ΠΕΡΙΘΩΡΙΑ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ

Το επικοινωνιακό παιχνίδι συνεχίζεται μεταξύ Τρόικα και κυβέρνησης, η οποία βάζει ενδεχόμενα κάποιες κόκκινες γραμμές, προκειμένου να περάσουν τα μέτρα σταδιακά. Βέβαια ο Αντώνης Σαμαράς «ορκίζεται» ότι τα εν λόγω μέτρα είναι τα τελευταία και μακάρι να έχει δίκιο. Εντούτοις ο οικονομικός πόλεμος εναντίον της Ελλάδας καλά κρατεί, με αποτέλεσμα να στρέφεται η μία κοινωνική ομάδα εναντίον της άλλης. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με την άνοδο των άκρων και αιχμή το μεταναστευτικό καθιστά ορατό τον κίνδυνο διάλυσης του κοινωνικού ιστού, αφού προηγουμένως, αργά αλλά σταθερά, «χτυπήθηκαν», άλλοτε έμμεσα και άλλοτε άμεσα, βασικές σταθερές σε σχέση με την παιδεία, την γλώσσα, την ιστορία κτλ. Αυτά δηλαδή που κρατούσαν την ελληνική κοινωνία διαχρονικά ενωμένη.

Οι «Ευρωπαίοι» θα πρέπει, ωστόσο, να γνωρίζουν ότι οι διαπραγματεύσεις με το ελληνικό κράτος είναι διαπραγματεύσεις μεταξύ ηττημένων, αφού η Ευρώπη πλέον έχει χάσει τη γεωπολιτική αίγλη του παρελθόντος. Στρατιωτικά εξαρτάται από τις Η.Π.Α., οικονομικά από τους παγκόσμιους τοκογλύφους και ενεργειακά -όλα δείχνουν- από τη Ρωσία. Όσο νωρίτερα το καταλάβουν αυτό οι πάλαι ποτέ ευρωπαϊκές «Μεγάλες Δυνάμεις», τόσο καλύτερα για τη συνοχή και την ανάπτυξη της Ε.Ε. Μέχρι στιγμής, όμως, δεν μας έχουν δώσει δείγματα κατανόησης της προαναφερθείσας πραγματικότητας, είτε γιατί αδυνατούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους, είτε γιατί υπηρετούν ένα συγκεκριμένο σχέδιο, από το οποίο «αδυνατούν» να αποστασιοποιηθούν. ...

Η Ελλάδα οφείλει, όπως πολλάκις έχουμε τονίσει, να εξασφαλίσει την ασφάλεια του ελληνικού λαού, μπρος στο ντόμινο αναταραχών που ίσως σημάνει την ανατροπή της παγκόσμιας διαπλοκής.Απαιτείται, έστω σταδιακά, πλήρης αλλαγή πλεύσης στη νοοτροπία της κρατικής Ελλάδας, αφού οι Έλληνες βρίσκονται σε οριακό σημείο. Σε διαφορετική περίπτωση θα έρθει η ημέρα που οι πολίτες θα βγουν στους δρόμους και η διαμαρτυρία τους δεν θα μπορεί να παραμορφωθεί-εξουδετερωθεί από προβοκατόρικες ενέργειες διαφόρων αποχρώσεων. Αυτό θα έχει σαν συνέπεια, εκτός των άλλων, το ακαριαίο τέλος του κουρασμένου πολιτικού κόσμου της Μεταπολίτευσης.

ΠΥΓΜΗ.GR

Η αγία δημοσιονομική πειθαρχία...

