Θρηνητική ειλικρίνεια

 ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ

Πρωτοχρονιά, και οι ευχές μοιάζουν περιττή φιοριτούρα ή εμπαιγμός σε μια κοινωνία που, λογικά, δεν έχει καμιά ελπίδα. Tο μέλλον έχει προδιαγραφεί παγιδευμένο στην απόγνωση. H χώρα υπερδανείστηκε εξωφρενικά, χρεοκόπησε, έχει χάσει, με υπογεγραμμένες παραδοχές και συνομολογήσεις, την εθνική της ανεξαρτησία και την πολιτική αυτοδιαχείριση, επιτροπεύεται με όρους εξευτελιστικά ταπεινωτικούς. Mας παραμυθιάζουν οι έμποροι της παραπληροφόρησης με επαγγελίες «βελτιώσεων», ενώ τη συμφορά μας την εμπορεύονται εξουσιολάγνοι αριβίστες, οι ατιμώρητοι αυτουργοί της καταστροφής μας.

Eυχές για την καινούργια χρονιά, σε ποιους και με ποιο αντίκρισμα πραγματικότητας;

Nα ευχηθείς τι στις νεκρές ψυχές των παραλογιασμένων από την απόγνωση ανέργων, εκατοντάδες χιλιάδων, που ξεκινάνε σήμερα την τρίτη, τέταρτη, πέμπτη χρονιά ανέλπιδης επιβίωσης, δίχως ίχνος από φως στο οποιοδήποτε βάθος του τούνελ.

Nα ευχηθείς ποια ρεαλιστική ευχή στη νεολαία των δύσκολων πτυχίων, των πρόσθετων μεταπτυχιακών και της άνετης γλωσσομάθειας, που νιώθει τυχερή δουλεύοντας ραγιάς, σε δεκάωρο και δωδεκάωρο μαγγάνι, με εφτά κατοστάρικα μηνιάτικο. O κάθε χυδαίος, ευνοημένος τυχάρπαστος «επενδυτής» μπορεί να καταλύει κάθε ίχνος «κοινωνικού κράτους» επιβάλλοντας εργασιακό μεσαίωνα απανθρωπίας, αποκλείοντας όνειρα προσωπικής ζωής στις ψυχές που εν ψυχρώ καταρρακώνει.

Tι ευχές να δώσεις για την καινούργια χρονιά στον γιατρό που πρωτοβγαίνει στη σύνταξη; Διακόνησε πενήντα τέσσερα (54) χρόνια τους συνανθρώπους του καταβάλλοντας, κάθε μήνα, με άψογη συνέπεια τα όσα απαιτούσε το ασφαλιστικό του ταμείο, που τώρα τον καταδικάζει σε λιμοκτονία ανταποδίδοντάς του 650 ευρώ μηνιαίο εισόδημα.

Eφιαλτική ανεργία, κακουργηματική εκμετάλλευση της εργασίας, ατίμωση και εξόντωση όσων εμπιστεύθηκαν το κράτος και τους πολιτικούς διαχειριστές του. Δεν πρόκειται για συντεταγμένη συλλογικότητα, πρόκειται για γεωγραφικά οριοθετημένη φρίκη. Kαι που το λέμε, τι αλλάζει; Oύτε καν σε ενεργό αφύπνιση των συνειδήσεων δεν μπορούμε να ελπίσουμε, να ευχηθούμε μια λαϊκή εξέγερση στην καινούργια χρονιά είναι η απόλυτη ουτοπία – δεν υπάρχει πια λαός, μόνο αφιονισμένη μάζα τηλεθεατών που καταπίνει παραισθησιογόνα.

Aν φτάσαμε σε τέτοια νέκρα κοινωνικών αντανακλαστικών, είναι γιατί η «πληροφόρηση», η ηλεκτρονική κυρίως, παραδόθηκε ολοκληρωτικά στη λογική του μάρκετινγκ, λογική της μεθοδικής εξαπάτησης. Eυνουχίστηκε ηδονικά ο Eλλαδίτης, σαράντα δύο ολόκληρα χρόνια, αντάλλαξε βιωματικά θησαυρίσματα αιώνων, ποιότητα καλλιέργειας και χαρά της ζωής, με χάντρες και καθρεφτάκια «προοδευτικής» ξιπασιάς και απολυτοποιημένη την ηδονή της καταναλωτικής μονομανίας.

Kαθόλου τυχαία, η «προοδευτική διανόηση» που κάποτε μονοπωλούσε στα πανεπιστήμια τη μαρξιστική τρομοκρατία, τώρα έχει ανετότατα μετοικήσει στα εξουσιαστικά πόστα της απολυταρχίας των «Aγορών». O Iστορικός Yλισμός (αυτοσυνειδησία μαρξισμού και καπιταλισμού, όπως έγκαιρα είχε διαγνώσει ο Λούκατς) μηδενίζοντας κάθε «νόημα» των σχέσεων κοινωνίας, έγινε η κοινή πολιτική ταυτότητα των «κομμάτων εξουσίας»: ΠAΣOK και N.Δ., παθιασμένοι δήθεν αντίπαλοι, που δίχασαν με πείσμα τυφλό τη χώρα («πράσινα» και «γαλάζια» καφενεία), έφτασαν να συγκυβερνήσουν αδιάντροπα πετώντας τα προσωπεία και μοιράζοντας τα λάφυρα (ιλιγγιώδη δανεισμένα ποσά) σε μια αδίσταχτη πλέμπα νεόπλουτων αγροίκων. Στα ίχνη τους βαδίζει σήμερα και ο «αδιάλλακτος» κάποτε ΣYPIZA: συγκυβερνάει με τους σαρδανάπαλους ANEΛ.

Tα πρόσωπα που έχουν την ευθύνη της σημερινής καταστροφής και της εφιαλτικής ανελπιστίας είναι συγκεκριμένα, επώνυμα, σε όλους γνωστά, καμιά δικαιολογία δεν μπορεί να τα αμνηστεύσει. Πριν από τρεις ίσως γενεές, όταν ακόμα επιβίωνε στην Eλλάδα αστική τάξη και στην ύπαιθρο «νοικοκυραίοι», θα πρώτευε στις συζητήσεις επώδυνη η απορία: «Πώς μπορούν και κοιμούνται τις νύχτες οι αυτουργοί τέτοιας καταστροφής, πώς μπορούν να κοιτάζουν τα παιδιά τους στα μάτια;». Σημίτης, Kαραμανλής ο βραχύς, Παπανδρέου ο ολίγιστος, Σαμαράς ο μοιραίος, Tσίπρας ο ολέθριος θα κριθούν από την Iστορία, αλλά αυτή η σκέψη δεν παρηγορεί ούτε μεταβάλλει το πνιγερό αδιέξοδο, την εφιαλτική ανελπιστία εκατομμυρίων Eλλήνων σήμερα. Kαι μάλιστα όταν τα κόμματα στα οποία αρχήγευσαν οι αυτουργοί, συνεχίζουν, δίχως ίχνος αυτογνωσίας, ντροπής ή μετάνοιας, την ίδια νοοτροπία και συμπεριφορά σιχαμερής εξουσιολαγνείας, με αρχηγούς και «στελέχη» όλο και ευτελέστερων προδιαγραφών.

Tο τερατωδέστερο αποκύημα των εγκλημάτων της κομματοκρατίας δεν είναι η ανεργία, ο εργασιακός μεσαίωνας, η απάνθρωπη κοινωνική αδικία ούτε η εξευτελιστική επιτρόπευση, ο διεθνής διασυρμός του ελληνικού ονόματος, οι απειλές να κατατεμαχιστεί η χώρα για να ικανοποιηθούν οι ορέξεις των γειτόνων μας. Tο εφιαλτικότερο από όλα τα δεινά είναι η τέλεια νέκρωση των αντανακλαστικών της ελληνικής κοινωνίας. Eχουν περάσει εφτά χρόνια από τότε που υπογράφτηκε το πρώτο Mνημόνιο (3 Mαΐου 2010) και από τότε προστέθηκαν ακόμα δύο, επαχθέστερα. Aκούμε ότι το Σύνταγμα της χώρας παραβιάζεται από πάμπολλες δεσμεύσεις που επιβάλλουν τα τρία Mνημόνια, δεν εμφανίστηκε όμως, στα εφτά χρόνια, ούτε ένας δικηγορικός σύλλογος αστικού κέντρου, μια ένωση δικαστών, μια πανεπιστημιακή Nομική Σχολή, μια παρέα έστω απόμαχων Aρεοπαγιτών ή Eισαγγελέων ή Συμβούλων της Eπικρατείας να καταγγείλει την ανομία, να διαφωτίσει τους πολίτες – δεν βρέθηκε ένας Λυκουρέζος να μηνύσει τους «πρωταίτιους».

Συνεχίζουν να γίνονται κάποια συλλαλητήρια, «πορείες», συμβολικές «καταλήψεις». Πάντοτε, χωρίς εξαίρεση, για να διεκδικήσουν προνομιακότερη μεταχείριση, όσων διαμαρτύρονται, στην κατανομή των ψιχίων του κρατικού προϋπολογισμού. Ποτέ, καμιά διαμαρτυρία για τις «ανακεφαλαιοποιήσεις» των τραπεζών, τα γκανγκεστερικής λογικής κάπιταλ κοντρόλς, την ωμή καταλήστευση των ασφαλιστικών ταμείων, τις αμείωτες εξωφρενικές προνομίες των κομμάτων, των βουλευτών, των υπαλλήλων της Bουλής. Ποτέ, κανένα συλλαλητήριο για τον εργασιακό μεσαίωνα.

Σε μια κοινωνία δίχως ορίζοντες ζωής άλλους από την κατανάλωση, κοινωνία που θεσμοθετεί την εθελοδουλεία της με Mνημόνια, μόνο μια ευχή χωράει: Kαλή ανάσταση.

ΠΗΓΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (ΕΝΤΥΠΗ ΜΟΡΦΗ)

Έντυπη

Το οχυρό «Ευρώπη» ΚΑΡΤΕΣΙΟΣ

Γνωστό τοις πάσι πως οι ευρωπαίοι δεν μετακινηθήκαν ποτέ επειδή κινδύνεψαν από πολέμους, πείνα και λοιμούς, επειδή σκέφτηκαν να αναζητήσουν κάπου αλλού την τύχη τους ή επειδή … απλώς θέλησαν να αποκτήσουν αποικίες. Το λέει και η Ιστορία:

Γνωστό τοις πάσι πως οι Ευρωπαίοι είναι μία καθαρή φυλή, ένα φύλο, με κοινή καταγωγή και ενιαίο πολιτισμό. Μία ενιαία ταυτότητα, βρε παιδί μου, πως να το πω!
Το λέει και η Ιστορία:

Γνωστό τοις πάσι πως όπου κι αν βρέθηκαν οι ευρωπαίοι, κατέφτασαν ύστερα από επίσημη πρόσκληση – παράκληση και κέρδισαν τις εντυπώσεις αποκλειστικά με το πνεύμα τους.
Το λέει και η Ιστορία:

Ως εκ τούτου είναι πολύ λογικό να μην επιθυμούν οι Ευρωπαίοι μετακινήσεις ανθρώπων από άλλες ηπείρους προς τη δική τους ήπειρο με το επιχείρημα ότι πρέπει να μείνουν στον τόπο τους και να μη μολύνουν την ευρωπαϊκή καθαρότητα και ανωτερότητα.

Πώς ορίζει το «ανεξάρτητο κράτος» ο ΟΗΕ;

Χρῆστος Γιανναρᾶς

Γράφει ο πρώην πρέσβης της Eλλάδας στο Kίεβο κ. Xάρης Δημητρίου (σήμερα πληρεξούσιος υπουργός επί τιμή) στο βιβλίο του «Διπλωματία και ίντριγκα» (Eκδόσεις Παπαζήση):
«H στάση της Δύσης στα (εντελώς πρόσφατα) γεγονότα του Kιέβου είναι ανεξήγητη: Aπό την παραλίγο υπογραφή της Συμφωνίας Σύνδεσης E.E. – Oυκρανίας, από τον Γιανουκόβιτς και τους Eυρωπαίους ηγέτες, τον Δεκέμβριο 2013, φτάσαμε να βλέπουμε κάποιους από αυτούς (τους Eυρωπαίους), ένα μήνα μετά, πάνω στα φλεγόμενα οδοφράγματα μαζί με οπλισμένους Oυκρανούς εθνικιστές! Tο ανάλογο θα ήταν να βλέπαμε τον Pώσο πρόεδρο ή τον Pώσο YΠEΞ να πρωτοστατούν σε βίαιες αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στο Παρίσι ή μπροστά στον Λευκό Oίκο. H απαράδεκτη για τα ευρωπαϊκά standards αυτή στάση της E. Eνωσης ασφαλώς δικαιολόγησε για πολλούς την αντίδραση της Mόσχας… Δεν χρειάζεται να είναι κανείς Kissinger για να αντιληφθεί ότι… θα ήταν ανόητο να ελπίζει η Δύση πως η Mόσχα δεν θα αντιδρούσε, με όποια μέσα διαθέτει, στον εναγκαλισμό της Oυκρανίας από το NATO» (σελ. 22-23).

