνητικού χώρου με την δημιουργία ενός ακόμη διαφορετικού θεσμικού πλαισίου για την έρευνα μέσα στα ΑΕΙ» (Θ. Μαχιάς).  Απαραίτητη και απολύτως θεμιτή λοιπόν η κριτική! Άλλωστε, στις δημοκρατίες  ο διάλογος, η διαφωνία, ακόμη και η σκληρή αντιπαράθεση, μεταξύ των διάφορων πολιτικών ομάδων και κομμάτων αποτελεί την ουσία της δημοκρατίας και μπορεί να συμβάλει στη βελτίωση των πραγμάτων.  Όμως, συχνά στη χώρα μας, η αντιπαράθεση εκπίπτει σε στείρα συνθηματολογία, που στοχεύει το θυμικό  και όχι τη λογική των πολιτών.  Ιδιαίτερα στην Ανώτατη Παιδεία, οι οποιεσδήποτε μεταρρυθμίσεις προτάθηκαν, τα τελευταία χρόνια, αρχής γενομένης με το νόμο της Μ. Γιαννάκου (2007) αντιμετώπισαν τη λυσσώδη αντίδραση πολιτικών παρατάξεων, συνδικαλιστών και των περισσότερων διοικήσεων των Πανεπιστημίων (όλων αυτών που αποκαλώ βαθύ Πανεπιστήμιο). Τρία είναι τα κύρια συνθήματα που έχουν χρησιμοποιηθεί επανειλημμένα: α) η δημοκρατία και το αυτοδιοίκητο των Πανεπιστημίων καταργείται, η διοίκηση θα ασκείται από άτομα που δεν έχει εκλέξει η πανεπιστημιακή κοινότητα, β) το Πανεπιστήμιο χάνει το χαρακτήρα του, θα ελέγχεται και θα υποτάσσεται στην αγορά και στα ιδιωτικά συμφέροντα, γ) καταργείται το πανεπιστημιακό άσυλο και η διαφωνία αντιμετωπίζεται με την ωμή βία της αστυνομίας. Λιγότερα συχνά ακούγεται και γράφεται ότι ο νέος νόμος ενισχύει τη διαπλοκή ή ότι με βάση τον νέο νόμο οι φτωχοί φοιτητές δεν θα μπορούν να παρακολουθήσουν μεταπτυχιακά προγράμματα σπουδών γιατί θα υποχρεούνται να πληρώνουν δίδακτρα.