του Δημήτρη Μυ
Λοιπόν, αν δεν είστε τραπεζίτες, δεν έχετε κανένα λόγο να νιώθετε υπέροχα από τη χτεσινή «μεγαλειώδη» υιοθέτηση του σχεδίου του επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για τη ...σωτηρία του ευρώ. Και επειδή από τα όσα δημόσια διατυπώθηκαν ακούγονται κινέζικα στα αυτιά των απλών θνητών καλό είναι να έχουμε κατά νου τη βασική φιλοσοφία των αγορών: Κέρδη δικά τους, ζημιές δικές μας...
Με απλά-- πολύ απλά- λόγια το σχέδιο Ντράγκι προβλέπει ότι για να «διασώσει» η ΕΚΤ ένα κράτος, θα πρέπει το κράτος αυτός να εξουθενώσει- συνθλίψει την κοινωνία του με «δημοσιονομικές προσαρμογές», ξεπουλημάτα και άλλα παρόμοια εκσυγχρονιστικά τα οποία βιώνουμε εδώ στην Ελλάδα τα τελευταία δυο χρόνια.
Κοιτώντας αυτό το χτεσινό σχέδιο, το οποίο θα πρέπει να σημειώσουμε δεν αφορά στην Ελλάδα (οι κυβερνήσεις της έχουν καταφέρει να την καταστήσουν ειδική περίπτωση), θα πρέπει να σημειώσουμε ότι εμφανίστηκε και υιοθετήθηκε σε μια κρίσιμη από πολιτικής άποψης στιγμή: Λίγο, δηλαδή, πριν από τις αμερικανικές εκλογές. Υπό αυτήν την έννοια, φαίνεται ότι ικανοποιήθηκε η αμερικανική απαίτηση να αποφευχθεί κάποια μεγάλη κρίση στην ευρωζώνη η οποία θα μπορούσε να επηρεάσει την εκλογική διαδικασία στις ΗΠΑ.
Κάπως έτσι, μπορεί κανείς να εκτιμήσει ότι μέχρι και την διενέργεια των εκλογών στις ΗΠΑ η ΕΚΤ έχει αποκτήσει το εργαλείο να αποτρέψει κάποιο «ατύχημα» όπως θα μπορούσε να είναι ο εκτροχιασμός της Ισπανίας ή της Ιταλίας... Μετά τις αμερικανικές εκλογές βλέπουμε...Σε κάθε περίπτωση πάντως--και για τους κοινούς ανθρώπους, δηλαδή για τους Ελληνες και υπόλοιπους Ευρωπαίους εργαζόμενους-- οι χτεσινές αποφάσεις σημαίνουν ένα και μόνο πράγμα: Το χέρι στην τσέπη, εφ όσον έχουν δουλειά, ανεργία και μισθοί πείνας για χάρη της ανταγωνιστικότητας, διάλυση των δικτύων κοινωνικών παροχών, υπέρ της... αγίας δημοσιονομικής πειθαρχίας).
Αλληλούια!

---

ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΣ

Μοντέλο Κοσόβου

Του Γιάννη Βαρουφάκη
Μπορεί μια χώρα, μια οικονομία, να συνεχίζει να φυτοζωεί με το ευρώ ως νόμισμα χωρίς ανάπτυξη, με κράτος (ουσιαστικά) εκτός λειτουργίας, με πλήρη αδυναμία να εισάγει πρώτες ύλες και αγαθά (εκτός κι αν οι αγοραστές τα προπληρώνουν πριν εισαχθούν), με μια πολιτική ηγεσία κλεπτοκρατών κι ενίοτε μαφιόζων, με μια συνεχιζόμενη,....
μαζική μετανάστευση όσων μπορούν στο εξωτερικό; Μπορεί! Και λέγεται Κόσοβο.

Όταν ξέσπασε η Κρίση στη χώρα μας το 2009/10 πολλοί έλεγαν ότι η κ. Μέρκελ σκόπευε να επιβάλει στην Ελλάδα το μοντέλο Βουλγαρίας: μισθοί στο 1/3 των έως τότε ελληνικών, κράτος συρρικνωμένο και σχεδόν ανύπαρκτο στους (ακριβούς) τομείς της υγείας και της παιδείας, μια οικονομία φτωχή μεν αναπτυσσόμενη δε (προσεταιριζόμενη εταιρείες που μεταναστεύουν εκεί, ελκυόμενες από τους χαμηλούς μισθούς και φόρους). Από τότε θεωρούσα πως αυτή η ερμηνεία ήταν λάθος. Αντίθετα, η Ελλάδα βρισκόταν εξαρχής αντιμέτωπη με το μοντέλο Λεττονίας.