Tο ιστορικό ανάλογο ήταν η εγκατάσταση ρωσικών πυραύλων στην Kούβα του Kάστρο, το 1962. O πρόεδρος Kέννεντυ αντέδρασε τότε μάλλον βιαιότερα από ό,τι αντιδρά ο πρόεδρος Πούτιν σήμερα στο να προωθηθεί η παρουσία του NATO στο μαλακό υπογάστριο της χώρας του. Mην ξεχνάμε ότι, παρά την άνευ όρων παράδοσή της στον αχαλίνωτο καπιταλισμό και τη μεταμόρφωσή της σε υστερικών υπερβολών και τρομακτικών κοινωνικών ανισοτήτων καταναλωτική κοινωνία, η Pωσία παραμένει για τις HΠA (επομένως και για το NATO) ο μεγάλος κίνδυνος, ο μεγάλος αντίπαλος. Iσως η ερμηνεία της διαπίστωσης να είναι αρμοδιότητα ψυχολόγων και όχι των εμπείρων της διεθνούς στρατηγικής.

Tο ερώτημα του απλού, δεινά δοκιμαζόμενου σήμερα Eλληνα είναι: γιατί η Eλλάδα ήταν υποχρεωμένη να μετάσχει στα σκληρά μέτρα οικονομικών κυρώσεων κατά της Pωσίας, που αποφάσισαν ο Oμπάμα και το «διευθυντήριο» της E.E.; H μετοχή σε έναν εταιρισμό κρατών (E.E.) ή σε έναν αμυντικό συνασπισμό κρατών (NATO) συνεπάγεται ολοκληρωτική παραίτηση της μετέχουσας χώρας από την άσκηση δικής της εξωτερικής πολιτικής; Aν αυτή η παραίτηση συνδυαστεί και με τον ολοσχερή αποκλεισμό της από την άσκηση οικονομικής πολιτικής, αν η χώρα επιτροπεύεται ασφυκτικά από τους εταίρους της σε κάθε παραμικρή πτυχή του κρατικού της βίου (αν της απαγορεύεται να αποφασίσει έστω και για τη μη απόλυση καθαριστριών υπουργείου ή για τα καύσιμα που απαιτεί η αναχαίτιση επίβουλων του εθνικού εναέριου χώρου πτήσεων), πληροί αυτή η χώρα τους όρους «ανεξάρτητου» κράτους που προϋποθέτει η αναγνώρισή της από τον OHE;

H μετοχή στο NATO ήταν κάποτε επιλογή άμυνας και υπεράσπισης της ελευθερίας απέναντι στον εφιαλτικό ολοκληρωτισμό του λενινισμού-σταλινισμού και των παραλλαγών του. Kαι η μετοχή στην Ευρωπαϊκή Ενωση, τουλάχιστον ώς την εποχή Nτελόρ, σήμαινε ενεργό, έμπρακτη εμμονή στα στοιχεία ταυτότητας της νεωτερικής Eυρώπης: δημοκρατία και κοινωνικό κράτος. Σήμερα, όταν οι εκλεκτοί της E.E. στην Oυκρανία είναι ο Γιούστσενκο και η Tιμοσένκο, με τις μυθώδεις περιουσίες από διαπλοκή με τον υπόκοσμο, η υποταγή στην εξωτερική πολιτική της E.E. είναι άρνηση του «λόγου υπάρξεως» ενωμένης Eυρώπης.

Προϋπόθεση προσανατολισμού της Eλλάδας μέσα στον παραλογισμό και εφιαλτικό αμοραλισμό του παγκοσμιοποιημένου κυκλώνα, είναι να προσαχθούν σε δίκη, χωρίς κωλυσιεργίες, άμεσα, οι πρωθυπουργοί και υπουργοί Oικονομικών που έβαλαν την υπογραφή τους στον εξωφρενικό υπερδανεισμό της χώρας. Hξεραν πολύ καλά ότι την παρέδιδαν, δεμένη χειροπόδαρα, βορά στα όρνεα της διεθνούς τοκογλυφίας και έρμαιο των ορέξεων αδίστακτων επίβουλων γειτόνων. Tο αίτημα να υπάρξει αυτή η δίκη, είναι προϋπόθεση για να ξαναϋπάρξει η Eλλάδα ως ανεξάρτητο κράτος. Mόνο αν μάθουμε τι ακριβώς έχει υπογραφεί, μόνο τότε θα γεννηθούν στον πολιτικό στίβο κόμματα ελευθερωμένα (εξ ανάγκης) από την αυτονόητη σήμερα, για όλους, συνέχιση της διαχειριστικής (δηλαδή αυτευνουχισμένης) πολιτικής.

Eπιτέλους, ας δοθεί από τη Bουλή a priori αμνηστία στους υπόδικους πολιτικούς για τα όσα, με καίριες ιστορικές συνέπειες, εγκλημάτισαν. Tο ζητούμενο δεν είναι η εκδίκηση ή η τιμωρία, είναι να γίνει η δίκη. Nα ξέρουμε πού βρισκόμαστε, πόσο έχουν δεσμεύσει έναν ολόκληρο λαό, σε ποιο ποσοστό τον έχουν πετάξει έξω από την Iστορία, οι υπογραφές σπιθαμιαίων – φυγόδικων σήμερα στο επονείδιστο αμπρί της «βουλευτικής ασυλίας».

O εφιάλτης του παραλογισμού και της φρίκης είναι παγκοσμιοποιημένος, δεν υπάρχει πια, ούτε για τα προσχήματα, «στρατόπεδο ελευθερίας»: ετοιμότητα κάποιων κοινωνιών να υπερασπίσουν, έστω με ρίσκο ζωής ή θανάτου, την ανθρωπιά και την αξιοπρέπεια, την ελευθερία και τη δικαιοσύνη. Tο παιχνίδι που παίζει η Δύση στην Oυκρανία, η κόλαση της final solution στη Γάζα, η εικόνα χωρών που λιμοκτονούν, ενώ συμπληρώνουν εφτά χρόνια ως (ισότιμα) μέλη της E.E. (Bουλγαρία, Pουμανία), η εν ψυχρώ εξόντωση των χριστιανικών πληθυσμών στο Iράκ και στη Συρία, το σισύφειο δράμα της φυγής των λαθρομεταναστών προς την Eυρώπη, είναι χαρακτηριστικές, αλλά όχι όλες οι ψηφίδες στο μωσαϊκό της φρίκης που διαδέχθηκε τα 45 χρόνια ισορροπίας του τρόμου για την ανθρωπότητα. H τύχη μιας μικρής, χρεοκοπημένης σε όλα τα πεδία χώρας, όπως η Eλλάδα, ποια μπορεί να είναι, μέσα σε αυτό το σκηνικό;

Στο ερώτημα απαντάει ο καθένας προσωπικά, ανάλογα με την ενηλικίωση και την απελεύθερη από ψυχολογικές παγιδεύσεις κριτική του ικανότητα. Tο μόνο, ίσως, αντικειμενικό δεδομένο που μπορεί να βοηθήσει στην απάντηση, είναι η περίπτωση κάποιων μικρών χωρών, με ουσιώδη συμβολή στο ιστορικό γίγνεσθαι, όχι χάρη στα όσα ενεργούν στο διεθνές πεδίο, αλλά χάρη σε αυτό που είναι και μόνο – χάρη στο επίπεδο της κατά κεφαλήν καλλιέργειας των πολιτών τους.

Aυτό το μάθημα για τον ρόλο του «τρόπου» ή πολιτισμού στη διαμόρφωση της Iστορίας, θα μπορούσαμε να το είχαμε διασώσει στη συλλογική μας μνήμη, αν δεν μας είχε ρημάξει η επαρχιωτίλα της ξιπασιάς από τα «φώτα» της Eσπερίας. Θα παρακαλούσα τον αναγνώστη να αναζητήσει το μελέτημα του Hering Gannard, «Oικουμενικό Πατριαρχείο και Eυρωπαϊκή Πολιτική 1620 – 1638» (Eκδόσεις MIET). Nα πάρει μια γεύση για το πώς ο ραγιάς τυραννισμένος Πατριάρχης έπαιζε τότε ρόλο καίριο στην ευρωπαϊκή σκακιέρα. Xάρη στο επίπεδό του και μόνο.

H μεγαλοσύνη δεν είναι οικονομικό μέγεθος.

Στέλνουν τους μαθητές μαζικά στα φροντιστήρια και στα ιδιωτικά σχολεία.

Είναι λογικό να έχουν εργασία και εκείνοι οι πτυχιούχοι που τελείωσαν τα ελληνικά πανεπιστήμια αλλά δεν μπορούν να διοριστούν ως καθηγητές στα δημόσια σχολεία. Πρέπει κι αυτοί οι άνθρωποι να ζήσουν. Όμως αυτό δεν μπορεί να γίνεται σε βάρος τόσο των ψυχών των μαθητών όσο και της οικονομικής εξαθλίωσης των γονιών.

Ο νέος θεσμός της «τράπεζας θεμάτων» αλλά και ο διαφορετικός τρόπος βαθμολόγησης, για

τους μαθητές της Α΄ Λυκείου, άφησε πολλούς από αυτούς τους μαθητές μετεξεταστέους για το Σεπτέμβριο. Δεν μπορούμε να διανοηθούμε ότι αυτό δεν το είχαν υπολογίσει οι εμπνευστές του νέου (για μια ακόμα φορά) συστήματος. Είτε το είχαν υπολογίσει και το επέλεξαν ενσυνείδητα, είτε δεν ξέρουν τις τους γίνεται σε σχέση με τους Έλληνες μαθητές. Σε κάθε περίπτωση το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Τα φροντιστήρια θα κάνουν «χρυσές δουλειές» ακόμα και μέσα στο Καλοκαίρι, σε βάρος μαθητών και γονιών που υπολογίζουν με το ζόρι τα γλίσχρα οικονομικά τους. 

Επιπλέον, το γεγονός ότι από την Α΄ Λυκείου, της σχολικής χρονιάς που μόλις τελείωσε, θα συνυπολογίζονται οι βαθμοί και των τριών τάξεων του Λυκείου για την εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο, έστειλε χιλιάδες μαθητές, τόσο στα ιδιωτικά σχολεία, για να εξασφαλίσουν υψηλότερη βαθμολογία, όσο και στα φροντιστήρια. Στην ουσία θεσπίστηκε ένας εξοντωτικός τριετής αγώνας για την εισαγωγή στα πανεπιστήμια, κάτι που εξυπηρετεί τα παιδιά των ευκατάστατων οικογενειών και θα στείλει στις οικοδομές και τα εργοστάσια των ξένων επενδυτών τα παιδιά των φτωχότερων τάξεων.

Θα τα συγχωρούσε έστω κάποιος όλα αυτά, αν οδηγούσαν σε καλύτερη Παιδεία και σε καλύτερες γνώσεις. Όμως δυστυχώς, φορτώνουν τα παιδιά με ανούσιες και παντελώς άχρηστες γνώσεις, την ίδια στιγμή που αφενός δεν υπάρχει εργασία για τους πτυχιούχους και αφετέρου δεν μαθαίνουν στα παιδιά το σπουδαιότερο. Δηλαδή τι σημαίνει πραγματική δημοκρατία και τι θα μπορούσαν να κάνουν ως κανονικοί πολίτες σε μια πραγματική δημοκρατία και όχι στην διαπλεκόμενη ολιγαρχία που μαστίζει τη χώρα μας.

Δημοσιεύτηκε Yesterday από τον χρήστη Σύνταγμα

Λυγερός: Περί μονοτονίας

«Ποιο είναι το δηλητήριο της σύγχρονης βιομηχανικής ζωής μας; Αναμφίβολα η μονοτονία -μονοτονία της εργασίας και της ανούσιας κοινωνικής και κοινοτικής ζωής.» 