Ας δούμε αν όλα αυτά ευσταθούν για το ν/σ Κεραμέως. Το πανεπιστήμιο θα διοικείται από μη εκλεγμένα άτομα άρα καταργείται το αυτοδιοίκητο. Ψευδές. Σύμφωνα με το ν/σ, τα μέλη ΔΕΠ εκλέγουν τα έξι (6) εσωτερικά μέλη του Συμβουλίου Διοίκησης τα οποία με τη σειρά τους επιλέγουν 5 εξωτερικά μέλη. Το 11μελές συμβούλιο εκλέγει τον Πρύτανη από τα εσωτερικά μέλη του Συμβουλίου. Που είναι το έλλειμμα δημοκρατίας; Τα μέλη ΔΕΠ χωρίς κανένα περιορισμό ή καταναγκασμό εκλέγουν έξι άτομα που αποτελούν τα εσωτερικά μέλη του Συμβουλίου διοίκησης, ένα εκ των οποίων θα επιλεγεί Πρύτανης. Οι αντίπαλοι του νόμου πρέπει να μας εξηγήσουν γιατί η άμεση εκλογή του Πρύτανη εξασφαλίζει τη δημοκρατική λειτουργία και τα συμφέροντα του Δημόσιου Πανεπιστημίου, ενώ  η εκλογή των 6 εσωτερικών μελών από το ίδιο εκλογικό σώμα καταργεί τη δημοκρατία και το αυτοδιοίκητο. Αν η ανησυχία είναι ειλικρινής και αφορά τον κίνδυνο συναλλαγής μεταξύ των μελών του Συμβουλίου για την εκλογή του Πρύτανη, τότε οι ανησυχούντες συνάδελφοι θα έπρεπε να ζητήσουν ο Πρύτανης να μην είναι το ίδιο πρόσωπο με τον Πρόεδρο του Συμβουλίου. Έτσι, το  Συμβούλιο θα αποτελούσε θεσμικό αντίβαρο στις εκτελεστικές εξουσίες του Πρύτανη. Επίσης θα έπρεπε να χειροκροτήσουν τη συμμετοχή εξωτερικών μελών στο Συμβούλιο Διοίκησης, αφού τα άτομα αυτά δεν θα έχουν άμεσο όφελος ή βλάβη από τις οποιεσδήποτε αποφάσεις του Πρύτανη. Άλλωστε αν τα εξωτερικά μέλη είναι πανεπιστημιακοί του εξωτερικού, η μεταφορά της πείρας τους από τη λειτουργία μεγάλων ξένων πανεπιστημίων, μόνο οφέλη μπορεί να έχει για τα Πανεπιστήμιά μας. Όμως η πανεπιστημιακή αντιπολίτευση ζητά να μην υπάρχει Συμβούλιο, ή αν υπάρχει, να έχει μόνο συμβουλευτικό χαρακτήρα. Διακοσμητικό δηλαδή! Η πραγματικότητα είναι ότι επιθυμία τους δεν είναι η θωράκιση του Πανεπιστημίου απέναντι σε πελατειακές πολιτικές και συναλλαγές, στόχος τους είναι το Πανεπιστήμιο να παραμείνει σε ένα αυτοαναφορικό καθεστώς λειτουργίας. Άλλωστε, οι ίδιοι άνθρωποι πολέμησαν με πολύμηνες κινητοποιήσεις το νόμο της Μ. Γιαννάκου, με κυρίαρχο αίτημα να μην αλλάξει ο τρόπος εκλογής των οργάνων διοίκησης του Πανεπιστημίου, όπως αυτός ρυθμιζόταν από το νόμο 1268/1982. Και όμως ο νόμος 1268/1982 είχε δημιουργήσει ένα στρεβλό καθεστώς απόλυτης συναλλαγής για την εκλογή των διοικητικών οργάνων του Πανεπιστημίου. Η αυξημένη βαρύτητα της φοιτητικής ψήφου στην εκλογή των οργάνων διοίκησης (45%), και μάλιστα μέσω αντιπροσώπων, και η αυξημένη συμμετοχή των φοιτητών στα όργανα διοίκησης του Πανεπιστημίου, είχε ως αποτέλεσμα τον έλεγχο των διοικήσεων από τις πλειοψηφούσες φοιτητικές παρατάξεις την ΠΑΣΠ (ΠΑΣΟΚ) και την ΔΑΠ (ΝΔ) και τον κομματικό τους φορέα. Πολύ συχνά ο Πρύτανης προερχόταν ή είχε την υποστήριξη της ΝΔ και οι αντιπρυτάνεις του ΠΑΣΟΚ, ενώ οι ρόλοι άλλαζαν στην επόμενη Πρυτανική θητεία. Και όμως αυτό το κατ’ εξοχήν σύστημα συναλλαγής και πελατειακών σχέσεων υποστηρίχτηκε με ζήλο από όλες τις πολιτικές παρατάξεις συμπεριλαμβανομένης της ΝΔ (μόνο ένα μικρό τμήμα της μεταρρυθμιστικής Αριστεράς και του ΠΑΣΟΚ υποστήριξαν τις αλλαγές).