Ποια η διαφορά με τη Βουλγαρία; Όπως και στη δική μας περίπτωση, η Κρίση του 2008 είχε βρει τη Λεττονία σε άνθηση (κι αν όχι σε πραγματική άνθηση, τουλάχιστον σε κατάσταση μεγέθυνσης εισοδημάτων). Το εισόδημα κατά κεφαλήν είχε αρχίσει να αγγίζει τα επίπεδα της Ελλάδας και της Κύπρου, κάτι που ποτέ δεν ίσχυσε για τη Βουλγαρία. Μέσα σε δύο χρόνια το εθνικό εισόδημα της Λεττονίας έπαθε καθίζηση της τάξης περίπου του 28%. Μισθοί κατρακύλησαν, η ανεργία εκτοξεύτηκε στα ουράνια, οι συντάξεις ουσιαστικά καταργήθηκαν, η μετανάστευση μετετράπη σε εθνικό άθλημα.

Από τότε η οικονομία της Λεττονίας σταθεροποιήθηκε, όπως περίπου σταθεροποιείται ένας ασθενής σε χρόνιο κώμα. Αυτό ήταν το «όραμα» της γερμανικής πολιτικής ηγεσίας και για την Ελλάδα. Ο ευφημισμός που χρησιμοποίησαν ήταν η «εσωτερική υποτίμηση». Μια εξέλιξη παρόμοια με εκείνη της Λεττονίας. Όμως υπήρξε ένα σοβαρό εμπόδιο σε αυτή την «προοπτική»: αντίθετα με τη Λεττονία, η Ελλάδα είχε ένα τραπεζικό σύστημα το οποίο ήταν ιδιαίτερα διασυνδεδεμένο με το τραπεζικό σύστημα της ευρωζώνης. Επιπλέον, το χρέος του ελληνικού Δημοσίου είχε διασπαρεί σε όλα τα μήκη και πλάτη όχι μόνο του ελληνικού τραπεζικού συστήματος αλλά ολόκληρου του ευρωζωνικού τραπεζικού τομέα. Δεν ήταν, λοιπόν, δυνατόν απλώς να αφεθεί η ελληνική οικονομία σε μια καθίζηση τύπου Λεττονίας, επειδή κάτι τέτοιο θα ήταν καταστροφικό για τις τράπεζες του ευρωπαϊκού Βορρά: καθώς η ελληνική οικονομία θα συρρικνωνόταν, όπως κι εκείνη της Λεττονίας, η δυνατότητά της να αποπληρώσει τα δάνεια προς τις τράπεζες του Βορρά θα μειωνόταν ανάλογα.

Γι’ αυτό «προέκυψαν» τα μνημόνια, τα μεσοπρόθεσμα, οι τρόικες κ.λπ. Έχοντας, εκ των πραγμάτων, αποκλείσει το σενάριο Βουλγαρίας και Λεττονίας, η Ελλάδα μπήκε σε μια τριετία δανειοληψίας-μετά-λιτότητας. Ουσιαστικά, κατεβλήθη η προσπάθεια να γίνουμε μια όλο-και περισσότερο δανειζόμενη Λεττονία - τουλάχιστον έως ότου το χρέος μας μεταφερόταν από τις γερμανικές τράπεζες στους ώμους των φορολογουμένων της Γερμανίας, της Ολλανδίας κ.λπ. Βέβαια, κάποια στιγμή η «μεταφορά» αυτή ολοκληρώνεται. Τότε, όπως στις μουσικές καρέκλες, η μουσική σταματά και δεν υπάρχουν αρκετές καρέκλες για να κάτσουν τόσο οι ελληνικές τράπεζες και μη όσο και το ελληνικό Δημόσιο. Αυτήν τη «στιγμή» τη διακρίνουμε στον ορίζοντα - κάπου εκεί τον Νοέμβρη (μετά τις αμερικανικές εκλογές). Το ερώτημα είναι: «όταν σταματήσει η μουσική, τι θα γίνει;». Λογικά, η Ευρώπη θα πρέπει να αποφασίσει είτε να μας «ακρωτηριάσει» είτε να μας δώσει μια ελπίδα να ορθοποδήσουμε. (Όχι, βέβαια, με «επιμηκύνσεις» και άλλες αντίστοιχες ανοησίες, αλλά με ένα πρόγραμμα που να τερματίζει κι όχι απλώς να επεκτείνει το «κύκνειο άσμα» της χώρας.)