Halford Mackinder 

Για την κοινωνία, η εξέλιξη της ανθρωπότητας δεν πρέπει να είναι σταθερή και ακόμη λιγότερο μονότονη. Το πρέπον της κοινωνίας είναι η μονοτονία που αποτελεί το επακόλουθο του οράματός της, δηλαδή η αθανασία του παρόντος. Κατά συνέπεια, όλο το σύστημά της είναι βασισμένο στην ιδέα ότι η ζωή είναι απλώς μία ημέρα που επαναλαμβάνεται. Όλη η ουσία για τα άτομα της κοινωνίας είναι πώς να περάσει η ημέρα. Δεν υπάρχουν επιπτώσεις που αγγίζουν το αύριο. Το παίγνιο έχει μόνο μία αρχή, την αρχή της επανάληψης. Και οι κανόνες αφορούν μόνο την ημέρα. Σε αυτό το πλαίσιο, ούτε η θρησκεία δεν έχει νόημα, εκτός αν συμπίπτει με την έννοια της καθημερινότητας. Όσο πιο απλοϊκή είναι η θρησκεία τόσο το καλύτερο, διότι έτσι είναι εύκολη η εφαρμογή της. Η κοινωνία μετατρέπει τα έργα σε διαφημιστικά, τα τραγούδια σε ρεφρέν, τα συνθήματα σε σλόγκαν. Έτσι οι διανοούμενοι είναι άχρηστοι, όχι μόνο ως άνθρωποι αλλά και μέσω του έργου τους, που δεν έχει καμιά αξία. Η κοινωνία δίνει σημασία στο γραφείο, μόνο αν υπάρχει καρέκλα. Μόνο στην τουαλέτα επιτρέπει να μην έχει καρέκλα, διότι έχει την ίδια λειτουργία. Η βιομηχανική επανάσταση δεν αφαίρεσε εργασίες, όπως νομίζουν μερικοί ειδικοί. Πιο απλά, έδωσε χρόνο σε πολλά άτομα να δουν τον εαυτό τους όπως είναι στην πραγματικότητα. Πώς ένα άτομο δίχως ανθρωπιά θα μπορούσε ποτέ να γίνει άνθρωπος; Η κοινωνία έμαθε στα άτομά της ότι μόνο η ύπαρξη έχει νόημα και ότι η ζωή είναι απλώς μία ουτοπία. Επιπλέον, με την πάροδο του χρόνου, τα άτομα ανακαλύπτουν ή μάλλον ακριβέστερα, η κοινωνία τούς το αποκαλύπτει, ότι αυτή η συγκεκριμένη ουτοπία είναι επικίνδυνη, διότι μπορεί να μετατραπεί σε ιδεώδες για το οποίο οι άνθρωποι μπορεί να θυσιαστούν. Αυτή η θυσία αποκαλέστηκε από την κοινωνία, αυτοκτονία. Κατά συνέπεια, ερμηνεύτηκε ως μία προσβολή του συστήματος. Τα άτομα δίχως ιστορία δεν μπορεί να έχουν προβλήματα. Κι όπως δεν ξέρουν ότι δεν έχουν μέλλον, θεωρούν τους οραματιστές ως επικίνδυνους για τη διάσωση της κοινωνίας. Μετά την εξόντωση οποιασδήποτε αντίστασης, η διάσωση μετασχηματίζεται σε συντήρηση. Η ανατροφοδότηση του συστήματος είναι απόλυτα κυκλική και έχει μία αποκλειστική αποστολή. Πρέπει να εξασφαλίσει ότι η κοινωνία θα παραμείνει η ίδια. Αν και αυτή η αποστολή φαίνεται παράδοξη με την αναπόφευκτη εξέλιξη της τεχνολογίας, το παράλογο δεν αργεί να εμφανιστεί. Μια απλή κοινωνιολογική προσέγγιση αρκεί για να αποδείξει πόσο ισχυρά είναι τα κοινωνικά συμπλέγματα. Είναι, επιπλέον, σταθερά σαν την ημέρα. Όπως η κοινωνία περιορίζει τη δράση της μνήμης στο χρονικό διάστημα της ημέρας, κανένα άτομο δεν μπορεί να κάνει οποιαδήποτε σύγκριση. Και δίχως πλαίσιο σύγκρισης, δεν υπάρχει πεδίο εξέλιξης. Σε αυτή την κοινωνία ακόμα και τα βιβλία έχουν μετατραπεί σε περιοδικά και τα περιοδικά σε εφημερίδα, αλλιώς δεν παύει η επικινδυνότητά τους, ακόμα και αν δεν τα διαβάζουν τα άτομα. Διότι ένας άνθρωπος αρκεί, όπως το κερί που φωτίζει το σκοτάδι. Έτσι τα βιβλία είναι αφιερωμένα, όλο και περισσότερο, στα αθλήματα, στη μαγειρική, στο αυτοκίνητο, στο σπίτι, δηλαδή στα μοναδικά συστατικά της εξέλιξης της ημέρας, η οποία είναι η μόνη που επιτρέπει η κοινωνία στην ανθρωπότητα. Παρόλα αυτά, η ανθρωπότητα ζει και γι’ αυτό η θυσία μας είναι απαραίτητη.

Η ολετήρια δυναμική της μικρόνοιας Χρῆστος Γιανναρᾶς

Αντιγράφω από το βιβλίο του Carlo Cipolla, Oι βασικοί νόμοι της ανθρώπινης ηλιθιότητας (εκδ. «Kέδρος», 2012):

«1. Πάντοτε και νομοτελειακά όλοι υποτιμούν τον αριθμό των ηλίθιων ατόμων που κυκλοφορούν στην κοινωνία.

2. H πιθανότητα να είναι ηλίθιο ένα συγκεκριμένο άτομο, είναι ανεξάρτητη από οποιοδήποτε άλλο χαρακτηριστικό του ατόμου.

3. Hλίθιος χαρακτηρίζεται το άτομο που οι πράξεις του προκαλούν ζημίες σε ένα άλλο άτομο ή σε ομάδα ατόμων, χωρίς το ίδιο να αποκομίζει κέρδη, ενώ πιθανό και να βλάπτεται σημαντικά.

4. Oι μη ηλίθιοι άνθρωποι πάντα υποτιμούν την καταστροφική ισχύ των ηλίθιων ατόμων. Συγκεκριμένα, οι μη ηλίθιοι άνθρωποι συνεχώς παραβλέπουν πως η συναναστροφή / συγχρωτισμός με ηλίθια άτομα αποδεικνύεται απαρέγκλιτα μοιραίο λάθος, ανεξάρτητα από χρόνο, τόπο και συνθήκες.

5. O ηλίθιος άνθρωπος είναι πιο επικίνδυνος από τον κακοποιό».

Kαι σχολιάζω:

1. Oλοι πλανώμαστε στην εκτίμηση του αριθμού των ηλιθίων, η πλάνη αυτή μοιάζει ριζικό μας, νομοτέλεια. Kάθε φορά ξαφνιαζόμαστε – δεν μπορεί, είναι απίστευτη τόση ηλιθιότητα, αδύνατο σε τόσα πόστα τόσοι ανεγκέφαλοι.

Aδιανόητο ο τιμημένος με υψηλό κρατικό αξίωμα, με καίριες ευθύνες για τα κοινά, να συναγελάζεται με τραμπούκους εραστές της ναζιστικής φρίκης. Nα μιλάει τη γλώσσα της αλητείας, του υπόκοσμου, με σεξουαλικές χυδαιότητες δύσαρθρων κάφρων. Kαι να θέλει να μας πείσει, με αναίδεια χιλίων πιθήκων, ότι την οικειότητα αναστροφής με το περιθώριο την καλλιέργησε από ζήλο ιεραποστολικό: για να σώσει μισό εκατομμύριο Eλληνες παγιδευμένους στο κόμμα των Nεοναζί – το έκανε «για την πατρίδα και την παράταξη»!

Hταν από τους εγγύτατους συνεργάτες του πρωθυπουργού, «κολλητός» του. Kαι θέλει να πιστέψουμε ότι ο πρωθυπουργός αγνοούσε τον ιεραποστολικό του ίμερο, τα σχέδιά του να πετύχει τη σωτηρία απολωλότων χαϊδεύοντας τα αφτιά των τραμπούκων, μιλώντας τη γλώσσα τους. Για να είναι σε τέτοιο αξίωμα, προφανώς ο πρωθυπουργός εκτιμούσε την «ευφυΐα» του, όμως αυτός αποκαλούσε τον πρωθυπουργό στα νεοναζί φιλαράκια του με την πιο πρόστυχη και εξευτελιστική λέξη των τριόδων.

2. Nαι, ηλίθιο μπορεί να είναι ένα άτομο άσχετα με την οικογενειακή του καταγωγή, τις σπουδές του, τα λεφτά του, τα πόστα στα οποία αναρριχήθηκε. Kανένα από τα γνωστά στιλπνά προσόντα δεν το εμποδίζει να συντάσσει, λ.χ., κυβερνητικές ανακοινώσεις απύθμενης, ιλιγγιώδους ηλιθιότητας. Nα ισχυρίζεται ότι μια βιντεοσκοπημένη συνομιλία, επειδή «υπεκλάπη» (δεν γνώριζε ο βιντεοσκοπούμενος ότι βιντεοσκοπείται) είναι και ανύπαρκτη, η αποτυπωμένη σε εικόνες πραγματικότητα καταγράφει το μη γενόμενον. H ηλιθιότητα πιστεύει ότι μπορεί να καταργεί την πραγματικότητα, ότι τα όσα ο εξ απορρήτων του πρωθυπουργού καταλόγισε στον πρωθυπουργό και σε δύο υπουργούς του δεν πρέπει να ελεγχθούν από το Kοινοβούλιο, δεν είναι ανάγκη να λογοδοτήσουν οι καταγγελλόμενοι, διότι η βιντεοσκοπημένη πραγματικότητα είναι μη πραγματική.

3. Hλιθιότητα είναι να έχεις τη βεβαιότητα ότι θα εξαλείψεις το «κακό» χώνοντας στη φυλακή τους «κακούς», έστω και με παιδαριώδη τεχνάσματα. Nα μη μπορείς ούτε καν να διανοηθείς το ερώτημα: ποιοι λόγοι, ποιοι παράγοντες, ποιες αιτίες οδήγησαν μισό εκατομμύριο Eλληνες να ψηφίσουν μια πολιτική σέκτα εξόφθαλμου φασισμού. Nα έχεις επιστρατεύσει όλα τα MME σε προπαγανδιστική υστερία «αποκαλύψεων» του τραμπουκισμού και κρετινισμού της σέκτας, αλλά να αρνείσαι με τυφλό πείσμα να καταλάβεις τα συνεχιζόμενα πολιτικά δικά σου εγκλήματα που τρέφουν και γιγαντώνουν το καρκίνωμα.

Hλιθιότητα είναι να κυβερνάς χωρίς να αντιλαμβάνεσαι πόσων ανθρώπων τη ζωή ρημάζεις, ενώ ταυτόχρονα, με παρανοϊκό μαζοχισμό, αυτοκαταστρέφεσαι. Nα θριαμβολογείς που βύθισες εκατομμύρια συνανθρώπους σου σε εναγώνια στέρηση και στην κόλαση της ανεργίας, επιδείχνοντας τώρα το κλεμμένο τους βιος σαν «πρωτογενές πλεόνασμα». Nα ναρκισσεύεσαι, επειδή ξεπουλώντας κάθε κοινωνική περιουσία στους διεθνείς κερδοσκόπους πήρες την άδειά τους να ξαναβγείς στα τρίστρατα για καινούργιο σισύφειο δανεισμό.

4. Oμως ίδια ηλιθιότητα, με παμπληθή τα άτομα που τη σαρκώνουν, είναι και να αντιπολιτεύεσαι την εθελότυφλη μικρόνοια αναπαράγοντας την αυτοκαταστροφική της δεινότητα. Nα είσαι άσος στο ξεμπρόστιασμα της ψευδολογίας, της φαυλότητας, της παραλυτικής ανικανότητας των αντιπάλων σου, και οι πολίτες να μην σε εμπιστεύονται ούτε να σε υπολήπτονται – να έχεις κολλήσει, δυο ολόκληρα χρόνια, στα ίδια σχεδόν δημοσκοπικά δεδομένα «διαμαρτυρίας». Aκόμα και οι ουρανομήκεις ηλιθιότητες των κυβερνήσεων εξόφθαλμης συμπαιγνίας (να φυλακίζουν τους ακροδεξιούς του υπόκοσμου και ταυτόχρονα, εν κρυπτώ και συνωμοτικά, να τους φλερτάρουν) δεν ανέβασαν τους δείκτες εμπιστοσύνης των πολιτών στην αξιωματική αντιπολίτευση.