Το Πανεπιστήμιο χάνει το χαρακτήρα του, θα ελέγχεται και θα υποτάσσεται στην αγορά και στα ιδιωτικά συμφέροντα. Όσοι υποστηρίζουν κάτι τέτοιο πρέπει να μας εξηγήσουν με βάση ποιες διατάξεις του ν/σ καταλήγουν στο συμπέρασμα αυτό. Μήπως τα με δίδακτρα ξενόγλωσσα προγράμματα σπουδών οδηγήσουν στην ιδιωτικοποίηση; Μα, αυτά ήδη υπάρχουν. Μήπως κίνδυνος είναι τα δίδακτρα των μεταπτυχιακών προγραμμάτων; Μα, το ν/σ προβλέπει ακριβώς τα ίδια που προβλέπει ο νόμος Γαβρόγλου, τόσο για τα δίδακτρα, όσο και για τη βοήθεια σε φοιτητές με περιορισμένες οικονομικές δυνατότητες. Μήπως τα βιομηχανικά διδακτορικά, διδακτορικές δηλαδή διατριβές με πιο εφαρμοσμένο χαρακτήρα που θα γίνονται σε συνεργασία με βιομηχανίες; Μα, ακόμη και το «Αριστερό» Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων έχει ήδη υπογράψει συμφωνία με τον ΣΕΒ για τέτοιου τύπου διδακτορικά. Οι πολέμιοι του νόμου θα πρέπει να βρουν πειστικά επιχειρήματα. Να υπενθυμίσω, επίσης, ότι με τον μπαμπούλα των ιδιωτικών συμφερόντων απειλούνταν το Πανεπιστήμιο, και λόγω της αξιολόγησης που εισήγαγε ο νόμος Γιαννάκου.  Έκτοτε, η αξιολόγηση εφαρμόζεται (ο νόμος Γαβρόγλου δεν το άλλαξε αυτό) χωρίς το Πανεπιστήμιο να έχει υποταχθεί στους νόμους της αγοράς και χωρίς να έχει χάσει το χαρακτήρα του.

Καταργείται το πανεπιστημιακό άσυλο και η διαφωνία αντιμετωπίζεται με την ωμή βία της αστυνομίας. Η πραγματικότητα είναι ότι το Πανεπιστημιακό άσυλο ως χώρος ελεύθερης έκφρασης και χώρος όπου με ασφάλεια ζουν και εργάζονται καθηγητές και φοιτητές έχει καταργηθεί εδώ και πολλά χρόνια.  Έχει καταργηθεί από τις «συλλογικότητες» που επιλέγουν ποιος μπορεί να μιλήσει ελεύθερα και ποιος όχι στον Πανεπιστημιακό χώρο. Έχει καταργηθεί όταν Πανεπιστημιακοί χώροι έχουν καταληφθεί εδώ και δεκαετίες. Έχει καταργηθεί όταν οι «συλλογικότητες» βιαιοπραγούν κατά Πρυτάνεων και Κοσμητόρων ή διαλύουν συνεδρίες της Συγκλήτου. Το ακαδημαϊκό άσυλο έχει καταργηθεί από τους ίδιους τους Πρυτάνεις που ανέχονται την παραβατικότητα και δεν κάνουν χρήση των νόμων που τους δίνουν τη δυνατότητα να καλέσουν δημόσια δύναμη για να επαναφέρει την τάξη. Το άσυλο  έχει καταργηθεί από όσους δεν βλέπουν κανένα πρόβλημα, όταν «συλλογικότητες» κατεδαφίζουν με βαριοπούλες βιβλιοθήκες αλλά μόνο στην παρέμβαση της αστυνομίας. Να υπενθυμίσω ότι όλοι ξέρουμε γιατί οι σύνοδοι των Πρυτάνεων δεν γίνονται στους χώρους συνεδριάσεων των Πανεπιστημίων, αλλά σε συνεδριακές αίθουσες ξενοδοχείων. Όπως λέει η παροιμία  «ο φόβος φυλάει τα έρμα», όπου φόβος είναι οι παρεμβάσεις των «συλλογικοτήτων» και έρμα οι Πρυτάνεις.

Συμπερασματικά, τα ίδια εκφοβιστικά συνθήματα που ακούγονται τώρα για τις δειλές μεταρρυθμίσεις που εισάγει το ν/σ Κεραμέως, ακούγονταν για τους νόμους Γιαννάκου και Διαμαντοπούλου. Πολλές από τις μεταρρυθμίσεις που εισήγαγε ο νόμος Γιαννάκου και είχαν αντιμετωπιστεί με καταστροφολογικά συνθήματα, όπως η αξιολόγηση και η συμμετοχή εξωτερικών εκλεκτόρων στα εκλεκτορικά σώματα για την εκλογή μελών ΔΕΠ, εφαρμόζονται χωρίς κανένας να ζητά πλέον την επιστροφή στην πρότερη κατάσταση και χωρίς να έχει αλλάξει ο χαρακτήρας του Πανεπιστημίου. Το ίδιο ισχύει και για την ψήφο των φοιτητών που πλέον δεν έχει μόνο περιοριστεί, όπως προέβλεπε ο νόμος Γιαννάκου, αλλά οι φοιτητές δεν έχουν καμιά συμμετοχή πλέον στην εκλογή των οργάνων διοίκησης. Ούτε και αυτό, εξ όσων γνωρίζω,  έχει αλλοιώσει τον χαρακτήρα του Πανεπιστημίου. Η έντονη και συνθηματολογική αντίδραση στη λειτουργία των Συμβουλίων Διοίκησης σχετίζεται με την προσπάθεια του βαθέος Πανεπιστημίου να συνεχίσει τη λειτουργία του σε ένα αυτοαναφορικό πλαίσιο και όχι με μια προσπάθεια προάσπισης του δημόσιου χαρακτήρα του Πανεπιστημίου.  