Δυστυχώς, εδώ ισχύει αυτό που λέγαμε στον στρατό: «Εκεί που αρχίζει η ευρωζώνη, σταματά ηλογική!». Γι’ αυτόν το λόγο φοβάμαι ότι «παίζει» και μια τρίτη «προοπτική»: το μοντέλο Κοσόβου.

Να σας θυμίσω ότι το Κόσοβο δεν ανήκει, βέβαια, ούτε στο ευρώ ούτε στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν είναι καν χώρα (τουλάχιστον όχι κατά τον ΟΗΕ). Κι όμως. Αν πάτε στο Κόσοβο, θα διαπιστώσετε ότι όλες οι συναλλαγές του γίνονται σε ευρώ. Τα ΑΤΜ των τραπεζών δίνουν ευρώ. Στα σύνορα πληρώνετε με ευρώ για τη «βίζα» που σας επιτρέπει να εισέλθετε στη χώρα. Και σαν να μην έφτανε αυτό, την οικονομία του Κοσόβου τη διαχειρίζεται, επισήμως, η Ευρωπαϊκή Ένωση (ως εντολοδόχος του ΟΗΕ). Με άλλα λόγια, εκεί η «τρόικα» (που όμως αποτελείται από την Ε.Ε., τη Διεθνή Τράπεζα -το αδελφάκι του ΔΝΤ- και τον ΟΗΕ) κυβερνά άμεσα. Όσο για την κυβέρνηση του Κοσόβου, αυτή απλώς βοηθά στο να τηρούνται τα προσχήματα, να δίνεται η εντύπωση της αυτοδιάθεσης μιας κοινωνικής οικονομίας η οποία, χωρίς πραγματικό τραπεζικό σύστημα, χωρίς καμιά ουσιαστική εξουσία επί της τύχης της, χωρίς πολιτική εκπροσώπηση στις Βρυξέλλες ή στη Φρανκφούρτη, παρατηρεί νωχελικά και θλιμμένα τη διαιώνιση της κλεπτοκρατίας υπό συνθήκες αναπαραγόμενης εξαθλίωσης.

Τίποτα, δυστυχώς, από όσα κάνει και λέει η ελληνική πολιτική ηγεσία δεν μου δίνει κάποια ελπίδα ότι το μοντέλο Κοσόβου τους φοβίζει αρκετά ώστε να το αποτρέψουν. Το χειρότερο, μάλιστα, είναι ότι μπορεί να το θεωρούν, μπροστά στο φάσμα της αποπομπής από το ευρώ, ένα «καλό» σενάριο. Δεν είναι. Το γεγονός ότι η έξοδος από το ευρώ θα ήταν καταστροφική δεν μπορεί να αποτελέσει άλλοθι για τη δική μας κλεπτοκρατία, ώστε να επενδύσει στο μοντέλο Κοσόβου.