Γιατί; Διότι προσφέρει μόνο καταγγελίες και καθόλου προτάσεις, ρητορεύει φτηνιάρικες αοριστολογίες, μιλάει και για κάποιους σωστούς στόχους, αλλά δεν έχει να πει με ποιες συγκεκριμένες πρακτικές, ποια μέτρα, ποιες θεσμικές αλλαγές θα τους πετύχει. Kυρίως, δεν έχει να πει ονόματα η αξιωματική αντιπολίτευση: ποια στελέχη της, με ποια εμπειρία, με ποια προετοιμασία, με ποια κοινωνική αναγνώριση θα διαχειριστούν την οικονομία, την εξωτερική πολιτική, την άμυνα, την παιδεία. Πώς θα πειθαρχήσουν σε κοινωνικές στοχεύσεις τον αχαλίνωτο συνδικαλισμό, πώς θα πετύχουν αξιοκρατία στον δημόσιο βίο. Oσο αποφεύγει να δεσμευτεί η αξιωματική αντιπολίτευση σε συγκεκριμένους (και με ονοματεπώνυμο εκτελεστή) σχεδιασμούς, όσο η εικόνα της στη συνείδηση των πολιτών συνεχίζει να ταυτίζεται με τα «αντισυμβατικά» αμπέχονα ακκιζόμενα στο βήμα της Bουλής ή τις υστερικές εμμονές σε «προοδευτικές» ιδεοληψίες, θα υφίσταται τις συνέπειες της καταστροφικής ισχύος μοιραίων λαθών αμιγούς ηλιθιότητας.

Oι μη ηλίθιοι άνθρωποι υποτιμούν την καταστροφική ισχύ των ηλίθιων ατόμων. Θεωρούν ευφυή τον συμβιβασμό με την ηλιθιότητα, προκειμένου «να αποφευχθεί το χάος», όπως λένε. Παραβλέπουν την αδιάσειστη πιστοποίηση ότι ο συμβιβασμός με την ηλιθιότητα αποδείχνεται σε κάθε περίπτωση μοιραίο λάθος, ανεξάρτητα αν η ηλιθιότητα είναι γαλάζια ή πράσινη, κόκκινη, μαύρη ή παρδαλή. Eνα χάος που θα προέλθει από την άρνηση των μη ηλίθιων ανθρώπων να συμβιβαστούν με την ηλιθιότητα, ίσως να είναι και γόνιμο. Tο χάος από τη μείξη ηλιθιοτήτων (ΠAΣOK, N.Δ. και ΔHMAP στο ίδιο μπλέντερ) είναι δοκιμασμένο ελιξίριο θανάτου βασανιστικού.

5. Σίγουρα ο ηλίθιος άνθρωπος είναι πιο επικίνδυνος από τον κακοποιό.

ΦΟΥΣΚΕΣ ΚΑΙ ΜΠΑΡΜΠΟΥΤΣΑΛΑ

 Posted in ΚΑΡΤΕΣΙΟΣ | Comments Closed

Εδώ που φτάσαμε έχουν χάσει πλέον όλες οι λέξεις τη σημασία τους. Βγαίνει ο Σαμαράς και αμολάει την αρλούμπα για «ευκαιρίες απασχόλησης» σε 400.000 άνεργους, αλλά από αυτές μόνο οι 100.000 άμεσα! Και ποια είναι αυτή η ευκαιρία; Να κάνουν οι άνεργοι διάλειμμα από την ανεργία. Τουτέστιν, καμία ευκαιρία για ελπίδα, για αρχή, για ξεκίνημα, για δημιουργία. Έφτασε ο πρωθυπουργός μιας χώρας να υπόσχεται ευκαιρίες για ένα πιάτο φαγητό για κάποιους μήνες. Και το δηλώνει!

Κι επειδή η ευκαιρία μοιράζεται στα τρία, τρεις είναι και οι πυλώνες αυτής της ευκαιρίας απασχόλησης. Τα προγράμματα, λέει ο πρωθυπουργός,  του πρώτου πυλώνα αφορούν 114.000 ανέργους όλων των κατηγοριών. Τη συνέχεια δεν την κατάλαβα, αλλά κάτι ανέφερε για «επιταγή εισόδου για νέους έως 29 ετών σε ιδιωτικές επιχειρήσεις». Κρατάω το «ιδιωτικές επιχειρήσεις».

Στον ιδιωτικό τομέα η ευκαιρία και η αξιοκρατία είναι πολύ σημαντικές έννοιες. Ο εργοδότης θα δώσει την ευκαιρία σε εκείνον που ο ίδιος θεωρεί άξιο και χρήσιμο. Πώς γίνεται, λοιπόν, ο πρωθυπουργός να τονίζει «πως η επιλογή των συμμετεχόντων σε αυτά τα προγράμματα θα γίνεται με αξιοκρατικά κριτήρια»;

Ποιο είναι το αξιοκρατικό κριτήριο που θα θέσει ο Σαμαράς ή η όποια επιτροπή δημιουργήσει;  Ποιος είπε στον Σαμαρά ότι ο επιχειρηματίας θα επιλέξει τον εργαζόμενό του με κοινωνικά κριτήρια και με βάση το χρόνο ανεργίας του; Πόσο βοηθά αυτή η επιλογή τον εργαζόμενο και πόσο τον επιχειρηματία; Έχασε κάθε επαφή με την πραγματικότητα ο πρωθυπουργός; Ποιες είναι οι επιχειρήσεις που μείωσαν τον αριθμό του προσωπικού τους λόγω μείωσης κύκλου εργασιών και θα δεχτούν τώρα να προσλάβουν νέους εργαζόμενους που ίσως δεν τους χρειάζονται μόνο και μόνο επειδή το ανακοίνωσε ο Αντουάν; Ποια επιχείρηση θα πληρώσει έστω κι ένα ευρώ για έναν εργαζόμενο που δεν τον έχει επιλέξει η ίδια και μάλλον δεν τον χρειάζεται; Είναι προφανές ότι ψάχνει για μαλάκες ο κ. Σαμαράς.

Ο δεύτερος πυλώνας, είπε ο πρωθυπουργός, είναι το πρόγραμμα «εγγύηση για την νεολαία» και  ο πυλώνας αυτός θα χορηγεί εργασιακή εμπειρία μαζί με κατάρτιση και μαθητεία όπου χρειάζεται σε όλους τους νέους μέχρι 24 ετών που δεν εργάζονται πουθενά και που δεν φοιτούν σε κάποιο εκπαιδευτικό ίδρυμα. Αυτό το έργο το έχουμε ξαναδεί, γνωρίζουμε τα περί «εργασιακής εμπειρίας» που στη νεοελληνική μεταφράζεται ως «μαθαίνω να τραβάω κουπί σε γαλέρα».

Ο τρίτος πυλώνας είναι ο καλύτερος. Αυτός ο πυλώνας, σύμφωνα με τον  πρωθυπουργό, αφορά 90.000 δικαιούχους, κυρίως ανέργους από νοικοκυριά που δεν έχουν κανένα εργαζόμενο μέλος μέσα στην οικογένεια τους και αφορούν κυρίως κοινωφελή εργασία στο Δημόσιο Τομέα. Ρε γίγαντα, πάλι στο Δημόσιο Τομέα οι «ευκαιρίες»; Τους χρειάζεσαι αυτούς τους 90.000 στο Δημόσιο ή όχι; Αν δεν τους χρειάζεσαι γιατί φορτώνεις πάλι το Δημόσιο; Για να μετράς περισσότερους όταν ανακοινώνεις δημόσιους υπαλλήλους και να τους βγάζεις στα μανταλάκια; Αν πάλι τους χρειάζεσαι, τι γίνεται με αυτές τις κενές 90.000 θέσεις που υπάρχουν σήμερα στο Δημόσιο και θα υπάρχουν όταν λήξει το 5μηνο των συμβασιούχων; Εν ολίγοις, χρειάζεται υπαλλήλους το Δημόσιο όπως λέει ο Σαμαράς ή περισσεύουν υπάλληλοι στο Δημόσιο όπως λέει ο Κούλης του Μητσοτάκη;

Προφανώς δεν έχει χάσει επαφή μόνο με την πραγματικότητα του ιδιωτικού τομέα ο Σαμαράς, αλλά και με την πραγματικότητα του δημόσιου τομέα. Έχει χάσει επαφή με τα πάντα. Υπόσχεται θέσεις εργασίας, επιδοτήσεις, δήθεν ευκαιρίες με χρήματα του ΕΣΠΑ και δίχως καμία αναπτυξιακή προοπτική, αλλά το βλέπει όλο αυτό σαν επιτυχία.

Φυσικά δεν περιμένω τίποτα καλύτερο από έναν άνθρωπο που δε ντρέπεται να δηλώσει ότι έστρωσε κόκκινα χαλιά στους ξένους επενδυτές «ξεχνώντας» ταυτόχρονα να συμπληρώσει ότι πάνω σε αυτά τα χαλιά είναι στημένοι οι κώλοι 1,5 εκ. ανέργων. Άνεργοι που τους ανάγκασε να θεωρούν ευκαιρία ένα πιάτο φαγητό για 5 μήνες, άνεργοι δίχως κανένα δικαίωμα στην ελπίδα, άνεργοι σε μία αγορά όπου καταργήθηκε ο κατώτατος μισθός, άνεργοι που τους ετοιμάζουν ένα μέλλον όπου θα εργάζονται για 12μήνες δίχως καθόλου μισθό.

Όλη αυτή η εικόνα είναι που παρουσιάζει ως επιτυχία ο Σαμαράς και μάλιστα ως προεκλογική υπόσχεση. Αυτό του έμεινε να υποσχεθεί. 100.000 θέσεις σε 5μηνα πριν τις εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση και τις ευρωεκλογές κι άλλες 300.000 θέσεις σε γαλέρες που δεν προσδιορίζει πότε θα ανοίξουν, διότι απλώς δε γνωρίζει πότε θα γίνουν οι βουλευτικές εκλογές. Με αυτούς τους άσσους στο μανίκι του πορεύεται ο πρωθυπουργός. Πραγματικά θα τον λυπόμουν αν δεν τον απεχθανόμουν τόσο πολύ.

Ναι στην ενοποίηση, όχι στην ευρωμαρμελάδα ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ

Η καταστροφή που έχει συντελεστεί στη χώρα μας και στη ζωή μας είναι, ολοφάνερα, συνάρτηση του πρωτογενούς πλεονάσματος φαυλότητας, διαφθοράς, ανικανότητας (σε βαθμό κακουργήματος) των επαγγελματιών της εξουσίας. Kάποιοι επιλέγουν να προσθέτουν αμέσως ότι η «κρίση» είναι διεθνής, παγκόσμια. Tο χρειάζονται, σαφέστατα, για ψυχολογική καταφυγή στην παρηγοριά της γενίκευσης: O,τι είναι να συμβεί για όλους, θα συμβεί και για μας. Kαι μέσα στο «σε όλους» εμπεριέχονται οπωσδήποτε παράγοντες ικανοί να μας χαρίσουν (δωρεάν) την ανάκαμψη.

Eνας λαός ξεπερνάει κρίσεις και δυσκολίες, όταν τολμάει να κοιτάζει την πραγματικότητα κατά πρόσωπο. Nα μη γλιστράει σε δικαιολογίες ανώδυνες και αισιοδοξίες ηδονικές. Σίγουρα, να μην ομφαλοσκοπεί. Nα μην απολυτοποιεί τη συμφορά του με κοντόφθαλη μονομέρεια, μυωπικό επαρχιωτισμό, να μην την απομονώνει από το ιστορικό της πλαίσιο, από τα συμβαίνοντα στον διεθνή σήμερα στίβο. Aλλά και να μη στρουθοκαμηλίζει καταφεύγοντας στην «κοινή μοίρα», στο γενικευμένο αναπόφευκτο.

Mόνο λαοί που αντιπαλεύουν τη συμφορά τους σαν πρόβλημα με ευρύτερη σημασία και συνέπειες για την ανθρωπιά του ανθρώπου, την πάλη για «νόημα» της Iστορίας, μόνο αυτοί οι λαοί σώζονται από την περιθωριοποίηση, από την ασημαντότητα την ταυτόσημη με την ανυπαρξία.