Ο Γιώργος Θυφρονίτης είναι καθηγητής Ανοσολογίας στο Τμήμα Βιολογικών Εφαρμογών και Τεχνολογιών του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων,

Βαγγέλης Παπαθανασίου: Ο μόνος Έλληνας που η μουσική του ακούστηκε στο διάστημα

 

BY PHYSICSGG on 19/05/2022 • ( 0 )

… από τους Aphrodite’s Child μέχρι μουσική για τον κινηματογράφο και το διάστημα, ο «Vangelis» υπήρξε ένας καλλιτέχνης με μοναδικό μουσικό εκτόπισμα

Λίγα ελληνικά ονόματα μπορούν να καυχιούνται ότι είναι γνωστά σε ολόκληρο τον κόσμο. Και του Βαγγέλη Παπαθανασίου είναι ένα από αυτά. 

Σε μια καριέρα 5 δεκαετιών, ο Βαγγέλης Παπαθανασίου, ή απλά Vangelis για το διεθνές του κοινό, πέρα από το να καταφέρει να γίνει ένας από τους πρωτοπόρους της ηλεκτρονικής μουσικής, ασχολήθηκε με πολλά: από το progressive μέχρι την ορχηστρική μουσική. 

Γεννήθηκε το 1943 στον Βόλο και έκανε τις πρώτες συνθετικές του προσπάθεις ήδη από τα 4 του χρόνια. Ήταν όμως την δεκαετία του ’60 και με συγκροτήματα όπως οι Forminx και οι Aphrodite’s Child που έφτιαξε με τον Ντέμη Ρούσσο, το όχημα για τα πρώτα του επαγγελματικά βήματα στην μουσική.

Με τους δεύτερους κυκλοφόρησε τον δίσκο «666», ένα άλμπουμ-ορόσημο για τον progressive ήχο, αλλά και το λάκτισμα για την διεθνή καριέρα. 

Ενώ αποτελούσε ακόμα μέλος των Aphrodite’s Child, άρχισε δειλά να ασχολείται και με διαφορετικά πράγματα. Η αρχή έγινε το 1970 όταν έγραψε την μουσική για μία ταινία του Χένρι Χάπιερ.

Το 1967, ο Παπαθανασίου έγραψε πρώτη φορά μουσική για την μεγάλη οθόνη και το «Vortex ή Το Πρόσωπο της Μέδουσας» του Νίκου Κούνδουρο, εγκαινιάζοντας έτσι μια μακρά πορεία του στα κινηματογραφικά soundtrack, που περιλαμβάνει αυτά του «Blade Runner», του «Alexander», του «Ελ Γκρέκο», μα φυσικά και αυτό του «Οι Δρόμοι της Φωτιάς», με το οποίο απέσπασε και το Όσκαρ Πρωτότυπης Μουσικής το 1982 -ανάμεσα στα δεκάδες βραβεία που του απονεμήθηκαν στην ζωή του. 

Ήταν τη δεκαετία του ’70 γενικότερα που διεύρυνε περισσότερο τους ορίζοντες του. Το 1973 ξεκίνησε μία επιτυχημένη συνεργασία με τον σκηνοθέτη Φρέντερικ Ροσίφ για μία σειρά ντοκιμαντέρ για την άγρια φύση.

Το 1978 συνεργάστηκε με την Ειρήνη Παππά στο άλμπουμ με τίτλο «Ωδές», που περιέχει παραδοσιακά ελληνικά τραγούδια, ενώ το 1986 συνεργάστηκαν ξανά στο άλμπουμ «Ραψωδίες». Αυτές δεν είναι οι μόνες φορές που οι δρόμοι τους συναντήθηκαν, μιας και το 1983 ο Παπαθανασίου έγραψε την μουσική για την παράσταση «Ηλέκτρα» που σκηνοθέτησε ο Μιχάλης Κακογιάννης και ανέβηκε στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, με πρωταγωνίστρια την Ειρήνη Παππά. 