Από:  lifo.gr

Αστική Δημοκρατία

Γράφει ο Δευκαλίων

Στα τρία πρώτα άρθρα της περιόδου, ο Δευκαλίωνας ασχολήθηκε με την εξέλιξη της κρίσης. Συγκεκριμένα η στήλη θεωρεί ότι η παγκόσμια οικονομική κρίση θα πλήξει πλέον ευθέως τους δημοκρατικούς θεσμούς και το αστικό δημοκρατικό σύστημα. Και είναι περισσότερο από εμφανές και αυταπόδεικτο.
Για ποια αστική δημοκρατία μιλάμε, όταν δεν υπάρχει και δεν λειτουργεί ούτε στοιχειωδώς το κοινωνικό κράτος, τα ποσοστά της φτώχειας συνεχώς αυξάνονται και η ανεργία έχει φτάσει σε ύψη ρεκόρ!
Όλα τα προηγούμενα με λίγα λόγια…
Πρέπει όλοι να το καταλάβουμε. Αστική Δημοκρατία δεν σημαίνει μόνο ελεύθερη και απρόσκοπτη λειτουργία του κοινοβουλίου, κατοχύρωση των ελευθεριών του λόγου, του τύπου, του συναθροίζεται  και του συνεταιρίζεσθαι κ.λπ. Αστική Δημοκρατία σημαίνει -κυρίως και πάνω απ’ όλα- κατοχύρωση των δικαιωμάτων των φτωχών στη ζωή.
Ευμάρεια ονόμαζαν και θεωρούσαν οι αρχαίοι Έλληνες τον αξιοπρεπή τρόπο ζωής. Και θεωρούσαν την κατοχύρωση της ευμάρειας πυλώνα της δημοκρατικής λειτουργίας (Πλάτωνας, Αριστοτέλης κ.λπ.)
Φθάσαμε λοιπόν στο σημείο… το 30% περίπου των Ελλήνων να είναι άνεργοι και να μην μπορούν να διαβιώσουν αξιοπρεπώς. Και μετά μιλάμε για απρόσκοπτη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος. Έτσι μας λέει η «συγκυβέρνηση των δύο μνημονίων και του ενός εκβιασμού», έτσι διακηρύττουν και τα αργυρώνητα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Είναι όμως έτσι;
Αν ρωτήσουμε τους γέρους που...
πληρώνουν με την πενιχρή και κουτσουρεμένη σύνταξη τους τα φάρμακα εξ ιδίων πόρων, τους νεολαίους που δεν έχουν καμία προοπτική ζωής και τους άνεργους που έχουν χάσει κάθε ελπίδα, θα πάρουμε αρνητική απάντηση.
Αν ρωτήσουμε τους μισθωτούς που είδαν την ζωή τους να αλλάζει άρδην προς το χειρότερο λόγω της ανατροπής του οικογενειακού προϋπολογισμού, τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα που μέσα σε λίγο χρόνο επέστρεψαν στον εργασιακό μεσαίωνα, τους συναλλασσόμενους με το δημόσιο που καθημερινά καταστρέφονται επειδή το κράτος σταμάτησε να εξοφλεί και τις στοιχειώδεις υποχρεώσεις του, η απάντηση που θα πάρουμε θα είναι ένα χαμόγελο συγκατάβασης.
Τέλος, αν ρωτήσουμε τα παιδιά που τρώνε από τα συσσίτια της Εκκλησίας και των υπόλοιπων ανθρωπιστικών οργανώσεων, θα εισπράξουμε σαν απάντηση ένα χαμόγελο απορίας.
Αστική Δημοκρατία σημαίνει πάνω απ’ όλα συναίνεση! Βλέπει κανείς από όλους εσάς συναινετικές διαδικασίες σε όλα τα προηγούμενα; Με το στερεότυπο «Δεν υπάρχουν χρήματα, τι θέλετε να κάνουμε;» και οι σημερινοί μνημονιακοί κυβερνητικοί, αλλά και οι προηγούμενοι, αφήνουν παντελώς αδιάφορη την πλειοψηφία των Ελλήνων, αβοήθητη να οδεύει προς μία ανθρωπιστική τραγωδία τεραστίων διαστάσεων.
Όλοι το καταλαβαίνουμε και οι περισσότεροι το βιώνουμε. Μία εξουσία που δεν υπηρετεί επ’ ουδενί λόγο τα συμφέροντα των ελλήνων αλλά αυτά των δανειστών, η «συγκυβέρνηση των δύο μνημονίων και του ενός εκβιασμού» καθημερινά αποκαλύπτει ολοένα και πιο φανερά το αυταρχικό της πρόσωπο.
Αυταρχικός Καπιταλισμός… Η Ελληνική περίπτωση!
BLOG:ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΤΙ ΜΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ;

enikos.gr ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ από Enikos_gr

Η αγοραστική δύναμη στην εποχή του ΄80 - Στο δρόμο προς την εξαθλίωση ψάχνουμε τη σωτηρία! Μισό το εισόδημα μας σε σχέση με το 2008