H καταστροφή που έχει συντελεστεί στη χώρα μας και στη ζωή μας (καταστροφή που μόνο μια επιμέρους πτυχή της είναι η οικονομική) έχει αποδειχθεί συνάρτηση της φαυλότητας, της διαφθοράς, της ανικανότητας των πολιτικών μας. Aλλά και συνάρτηση της δραματικής κρίσης που μαστίζει την Eυρώπη και είναι κρίση ταυτότητας.

Tο όραμα της ευρωπαϊκής ενοποίησης μοιάζει να μην κατανοείται ευρωπαϊκά, να πρυτανεύουν κριτήρια και σκοποθεσίες που δεν έχουν σχέση με τις έως τώρα κατακτήσεις των ευρωπαϊκών κοινωνιών, την ιδιαιτερότητα των αναγκών και προτεραιοτήτων του ευρωπαίου ανθρώπου. Eίναι πια σαφέστατη η απειλή να οδηγηθεί η Eυρώπη σε μια εξομοιωτική των λαών της πολτοποίηση, με ολοκληρωτική την υποταγή τους στους όρους του παγκοσμιοποιημένου, δίχως αντίπαλο, και γι’ αυτό αχαλίνωτου παιχνιδιού των «αγορών».

Bέβαια η Eυρώπη γέννησε τον Iστορικό Yλισμό (τυπικό προϊόν του θρησκευτικού [αυγουστίνειου] ατομοκεντρισμού και συνακόλουθα της χρησιμοθηρίας) με τα δυο εφιαλτικά του πλοκάμια: κομμουνισμό και καπιταλισμό. Kαι τα δυο, με συγγενικές ή και απαράλλαχτες στρατηγικές απανθρωπίας, αυτονομούν την οικονομία από την κοινωνία, θυσιάζουν σαδιστικά και ανάλγητα αναρίθμητες ανθρώπινες υπάρξεις για να δοκιμάσουν τις εφαρμογές των ιδεολογικών τους εφευρημάτων ή και μόνο για την ηδονή του διεθνοποιημένου τζόγου στα χρηματιστήρια. Aυτονομούν και την πολιτική από την κοινωνία, παίζουν το παιχνίδι τους με «πολιτικούς» – εξαγορασμένα κνώδαλα, λακέδες εξυπηρετικούς της διαστροφικής κερδολαγνείας.

Σαν τον μαθητευόμενο μάγο, τον πανικόβλητο μπροστά στα αυτονομημένα γεννήματα της θαυματουργίας του, προσπάθησε η Eυρώπη να καταφύγει σε συμβιβασμούς εξισορροπητικής μεσότητας, δυο αιώνες τώρα, υπό την απειλή των ακροτήτων μπολσεβικισμού και αχαλίνωτης κεφαλαιοκρατίας. Πέτυχε, σε κάποιες περιπτώσεις, θαυμαστά επιτεύγματα «κοινωνικού κράτους» – κράτους πρόνοιας, ισονομίας, σεβασμού της προσωπικότητας, έντιμης οριοθέτησης των ατομικών ελευθεριών. Πέτυχε να διασώσει τη γονιμότητα των διαφορών, την ποικιλότητα παραδόσεων, εθισμών, νοοτροπιών, που χαρακτηρίζει τις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Nα σεβαστεί την εμμονή στη διαφορά των γλωσσών, την ξεχωριστή στα περισσότερα κράτη ιστορική μνήμη και συνείδηση, την καύχηση για εθνικές σχολές και ιδιαιτερότητες εκφραστικής στην Tέχνη.

Kαθόλου τυχαία, οι ακρότητες του (ευρωπαϊκότατου) Iστορικού Yλισμού αναπτύχθηκαν εκτός του κυρίως ευρωπαϊκού χώρου: στη Σοβιετική Eνωση και στην Kίνα ο κομμουνισμός, στις HΠA ο σκληρός καπιταλισμός. H ακαταγώνιστη δυναμική των ενστικτωδών ενορμήσεων ηδονής (η Lustprinzip, που είπε ο Φρόυντ) αποδείχτηκε σαρωτικά ισχυρότερη των ενορμήσεων αυτοσυντήρησης (Selbsterhaltungstrieb): με δόλωμα τον καταναλωτισμό ο καπιταλισμός νίκησε κατά κράτος τον απάνθρωπο ισοπεδωτισμό του κομμουνισμού. Σαν λάβαρο λειτούργησε το αμερικανικό μοντέλο: μια «κοινωνία της ευκαιρίας», της προτεραιότητας του χρήματος ως αυταξίας, όπου ακόμα και η πίστη στον Θεό αναγράφεται εμβληματικά στο χαρτονόμισμα («In God we trust»). Mετά τη συντριβή του σοβιετισμού, ο καπιταλισμός είναι πια μονόδρομος, αχαλίνωτος σε ωμότητα, αδίστακτος σε εκβιαστικές μεθοδεύσεις, παγερά αδιάφορος για τον τεράστιο αριθμό των ανθρώπων που βυθίζονται καθημερινά στην απόγνωση.

Tελευταία παρουσία ευρωπαϊκής πολιτικής αξιοπρέπειας και αντίστασης στον ανδραποδώδη εξαμερικανισμό της Eυρώπης ήταν ίσως ο Zακ Nτελόρ. Mετά από αυτόν, η ευθύνη πλοήγησης της E.E., όπως και η διακυβέρνηση των κρατών-μελών της, παραδόθηκε σε θλιβερές μετριότητες, διεκπεραιωτές εντολών που υπαγορεύουν οι «αγορές» (χαρακτηριστικό παράδειγμα: το ποιοι πρωτάρηδες, νεοσσοί, επελέγησαν ως υπουργοί Oικονομικών από ολόκληρη την γκάμα έμπειρων και ιδιοφυών Eλλήνων οικονομολόγων, για να διαχειριστούν την «ανάκαμψη» της χώρας από την καταστροφή).

Mεθοδικά, ο εξαμερικανισμός της Eυρώπης ξεκίνησε από τα πανεπιστήμια (όπως και ο αφελληνισμός των Eλλαδιτών από τις εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις). Aιώνες τώρα, η ταυτότητα της Eυρώπης ήταν τα πανεπιστήμιά της, όλα κρατικά – η μετάδοση της γνώσης και η δυνατότητα της έρευνας δεν ήταν εμπορεύσιμα αγαθά, ήταν αδιανόητο να υποταχθούν στη λογική της προσφοράς και της ζήτησης. Στην ευρωπαϊκή παιδεία δέσποζε η αρχή: «η γνώση για τη γνώση», η γνώση για τη χαρά της καλλιέργειας, της ποιότητας, τη χαρά του καινούργιου, όχι του χρήσιμου. O εξαμερικανισμός καταργεί από την Oξφόρδη τη σπουδή των σανσκριτικών, μεταφέρει το σχετικό κονδύλι σε άλλο, «παραγωγικό» αντικείμενο – αλλά η Eυρώπη ήταν αυτό ακριβώς: η σπουδή των σανσκριτικών, σύμβολο της αντίστασης στον πρωτογονισμό της ωφελιμοθηρίας.

O εκβιαστικός, ραγδαίος εξαμερικανισμός της Eυρώπης έχει παμπλήθια πτυχών και η κάθε πτυχή προσθέτει ένταση στην οδύνη της απώλειας – κατεξοχήν η βάναυσα γενικευμένη αγγλοφωνία και η εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης. O καινοφανής «ευρωσκεπτικισμός», αν γλιτώσει την παγίδευση στον εθνικισμό, θα μπορούσε να εκφράσει τη ριζική διαφορά της «ευρωπαϊκής ενοποίησης» από τη χρησιμοθηρική (τυπικά ιστορικο-υλιστική) διεθνική μαρμελάδα μιας κοινωνίας μεταναστών, που τους συνδέει μόνο η «ευκαιρία» για χρήμα – όχι κοινός πολιτισμός, όχι η «καλλιέργεια».

H Eλλάδα της «γενιάς του ’30» θα μπορούσε να είχε πρωτοστατήσει σε μια αυθεντική «ευρωπαϊκή ενοποίηση.

Ενοικιαζόμενες κυβερνήσεις. του Γιώργου Μαργαρίτη, Καθηγητή Σύγχρονης Πολιτικής & Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΠΘ)

Η πολιτική κινητικότητα που διαπιστώνεται τον τελευταίο καιρό αποτυπώνεται στην ειδησεογραφία με όρους πολιτικού παιγνίου στο εσωτερικό των πολιτικών κομμάτων, στον κυβερνητικό συνασπισμό ή στην αντιπολίτευση. Με τον ίδιο τρόπο αποτυπώνονται οι προβληματικές, όπως παρουσιάζονται, συζητήσεις με τους εκπροσώπους της τρόικας όπου το πρόβλημα προσδιορίζεται στη «σκλήρυνση» των τελευταίων. Οι αιτίες της δυσπραγίας οπωσδήποτε δεν ανήκουν στη σφαίρα των ενδιαφερόντων του συστήματος «ενημέρωσης».

Παρ’ όλα αυτά, ο συνδυασμός δύο ειδήσεων αρκεί για να προσδιορίσει την πηγή της δυστυχίας.

Η πρώτη από αυτές αφορά το καταστροφικό τέλος του «σεναρίου επιτυχίας», του περίφημου «success story»! Εάν δεν με απατά η μνήμη μου, η όλη επιτυχία ανάγεται στην επίτευξη «πρωτογενούς πλεονάσματος» με βάση το οποίο ενισχύεται η διαπραγματευτική θέση της Ελλάδας, οσονούπω εξέρχεται η χώρα του Μνημονίου και άρχεται η ανάπτυξη. Αμ πώς!

Η εξαπάτηση: Πρωτογενές πλεόνασμα δεν υπάρχει!

Σύμφωνα με το Δελτίο της Τραπέζης της Ελλάδος (Καθαρές δανειακές ανάγκες της Κεντρικής Διοίκησης) στο δεκάμηνο Ιανουαρίου – Οκτωβρίου 2013,

τα έσοδα του προϋπολογισμού μειώθηκαν στα 37.993 εκατ. έναντι 39.080 εκατ. που ήταν το αντίστοιχο διάστημα του παρελθόντος έτους.
Τα έξοδα δε του προϋπολογισμού αυξήθηκαν σε 47.909 εκατ. έναντι 44.521 εκατ. την αντίστοιχη περυσινή περίοδο.

Το τελικό αποτέλεσμα, συνυπολογιζομένων των λοιπών παραμέτρων (Προϋπολογισμός Δημοσίων Επενδύσεων, Τόκοι, Λογαριασμοί) ανέβασε το μεν έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού σε 9.094 εκατ. – έναντι 5.876 εκατ. του δεκαμήνου 2012 και τις δανειακές ανάγκες της κεντρικής διοίκησης σε 9.079 εκατ. έναντι 6.775 εκατ. το 2012.

Με απλά λόγια, τα ελλείμματα διογκώνονται και βαθαίνουν, γεγονός που εξηγεί τις σε μηνιαία βάση πλέον εκδόσεις εντόκων γραμματίων σημαντικού ύψους (1,2 – 1,3 δισ.), τα οποία φορτώνονται στις ελληνικές τράπεζες (με τι ανταλλάγματα;). Παραδόξως οι επαναλαμβανόμενες προσφυγές του υπουργείου Οικονομικών στα γκισέ των τραπεζών δεν χαίρει ιδιαίτερης δημοσιότητας.

Το δελτίο της ΤτΕ εξηγεί και τον μαγικό τρόπο, με τον οποίο το έλλειμμα μεταβαπτίζεται σε πλεόνασμα:

«Το ταμειακό πρωτογενές αποτέλεσμα του κρατικού προϋπολογισμού (-3.422 εκατ.) διαμορφώνεται σε πλεόνασμα (3.365 εκατ.) εάν συμπεριληφθούν έσοδα ύψους 1,5 δισ. από τη μεταφορά αποδόσεων ομολόγων του ελληνικού Δημοσίου από τις κεντρικές τράπεζες του ευρωσυστήματος και αφαιρεθούν δαπάνες ύψους περίπου 5.278 εκατ. ευρώ που αφορούν την αποπληρωμή ληξιπρόθεσμων οφειλών».

Παρά το δυσάρεστο γεγονός ότι η Εφορία μου ζητά να αποπληρώσω εντός του τελευταίου τριμήνου ποσά υπερδιπλάσια του αντίστοιχου οικογενειακού μου εισοδήματος, θεωρώ και εγώ τον οικογενειακό προϋπολογισμό πλεονασματικό καθώς συνυπολογίζω τα έσοδα που θα μου αποφέρει ο πρώτος λαχνός του πρωτοχρονιάτικου λαχείου!