Φυσικά ο Βαγγέλης Παπαθανασίου κυκλοφόρησε και προσωπικές δουλειές μεταξύ των οποίων τα «Heaven and Hell» (1975), «Albedo 0.3» (1976), «Beaubourg» (1978), «China» (1979) αλλά και το «Spiral» (1977) για το οποίο βραβεύτηκε με το διεθνές βραβείο MIDEM Instrumental.

Από τις συνεργασίες του, ξεχωρίζει αυτή με τον Γιον ‘Αντερσον που διήρκησε για 4 άλμπουμ: το «Short Stories» (1978), το «The Friends of Mr Cairo» (1981), το «Private Collection» (1983) και το «Page of Life» (1991).

Το διάστημα ήταν κάτι που γοήτευσε τον μουσικό ήδη από την παιδική του ηλικία. Έτσι, πέρα από την μουσική για την αμερικανική τηλεοπτική σειρά «Cosmos: A Personal Voyage» (1980) του Καρλ Σαγκάν, που είχε ως κύριο θέμα τη θέση του ανθρώπου στο σύμπαν και την ύπαρξη εξωγήινης ζωής, με εκατομμύρια θεατές ανά τον κόσμο και βραβεία Grammy στο ενεργητικό της, ο Βαγγέλης Παπαθανασίου έγραψε και κυριολεκτικά μουσική για το διάστημα. 

Το καλοκαίρι του 2001 ο Παπαθανασίου παρουσίασε το έργο «Μυθωδία» στους στύλους του ολυμπίου Διός. Η μουσική του έργου δημιουργήθηκε ώστε να συνοδεύσει τη διαστημική αποστολή της NASA «2001: Οδύσσεια στον Άρη». 

Ήταν τότε που η γαλλική κυβέρνηση, την οποία εκπροσώπησε ο υπουργός παιδείας Ζακ Λανγκ, απένειμε στον Παπαθανασίου τον τίτλο του Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής σε μία τελετή που έλαβε χώρα στο περιστύλιο του Ζαππείου. Δύο χρόνια αργότερα η NASA του απένειμε το μετάλλιο δημόσιας συνεισφοράς σε αναγνώριση εξαιρετικής συνεισφοράς στο όραμα της. Το βραβείο αποτελεί την υψηλότερη τιμή από τον Αμερικανικό οργανισμό για μη κυβερνητικά πρόσωπα.

Η μουσική του Βαγγέλη Παπαθανασίου για τη Rosetta

Κι αυτή δεν ήταν η μόνη φορά που η NASA επέλεξε την μουσική του. Το 2013, ένα πρωτότυπο μουσικό έργο του δημιουργήθηκε για να πλαισιώσει το βίντεο από την αποστολή «Ήρα (Τζούνο)». Το βίντεο απαθανατίστηκε κατά τη διάρκεια της αποστολής καθ’ οδόν για το σύστημα του πλανήτη Δία.

Juno To Jupiter

Και οι μουσικές του περιπέτειες δεν σταματούν εδώ: το 1982, ο Παπαθανασίου έγραψε το μουσικό σήμα των δελτίων ειδήσων της ΕΡΤ. Το 2002 έγραψε την μουσική για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου. Όσο για του Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004, ανέλαβε να γράψει την μουσική που συνόδευσε την παρουσίαση του επίσημου εμβληματος αλλά κι αυτή της τελετής παράδοσης της Ολυμπιακής Φλόγας. 

Πέρα από την μουσική, ο Βαγγέλης Παπαθανασίου είχε εκφράσει και άλλες καλλιτεχνικές του ανησυχίες. Το 1997 σκηνοθέτησε την τελετή έναρξης του 6ου Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Ανοιχτού Στίβου, ενώ είχε εκθέσει και εικαστικά του έργα. 

πηγή: https://www.kathimerini.gr/culture/music/561867892/vaggelis-papathanasioy-o-monos-ellinas-poy-i-moysiki-toy-akoystike-sto-diastima/