Θεόδωρος Χριστοδουλίδης 

aegeantimes.gr 

Τα τελευταία τρία χρόνια βλέπουμε να εφαρμόζονται οικονομικά μέτρα πρωτοφανούς αγριότητας. Για χάρη της ανάπτυξης που μόνο στα λόγια ακούμε, χαμηλόμισθοι και μισθωτοί έχουν μπει στο σκόπευτρο του μνημονίου.

Έλληνες «Μήδες» δηλώνουν σχεδόν άποροι και βγάζουν τα εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ τους στο εξωτερικό χωρίς να πληρώνουν φόρους. Από την άλλη πολίτες δέχονται μειώσεις στους μισθούς και στις συντάξεις πείνας που λαμβάνουν, με σκοπό να στηρίξουν ένα οικονομικό πρόγραμμα που έχει αμφίβολα αποτελέσματα

Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας τα ΝΕΑ, τα συμπεράσματα μελέτης του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ είναι αποκαρδιωτικά.

Tο 2011 οι μέσες αποδοχές στην Ελλάδα ήταν 25.470 ευρώ. Με τις νέες περικοπές θα κατέβουν στις 15.000-17.000 ευρώ. Θα φθάσουμε τα επίπεδα που είναι ο μισθός σε Εσθονία, Κροατία και Τσεχία.

Μεταξύ Μαΐου 2010 και Ιουνίου 2012 έγιναν περικοπές σε κύριες και επικουρικές συντάξεις 4,2 δις ευρώ, ενώ για την περίοδο 2013-2014 αναμένονται άλλα 5,5 δις ευρώ περικοπές σε κύριες και επικουρικές συντάξεις, εφάπαξ και επιδόματα.

Την περίοδο 2010-2012 περικόπηκαν 6,5 δις ευρώ από μισθούς στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. ...


Αθροιστικά οι μειώσεις συντάξεων και μισθών αντιστοιχούν σε 16,2 δις ευρώ, δηλαδή 8% του ΑΕΠ, χωρίς να έχει μειωθεί η ανεργία, το δημόσιο χρέος και η ύφεση.

Την περίοδο 2010-2012 το κόστος εργασίας μειώθηκε κατά 8% την ώρα που η ύφεση αυξήθηκε και η ανεργία εκτινάχθηκε φτάνοντας στο 24% το 2012.

Όλα τα συμπεράσματα της μελέτης θα παρουσιαστούν στην Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης.

Η φοροδιαφυγή είναι ένας εχθρός του κράτους που ακούμε ότι δεν μπορεί να την αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά. Στα υπόλοιπα ανεπτυγμένα κράτη πώς την αντιμετωπίζουν; Οι σύμβουλοι που μας έστειλαν οι ευρωπαίοι δεν μπορούν να μας δείξουν τον τρόπο;

Μήπως είναι η ώρα για ποιο δραστικά και μόνιμα μέτρα. Εάν από τη μία έκλειναν το κατάστημα όποιου φοροδιέφευγε για μια, δυο, τρεις βδομάδες ανάλογα με τις φορές που το επαναλάμβανε και εάν από την άλλη ο φοροφυγάς φυλακίζονταν όπως κάποιος που διαπράττει ληστεία, θα είχαμε τα ίδια αποτελέσματα;

Άξιο απορίας είναι το 23% ΦΠΑ στην εστίαση, όταν στην μνημονική Ιρλανδία αλλά και στα ανεπτυγμένα κράτη τις Ευρώπης έχουν μονοψήφιο ΦΠΑ στο χώρο της εστίασης.