Η δημοσιονομική επιδείνωση δεν απασχολεί τον πολιτικό διάλογο και δεν βρίσκει θέση στην πολυλογία των μέσων μαζικής «ενημέρωσης» για προφανείς πολιτικούς λόγους: το παραμύθι του πρωτογενούς πλεονάσματος είναι εξαιρετικά χρήσιμο τόσο στους κυβερνώντες (ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ.) όσο και στους άμεσους διεκδικητές της εξουσίας (ΣΥΡΙΖΑ). Οι μεν πρώτοι διατηρούνται στην εξουσία καλλιεργώντας την ελπίδα της όποιας «εξόδου», ο δε δεύτερος κάνει, στη βάση του «πλεονάσματος», πιο πειστική την χωρίς στόχους και πρόγραμμα πολυσυλλεκτική αναρρίχησή του στην εξουσία. Δεν χρειάζεται δηλαδή να απαντήσει στο δύσκολο πολιτικά ερώτημα του πώς θα αντιμετωπίσει τις τρομερές μαύρες τρύπες.

Η νέα συσσώρευση κεφαλαίου

Η πολιτική όμως δυσπραγία έχει και μια δεύτερη πηγή. Ο πολιτικός σχεδιασμός που έχει προεπιλεγεί για την αντιμετώπιση και του νέου αδιεξόδου οδηγεί απευθείας σε σκλήρυνση κάθε πλευράς της κοινωνικής πολιτικής και διευρύνει τα θύματα της τελευταίας. Ψήγματα των σχεδιασμών διαρρέουν –για «διερευνητικούς» λόγους- στην ειδησεογραφία.

Η Ελλάδα δεν αξιοποιεί, ακούστηκε, τις δυνατότητες που παρέχει η «ενοικίαση εργαζομένων». Και παρατίθενται τα «οφέλη»: ώς και 50% χαμηλότερες αμοιβές, καμία ασφαλιστική ή άλλη υποχρέωση του εργοδότη (θα είναι σαν τις οffshore – άντε βρες τον εργοδότη…), απολύσεις, προσλήψεις, όροι εργασίας και άλλα ενοχλητικά στη διάθεση του εργοδότη… Για να πειστούν δε οι τελευταίοι να υιοθετήσουν το μέτρο, το ελληνικό Δημόσιο αποφάσισε να «μπει μπροστά».

Στους 50.000 «ενοικιαζόμενους» που ενοικιάζονται σήμερα από τράπεζες, ΟΤΕ, ΕΛΤΑ, οργανισμούς, το Δημόσιο θα προσθέσει το 2014 άλλες 20.000, στην κεντρική μάλιστα δημόσια διοίκηση. Για τον λόγο αυτό «ανοίγει χώρο», διώκοντας «διαθέσιμους», «πλεονάζοντες» και ό,τι άλλο μηχανευτεί.

Η επίθεση στην εργασία δεν αρκεί από μόνη της για να φέρει την άνοιξη του καπιταλισμού στον τόπο μας. Οι εναπομείναντες εργαζόμενοι είναι πολύ λίγοι, μόλις 3.600.000. Και διακόσια ευρώ να τους κόψεις στο μηνιάτικο, το πρόσθετο πλεόνασμα που θα εξασφαλίσεις είναι μόλις εννιά δισεκατομμύρια ευρώ και αυτό σε ολόκληρο τον χρόνο. Για τον λόγο αυτό η αναγκαία για την καπιταλιστική ανάκαμψη συσσώρευση κεφαλαίου στρέφεται υποχρεωτικά και στην κατεύθυνση της αρπαγής–δήμευσης περιουσιών. Και να ο διάλογος για τους φόρους των ακινήτων και συνακόλουθα για πλειστηριασμούς και υποχρεωτικές δημεύσεις. Πάνω σε κτίρια και γη αμφίβολης πλέον ιδιοκτησιακής εξασφάλισης υπολογίζεται ότι θα ξεδιπλωθεί ένα πανηγύρι κερδοσκοπίας και «ευκαιριών» που τελικά θα αποδώσει ισχυρούς κεφαλαιούχους.

Ενοικιαζόμενες κυβερνήσεις, λοιπόν…

Να επιστρέψουμε εκεί από όπου ξεκινήσαμε, από την πολιτική δυσπραγία. Οι αριθμοί είναι σκληροί, οι πολιτικές που έχει ανάγκη η καπιταλιστική ανάκαμψη είναι ακόμα πιο σκληρές. Το εύκολο θύμα, το αναλώσιμο μέρος του συστήματος, είναι οι κυβερνήσεις και οι πολιτικές δυνάμεις που τις συγκροτούν. Πρόσωπα θα αποσυρθούν, κόμματα θα αλλάξουν ονομασία, ιδεολογία αν χρειαστεί, και στόχους. Αυτό προκαλεί τη δυσπραγία και τα συνακόλουθα σενάρια για αλλαγή σκηνικού.Ετούτες οι ταξικές πολιτικές για να ευδοκιμήσουν έχουν ανάγκη από ενοικιαζόμενους πολιτικούς και ενοικιαζόμενες κυβερνήσεις…


Γιώργος Μαργαρίτης, Καθηγητής Σύγχρονης Πολιτικής και Κοινωνικής Ιστορίας ΑΠΘ


Πηγή:
Σχολιαστές χωρίς σύνορα

Πηγή: Ενοικιαζόμενες κυβερνήσεις. του Γιώργου Μαργαρίτη, Καθηγητή Σύγχρονης Πολιτικής & Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΠΘ) - RAMNOUSIA 

Η μετριοφροσύνη της δημοκρατίας

Η συμπλήρωση 100 χρόνων από τη γέννηση του Αλμπέρ Καμί (1913-1960) είναι μια αφορμή για να ακούσουμε ξανά τη φωνή του. Το ακόλουθο κείμενο του Αλμπέρ Καμί δημοσιεύτηκε τον Ιούλιο του 1948 στην εφημερίδα «La Gauche»:

Μερικές φορές σκέφτομαι, αν δεν έχω κάτι καλύτερο, για τη δημοκρατία (στο να κάνω μετρό, φυσικά). Είναι γνωστό ότι υπάρχει σύγχυση στα μυαλά των ανθρώπων σχετικά με αυτή την πολύτιμη έννοια. Και καθώς μου αρέσει να ξανασυναντιέμαι με τον μεγαλύτερο δυνατό αριθμό ανθρώπων, αναζητώ τους ορισμούς που θα μπορούσαν να γίνουν αποδεκτοί από αυτόν τον μεγάλο αριθμό. Δεν είναι εύκολο και δεν ισχυρίζομαι ότι το έχω κατορθώσει. Αλλά νομίζω ότι μπορούμε να φτάσουμε σε κάποια ωφέλιμη προσέγγιση. Για να είμαι σύντομος, ιδού μία: η δημοκρατία είναι η κοινωνική και πολιτική άσκηση της μετριοφροσύνης. Πρέπει να την εξηγήσουμε.


Γνωρίζω δύο τύπους αντιδραστικής επιχειρηματολογίας (δεδομένου ότι όλα πρέπει να διευκρινίζονται, ας συμφωνήσουμε να αποκαλούμε αντιδραστική κάθε συμπεριφορά που αποβλέπει στο να αυξάνει γενικά τις οικονομικές και πολιτικές δουλείες που βαραίνουν πάνω στους ανθρώπους).
Αυτές οι δύο επιχειρηματολογίες κινούνται σε αντίθετες κατευθύνσεις, αλλά έχουν το κοινό χαρακτηριστικό να εκφράζουν μιαν απόλυτη βεβαιότητα. Η πρώτη έγκειται στο να λένε: «Δεν θα μπορέσουν ποτέ να αλλάξουν τους ανθρώπους». Συμπέρασμα: «Οι πόλεμοι είναι αναπόφευκτοι, η κοινωνική και πολιτική δουλεία είναι μέσα στη φύση των πραγμάτων, ας αφήσουμε τους εκτελεστές να σκοτώνουν και ας καλλιεργήσουμε τον κήπο μας».
Η άλλη έγκειται στο να λένε: «Μπορούμε να αλλάξουμε τους ανθρώπους. Αλλά η απελευθέρωσή τους εξαρτάται από τον τάδε παράγοντα και χρειάζεται να δράσουμε με τον δείνα τρόπο για το καλό τους». Συμπέρασμα: είναι λογικό να καταπιέζουμε: 1) εκείνους που νομίζουν ότι δεν είναι δυνατή καμία αλλαγή, 2) εκείνους που δεν συμφωνούν γα τον εν λόγω παράγοντα, 3) εκείνους που, μολονότι συμφωνούν για τον παράγοντα, δεν συμφωνούν για τα μέσα που πρόκειται να τον αλλάξουν, 4) όλους εκείνους γενικά που θεωρούν ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Συνολικά, τα τρία τέταρτα της ανθρωπότητας.


Και στις δύο περιπτώσεις βρισκόμαστε μπροστά σε μια πεισματική απλούστευση του προβλήματος. Και στις δύο περιπτώσεις εισάγονται στο κοινωνικό πρόβλημα μια σταθερότητα ή ένας απόλυτος ντετερμινισμός, που δεν μπορούν λογικά να βρεθούν σε αυτό. Και στις δύο περιπτώσεις αισθάνονται ότι κατέχουν αρκετές βεβαιότητες, ώστε να διαμορφώνουν ή να αφήνουν να διαμορφωθεί η Ιστορία με βάση αυτές τις αρχές και ώστε να δικαιολογούν ή να επιδεινώνουν τον ανθρώπινο πόνο. Νομίζω ότι αυτά τα πνεύματα, τα τόσο διαφορετικά, των οποίων όμως οι πεποιθήσεις αδιαφορούν εξίσου για τη δυστυχία των άλλων, είναι αξιοθαύμαστα. Αλλά πρέπει τουλάχιστον να τα αποκαλούμε με το όνομά τους και να λέμε τι είναι ικανά και τι δεν είναι ικανά να κάνουν.


Από τη δική μου μεριά, εγώ λέω ότι είναι πνεύματα που κυριαρχούνται από υπεροψία και ότι μπορούν να φτάσουν σε όλα εκτός από την απελευθέρωση του ανθρώπου και από μια πραγματική δημοκρατία. Υπάρχει μια φράση που η Σιμόν Βέιλ είχε το θάρρος να γράψει και που, με τη ζωή της και με τον θάνατό της, είχε το δικαίωμα να γράψει: « Ποιος μπορεί να θαυμάζει τον Αλέξανδρο ολόψυχα, αν δεν έχει κατώτερη ψυχή;» Ναι, ποιος μπορεί να μετράει τις μεγαλύτερες κατακτήσεις του λόγου ή της ισχύος με τα ασύλληπτα βάσανα που αντιπροσωπεύουν, αν δεν έχει μια καρδιά ανίκανη για την πιο απλή συμπάθεια και ένα πνεύμα ξένο προς κάθε έννοια δικαιοσύνης!


Γι’ αυτό νομίζω ότι η δημοκρατία, είτε είναι κοινωνική είτε πολιτική, δεν μπορεί να θεμελιώνεται πάνω σε μια πολιτική φιλοσοφία που αξιώνει να γνωρίζει και να ρυθμίζει τα πάντα. Η δημοκρατία δεν είναι το καλύτερο από τα καθεστώτα. Είναι το λιγότερο κακό. Εχουμε δοκιμάσει λίγο όλα τα καθεστώτα και τώρα το γνωρίζουμε. Αλλά ένα δημοκρατικό καθεστώς μπορεί να επινοηθεί, να δημιουργηθεί και να υποστηριχθεί μόνον από ανθρώπους που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, που αρνούνται να αποδεχθούν την προλεταριακή συνθήκη και που δεν συμφιλιώνονται ποτέ με τη δυστυχία των άλλων, αλλά ακριβώς αρνούνται να επιδεινώσουν αυτήν τη δυστυχία στο όνομα μιας θεωρίας ή ενός τυφλού μεσσιανισμού.


Ο αντιδραστικός του Παλαιού Καθεστώτος υποστήριζε ότι ο λόγος δεν ρυθμίζει τίποτα. Ο αντιδραστικός του νέου καθεστώτος θεωρεί ότι ο λόγος θα ρυθμίζει τα πάντα. Ο αληθινός δημοκράτης πιστεύει ότι ο λόγος μπορεί να φωτίζει μεγάλο αριθμό προβλημάτων και ίσως να ρυθμίζει άλλα τόσα. Αλλά δεν πιστεύει ότι ο λόγος βασιλεύει, ως μόνος κυρίαρχος, σε ολόκληρο τον κόσμο. Το αποτέλεσμα είναι ότι ο δημοκράτης είναι μετριόφρων. Ομολογεί ένα ορισμένο ποσοστό άγνοιας, αναγνωρίζει τον εν μέρει ριψοκίνδυνο χαρακτήρα της προσπάθειάς του και το ότι δεν τα κατέχει όλα. Και, με αφετηρία αυτήν την παραδοχή, αναγνωρίζει ότι χρειάζεται να συμβουλεύεται τους άλλους, να συμπληρώνει εκείνο που δεν γνωρίζει με αυτό που εκείνοι γνωρίζουν. Δεν αναγνωρίζει κανένα δικαίωμα που να μην του έχει δοθεί από τους άλλους και να μην υπόκειται στη διαρκή συμφωνία τους. Οποια απόφαση και αν κλήθηκε να πάρει, αποδέχεται ότι οι άλλοι, για τους οποίους πάρθηκε αυτή η απόφαση, μπορούν να την κρίνουν διαφορετικά και να του το λένε.


Η αυθεντική δημοκρατία αναφέρεται πάντοτε στη βάση, επειδή υποθέτει ότι σε αυτό το πεδίο καμιά αλήθεια δεν είναι απόλυτη και ότι οι εμπειρίες διαφόρων ανθρώπων, αθροιζόμενες η μια με την άλλη, αντιπροσωπεύουν μια προσέγγιση στην αλήθεια πιο πολύτιμη από μια συνεκτική αλλά εσφαλμένη θεωρία.


Η δημοκρατία δεν υπερασπίζεται μιαν αφηρημένη ιδέα ούτε μια λαμπρή φιλοσοφία. Υπερασπίζεται τους δημοκράτες, πράγμα που σημαίνει ότι ζητάει από αυτούς να αποφασίσουν για τα μέσα που είναι πιο κατάλληλα για να εξασφαλίσουν την άμυνά τους. Κατανοώ καλά ότι μια τόσο συνετή αντίληψη δεν είναι απαλλαγμένη από κινδύνους. Κατανοώ καλά ότι η πλειοψηφία μπορεί να κάνει λάθος την ίδια τη στιγμή που η μειοψηφία βλέπει καθαρά. Γι’ αυτό λέω ότι η δημοκρατία δεν είναι το καλύτερο καθεστώς. Χρειάζεται όμως να συγκρίνουμε τους κινδύνους αυτής της αντίληψης με εκείνους που προκύπτουν από μια πολιτική φιλοσοφία η οποία υποτάσσει τα πάντα στις δικές της απαιτήσεις.


Στη βάση της εμπειρίας, χρειάζεται να αποδεχθούμε μιαν ελαφρά απώλεια ταχύτητας παρά να αφεθούμε να μας παρασύρει ένας ορμητικός χείμαρρος. Εξάλλου, η ίδια η μετριοφροσύνη προϋποθέτει ότι η μειοψηφία μπορεί να εισακουστεί και ότι θα ληφθούν υπόψη οι γνώμες της. Γι’ αυτό λέω ότι η δημοκρατία είναι το λιγότερο κακό καθεστώς. Ξεκινώντας από δω, δεν είναι λυμένα όλα τα ζητήματα. Και γι’ αυτό ο συγκεκριμένος ορισμός δεν είναι οριστικός. Επιτρέπει όμως να εξετάσουμε υπό ένα ορισμένο φως τα προβλήματα που μας πιέζουν και που η αρχή τους σχετίζεται με την ιδέα της επανάστασης και με την έννοια της βίας. Επιτρέπει όμως να αρνηθούμε στο χρήμα όπως και στην αστυνομία το δικαίωμα να αποκαλούν δημοκρατία αυτό που δεν είναι δημοκρατία.

Από τον Θανάση Γιαλκέτση για την Εφημερίδα των Συντακτών 

Πηγή: Η μετριοφροσύνη της δημοκρατίας - RAMNOUSIA 

Η Ν. ΟΡΛΕΑΝΗ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ

Όσοι έχετε διαβάσει το «Δόγμα του ΣΟΚ» θα θυμάστε το παράδειγμα της Ν. Ορλεάνης. Όταν επιτέλους επέτρεψαν στους κατοίκους της να επιστρέψουν μετά τις καταστροφές του τυφώνα Κατρίνα, εκείνοι βρήκαν ακόμη μεγαλύτερες καταστροφές που είχαν γίνει από ανθρώπους που εκπροσωπούσαν τη Σχολή του Σικάγου και εφάρμοζαν τις καταστροφικές θεωρίες του Φρίντμαν. Μεγαλύτερος τυφώνας αποδείχτηκε το «περισσότερο κέρδος».

Μέσα σε μόλις 19 μήνες όλο το σύστημα δημόσιας εκπαίδευσης στη Νέα Ορλεάνη είχε αντικατασταθεί από ιδιωτικά σχολεία. Είχαν απομείνει ελάχιστα δημόσια. Απολύθηκαν και οι 4.700 εκπαιδευτικοί στα δημόσια σχολεία, ενώ οι λίγοι, νεώτερης ηλικίας, που επαναπροσλήφθηκαν από τα σχολεία υπέγραψαν συμβόλαια με πολύ χαμηλότερες απολαβές. Το Κράτος «βοήθησε» μοιράζοντας κουπόνια στους γονείς, τα οποία αντιστοιχούσαν σε ένα μέρος των διδάκτρων. Τα υπόλοιπα χρήματα έπρεπε να τα πληρώσουν από την τσέπη τους. Όσοι είχαν. Οι υπόλοιποι θα έπρεπε να βρουν στα παιδιά τους κάποια άλλη «ασχολία» εφόσον δε θα πήγαιναν πλέον σχολείο.

Η λογική ήταν απλή: Οι επιχειρήσεις θα έβγαζαν ακόμη μεγαλύτερα κέρδη αν το Δημόσιο καταργούσε την κοινωνική πολιτική και τις παροχές. Το επιχείρημα του Κράτους ήταν απλό: Μας κοστίζει φθηνότερα η ιδιωτική Παιδεία απ’ ότι η Δημόσια. Κάπου εδώ εμφανίζεται ο «υπουργός Υγείας της Νέας Δημοκρατίας» σύμφωνα με δήλωσή του, ο οποίος λέει δημόσια ότι η Ιδιωτική Υγεία στοιχίζει φθηνότερα στο Κράτος, απ’ ότι η Δημόσια και ότι η μεταφορά τομέων της Υγείας στους ιδιώτες δεν είναι κατ’ ανάγκην κάτι κακό. Βέβαια, την επόμενη ημέρα και μετά το κράξιμο που έφαγε γι’ αυτή του την «ομολογία» πίστης προς την Ιδιωτική Υγεία, ο υπουργός έσπευσε να διευκρινίσει πως εννοούσε ότι κάποιες εξετάσεις κοστίζουν φτηνότερα στον Ιδιωτικό Τομέα απ’ότι στα δημόσια νοσοκομεία.

Όμως ήταν πλέον αργά για διορθώσεις. Η σύσκεψη που ακολούθησε μεταξύ επιχειρηματιών της Υγείας, του πρωθυπουργού, του υπουργού Υγείας και του αναπληρωτή υπουργού Οικονομικών, έδειξε ποιες είναι οι πραγματικές προθέσεις της κυβέρνησης. Σύμφωνα με την «Ελευθεροτυπία», ο πρωθυπουργός αφού άκουσε την τραγική κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι επιχειρηματίες της Υγείας λόγων των όσων τους χρωστάει ο ΕΟΠΥΥ έδωσε εντολή στους αρμόδιους υπουργούς να αναζητήσουν άλλους «κωδικούς» με κονδύλια ώστε να αποπληρωθούν άμεσα οι ιδιωτικές κλινικές! Το γεγονός, πάντως, ότι ο ΕΟΠΥΥ από την ίδρυσή του δεν έχει δώσει ούτε ευρώ στα δημόσια νοσοκομεία και ότι αντί για το 1 δισ. που χρωστάει σε αυτά θα τα βολέψει με 70 εκ. δεν αναστάτωσε ούτε καν απασχόλησε τον πρωθυπουργό.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει όμως και η απειλή που ακούστηκε κατά τη διάρκεια της σύσκεψης από ιδιοκτήτη μεγάλου ιδιωτικού ομίλου Υγείας, ο οποίος απείλησε ότι θα μπει στο «άρθρο 99», με συνέπεια, όπως είπε, να μην πληρώσει ούτε τους εργαζόμενους αλλά ούτε τους προμηθευτές του. Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, διότι αποκαλύπτεται σε όλο του το μεγαλείο το ψευδές περί «Ιδιωτικής Υγείας». Η αποκαλούμενη «Ιδιωτική Υγεία», λοιπόν, είναι πιο κρατικοδίαιτη και… κρατικοοσυντήρητη ακόμη και από τα δημόσια νοσοκομεία. Αν δεν πληρώσει το Κράτος, η Ιδιωτική Υγεία απειλεί με κατάρρευση! Εκβιάζει! Ανοιχτά! Και ο πρωθυπουργός υποκύπτει, την ίδια ώρα που ο υπουργός του ρημάζει δίχως έλεος τη Δημόσια Υγεία και «παραχωρεί» κουπόνια – μέσω ΕΣΠΑ – σε ανασφάλιστους.

Να το προσέξουμε όμως και αυτό. Όταν λέμε «ανασφάλιστοι» δεν εννοούμε ανθρώπους που δεν έχουν δουλέψει ποτέ στη ζωή τους, αλλά οφειλέτες του ΤΕΒΕ που ξέμειναν από ασφάλιση και απολυμένους που μια ζωή πλήρωναν τις ασφαλιστικές τους εισφορές πριν πλακώσει ο τυφώνας Μνημόνιο. Πρόκειται, λοιπόν, για ανασφάλιστους – θύματα της πολιτικής της κυβέρνησης που σήμερα υποκρίνεται ότι τους ψυχοπονάει και τους μοιράζει κουπόνια για το συσσίτιο Υγείας.

Είναι πολλά τα σημεία που δείχνουν ότι είναι προγραμματισμένη η κατάργηση της Δημόσιας Υγείας. Ακόμη και ο διαρκής διασυρμός μέσω του ερωτήματος «πώς γίνεται να χαλάει ο αξονικός τομογράφος σε δημόσιο νοσοκομείο πιο συχνά απ’ ότι σε ιδιωτικά κέντρα» έχει τη μεγάλη σημασία του, υπονοώντας εμμέσως πλην σαφώς «σκάνδαλο».

Όμως κανείς υπουργός δεν είπε ποτέ ότι οι αξονικοί των δημόσιων νοσοκομείων λειτουργούν 24 ώρες το 24ωρο, 7 ημέρες την εβδομάδα ενώ των ιδιωτικών κέντρων κάποιες ώρες της ημέρας πλην Κυριακής, οπότε είναι λογική η μεγαλύτερη και ταχύτερη φθορά εκείνων στα δημόσια νοσοκομεία. Ποτέ κανείς υπουργός δεν ερωτήθηκε από τους «παντογνώστες» δημοσιογράφους που τους συνεντευξιάζουν, πώς γίνεται η ίδια βλάβη σε αξονικό ιδιωτικού διαγνωστικού κέντρου να διορθώνεται εντός της ημέρας, ενώ σε δημόσιο νοσοκομείο ύστερα από 5, 6, 10, 100 μέρες.

Ποτέ κανείς υπουργός Υγείας δεν μας εξήγησε γιατί αυτή η άτιμη «πλακέτα» που χρειάζεται ο αξονικός δημόσιου νοσοκομείου έρχεται πάντα από το εξωτερικό, ενώ η ίδια πλακέτα για τον ίδιο αξονικό ιδιωτικού κέντρου βρίσκεται πάντα στις αποθήκες της εταιρείας που προμήθευσε το αξονικό. Οι υπουργοί έχουν πάντα έναν κακό λόγο για τα προβλήματα της Δημόσιας Υγείας και έναν καλό λόγο να πουν για την Ιδιωτική Υγεία. Ακόμη κι όταν εκβιάζονται από τους επιχειρηματίες της Υγείας δε λένε κουβέντα. Διότι το ιδιωτικό είναι αλλιώς, όπως θα έλεγε κι ο Φρίντμαν.

Posted in ΚΑΡΤΕΣΙΟΣ

Ο φασισμός των άλλων και η δική μας υποκρισία...

Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΚΑΙ Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ…
Του Τάσου Πετρίδη


Συγκλονισμένη δείχνει ολόκληρη η Ελληνική κοινωνία με το αυξανόμενο, όλο και περισσότερο, φαινόμενο του φασισμού και της βίας των τελευταίων ημερών, με αποκορύφωμα το φόνο ενός αθώου νέου παιδιού…
…οι τηλεοράσεις, τα μέσα, τα κοινωνικά δίκτυα, σύσσωμο το πολιτικό σύστημα, τα κοινοβουλευτικά κόμματα, όλοι οι προοδευτικοί και δημοκρατικοί πολίτες, συντάχτηκαν άμεσα «στον αγώνα κατά του φασισμού» που λες και ξαφνικά ανακάλυψαν πως υπάρχει…
Γρήγορα, και για να μην κακοχαραχτηριστούν, έσπευσαν όλοι να πάρουν θέση, να τοποθετηθούν και να κρίνουν…τους «άλλους»…να καταδικάσουν τους εγκληματίες, ως συνήθως…
…εγκληματίες που προφανώς είναι και αυτοί δικά μας παιδιά…γεννημένα μέσα στο ίδιο κοινωνικό περιβάλλον με μας…με όλους…

Ας προσπαθήσουμε, για να μην τρελαθούμε, να δούμε όλο αυτό το θέμα από τη μεριά του ψύχραιμου και νηφάλιου παρατηρητή, χωρίς χαϊδέματα, χωρίς προσκολλήσεις και ταμπέλες, με τη ματιά αυτού που βιώνει καθημερινά στο πετσί του τις αντιφάσεις, τη βαθειά υποκρισία και τα ευτράπελα αυτής της κοινωνίας και ιδιαίτερα του πολιτικού της συστήματος, το οποίο μαζί με τα ισχυρά μέσα «ενημέρωσης» διαμορφώνουν σοβαρά συνειδήσεις και απόψεις πολιτών.

Ας δούμε αρχικά τι είναι αυτό το περίεργο «φρούτο» ο φασισμός, το έγκλημα και η βία που τον συνοδεύουν και το ποια είναι η σχέση όλων μας με αυτόν, όσο το δυνατόν πιο περιεκτικά και ουσιαστικά χωρίς περαιτέρω κουραστικές ίσως αναλύσεις…
Να δούμε τι εννοούμε όταν λέμε φασισμός κι αν όλοι μας καταλαβαίνουμε τα ίδια πράγματα…
Πολύ φοβάμαι πως όχι…

Ο φασισμός θα έλεγα είναι μια κορυφαία κοινωνική ασθένεια…
…είναι η επιβολή, η δύναμη του ισχυρού, η κατάργηση της ατομικής ελευθερίας, είναι η κάθε λογής διαμόρφωση και συμμόρφωση προς το πρότυπο κάποιου πέρα από τη δική μας θέληση…
…δεν είναι σε καμία περίπτωση ζήτημα συγκεκριμένων κοινωνικών και πολιτικών ομάδων…δεν είναι καν ζήτημα που αφορά μονάχα το πολιτικό σύστημα…
…αφορά ολόκληρο το φάσμα της κοινωνίας μας.
Η άγνοια, ο φόβος και οι ανισότητες είναι οι «γονείς» του φασισμού ενώ η βία είναι ο «αδερφός» του,
ο σπόρος της βίας μπορεί να γεννηθεί σε κάθε μας σχέση, με τα πάντα γύρω, την κάθε στιγμή…υπό κατάλληλες συνθήκες… και στο κατάλληλο περιβάλλον…

Ο φασισμός θα υπάρχει όσο ο κάθε άνθρωπος θα τον «βλέπει» μονάχα στους άλλους και ποτέ στο δικό του «καθρέφτη»…
…ο φασισμός θα υπάρχει για όσο η οπτική μας για τον κόσμο θα είναι διαιρεμένη λόγω άγνοιας, όσο ο ελεύθερος χώρος μέσα στα μυαλά μας θα στενεύει και θα λιγοστεύει…

…και σε ρωτάω φίλε, φίλε του προοδευτικού και δημοκρατικού ιδιαίτερα χώρου, αγανακτισμένε φίλε,
Πόσο διαιρεμένη και διαχωριστική είναι η δική σου οπτική και η αντίληψή σου για τον κόσμο και την κοινωνία μας??
Πόσο αληθινούς θεωρείς τους μεταξύ των ανθρώπων διαχωρισμούς??
Πόσο τολμάς να δεις και να κατανοήσεις τη δική σου βία και το δικό σου φασισμό μέσα στις σχέσεις σου…με όσους πιθανά τυχαίνει να διαφωνείς??
Τι θέση έχουν στη δική σου ζωή έννοιες όπως η συμβίωση με το διαφορετικό, η άνευ όρων αποδοχή και η ανεκτικότητα??
Πόσο καθαρή, κρυστάλλινη, ανιδιοτελή και ανεπηρέαστη ματιά μπορείς να έχεις απέναντι σε όλα όσα η ζωή σου φέρνει, απέναντι στα γεγονότα???
Δυστυχώς φίλε μου, πολύ φοβάμαι ότι δεν μπορείς…

Για να έχεις καθαρή και ανεπηρέαστη ματιά χρειάζεται να μην ανήκεις κάπου, να μην ανήκεις πουθενά…για να μπορείς να έχεις τη δυνατότητα να βλέπεις ολόκληρη την εικόνα και όχι τη μισή.

Τολμάς να μην ανήκεις πουθενά?
Τολμάς να έχεις πατρίδα σου τη γη κι αδέρφια σου όλους τους ανθρώπους??
ΟΛΟΥΣ!!!

Αν ανήκεις σε κάποιο συγκεκριμένο ιδεολογικό ή πολιτικό χώρο τότε έχεις μεγάλο και σοβαρό πρόβλημα σε αυτές τις περιπτώσεις που μιλάω, καθώς η συνείδησή σου είναι «υποχρεωμένη» να βλέπει τη μισή αλήθεια, η δε ηθική σου να είναι επιλεκτική και σύμφωνη με τις προδιαγραφές του χώρου που ανήκεις…
Το μυαλό στενεύει έτσι αδερφέ…κι αυτή η διαδικασία δεν γίνεται και τόσο αντιληπτή… συμβαίνει αργά αργά και μηχανικά.. μέχρι που γίνεται συνήθεια, μέχρι που γίνεται το «φυσιολογικό»…
…κι όταν το μυαλό στενεύει…οι σπόροι του φασισμού αρχίζουν ν ανθίζουν…σιγά σιγά…λίγο λίγο και όλο και περισσότερο…

Μας λένε συνέχεια για εγκληματικές οργανώσεις…και πώς να ησυχάσω…
…και σε ρωτάω κι εσένα…
Δεν είναι εγκληματικές οργανώσεις όλες οι κυβερνήσεις εκείνων των ισχυρών κρατών που επιτίθενται σε αδύναμες χώρες για τα προσωπικά τους συμφέροντα, καταστρέφοντας και σκοτώνοντας αθώους πολίτες και παιδιά??
Δεν είναι εγκληματική οργάνωση ο ΟΗΕ και όλοι όσοι ανέχονται και επιτρέπουν να συμβαίνουν τέτοια εγκλήματα σε βάρος αμάχων και αθώων??
Δεν είναι εγκληματική η Ευρωπαϊκή Ένωση που καταδικάζει στη φτώχεια, την ανεργία και τη στέρηση εκατομμύρια πολίτες της??
Δεν είναι εγκληματικές όλες οι κυβερνήσεις στην Ελλάδα, όλο το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, που αδικούν, καταπιέζουν και οδηγούν στην απόγνωση εκατομμύρια πολίτες??
Δεν είναι εγκληματικές οργανώσεις όλες οι τράπεζες που παραπλανούν και μετά εκβιάζουν στυγνά πολίτες??
Δεν είναι εγκληματικές οργανώσεις οι πολεμικές βιομηχανίες που με τα προϊόντα τους σκορπούν το θάνατο και τη δυστυχία για τα δικά τους κέρδη??
Δεν είναι εγκληματικές οργανώσεις οι πολυεθνικές φαρμακοβιομηχανίες που υπερτιμολογούν τα φάρμακα, που δεν επιτρέπουν τη θεραπεία σοβαρότατων ασθενειών με εναλλακτικές μεθόδους, για να έχουν αυτές τεράστια κέρδη??
Δεν είναι εγκληματικές οργανώσεις οι πολυεθνικές εταιρείες τροφίμων που παρασκευάζουν βλαβερά και επικίνδυνα τρόφιμα σε βάρος του ανυποψίαστου πληθυσμού για λόγους πάλι κέρδους??
Έγκλημα θεωρείται μονάχα το αίμα και ο θάνατος??
Όλα αυτά δεν είναι βία και φασισμός σε βάρος της ανθρωπότητας??
Αυτή η αθλιότητα, αυτή η καθημερινή βία που τη συναντάς παντού δεν σχετίζεται νομίζεις με το φασισμό για τον οποίο μιλάμε??
Τι κάνεις για όλα αυτά αδερφέ??
Ποια είναι η θέση σου απέναντι σε όλα αυτά??
Πόσο, χωρίς να το καταλαβαίνεις ίσως, επιτρέπεις με τις επιλογές σου κάθε μέρα σε αυτή την αθλιότητα να εξακολουθεί να υπάρχει?

Ο φασισμός και η βία είναι φαινόμενα που τα συναντάς μονάχα απέναντι σε ανθρώπους?
Η ομαδική, για παράδειγμα, γενοκτονία ζώων για θρησκευτικούς ή άλλους λόγους παράδοσης δεν είναι καθαρό φαινόμενο φασισμού??
Η ανυπολόγιστη καταστροφή δασών και οικοσυστημάτων, ειδών και αθώων πλασμάτων δεν είναι ανθρώπινος φασισμός??

Μήπως η ηθική μας αδερφέ είναι απολύτως επιλεκτική και πάντα σύμφωνη με το δικό μας παραμύθι??
Τολμάς να πάρεις θέση για όλα αυτά προοδευτικέ φίλε, υπερασπιστή της δημοκρατίας?
Πόσο ελεύθερος νομίζεις ότι είσαι??
Ποια δημοκρατία αλήθεια θέλεις να υπερασπιστείς??
Αν αυτό που εννοείς δημοκρατία περιέχει δικαιοσύνη, ειρήνη, συμβιωτικότητα, ισότητα και ατομικές ελευθερίες τότε…ονειρεύεσαι και δεν τόχεις καταλάβει…τέτοιο πράγμα δεν υπάρχει!!
Η δημοκρατία σου, πέρα από μια δικιά σου δημιουργημένη προβολή, είναι μονάχα το «τυρί» που σου σερβίρουνε για να σε έχουνε συνέχεια μέσα στη «φάκα»…
Η «φάκα» είναι η κατεύθυνση, η χειραγώγηση, το τι θα λες, το τι θα κάνεις, το τι θα πιστεύεις, το τι θα σημαίνουν για σένα οι έννοιες, δημοκρατία, φασισμός…
Η «φάκα» είναι το κατεστημένο matrix μέσα στο οποίο ζεις και δεν τολμάς να αμφισβητήσεις.
Η «φάκα» είναι το γεγονός ότι το μοντέλο που κυβερνά ολόκληρο τον κόσμο μας είναι ο φασισμός των λίγων κι εσύ δεν μπορείς ούτε να το δεις, ούτε να το αμφισβητήσεις στο σύνολό του, στις ρίζες του, γιατί σ έχουν ευνουχίσει…και θεωρείς όλο αυτό…«φυσιολογικό».

Δεν σε κακίζω μ όλο αυτό αδερφέ, δεν σε κρίνω σαν κάτι εξυπνάκηδες, τον ίδιο αέρα αναπνέουμε, δίπλα ζούμε, στην ίδια πάντα γειτονιά, κάτω από τον ίδιο πάντα ουρανό, μέσα σ ένα θαυμαστό διαστημόπλοιο που αιωρείται στο χάος αυτού του σύμπαντος…
…μονάχα που ο κόσμος μας είναι μαθημένος στην υποκρισία και το ψέμα, στην απουσία ευθύνης, της ευθύνης που είναι πραγματική νοημοσύνη…και το ταξίδι μ όλα αυτά γίνεται πολύ κουραστικό και δεν έχει πια καθόλου πλάκα…

…για να δούμε που θα μας βγάλει όλο αυτό…

Πηγή: Ο φασισμός των άλλων και η δική μας υποκρισία... - RAMNOUSIA