Ζογκλερικά και στάχτες

Tι θα έκανε το σύστημα χωρίς την τηλεόραση άραγε;
Είναι πραγματικά ζογκλερικος ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζεται η εικόνα της πραγματικότητας, που από εικόνα άγριου βομβαρδισμού που όχι μόνο συνεχίζεται ασταμάτητος αλλά εντείνεται, εμφανίζεται ως "φως στο τούνελ" και "νέο ξεκίνημα". Έτσι βλέπουμε το τρύπιο καπέλο να βγάζει κυριολεκτικά λαγούς.
Ενώ μια ουρά από μέτρα, που έχουν αποφασιστεί αλλά δεν έχουν ακόμα μπει στη ζωή μας, περιμένει να ξεκινήσει τη δική της διαδρομή λεηλασίας, κι ενώ τα επιτελεία ελλήνων και ξένων "ειδικών" διαρκώς επεξεργάζονται νέα, η κυβέρνηση, με τις τρείς φωνές στα κανάλια συν μία αυτή των καναλιών, κάνει επίδειξη ψευτιάς λέγοντας πως δεν θα ληφθούν άλλα μέτρα!

Ενώ το χαράτσι που είχαν υποσχεθεί και "δεσμευτεί" προεκλογικά πως θα σταματήσει νομιμοποιείται αλλάζοντας όνομα και συνεχίζει να σκορπίζει ερείπια, κι ενώ επεκτείνεται και για φέτος η αντισυνταγματική, όπως είπε το Σ.Ε., είσπραξή του από τη ΔΕΗ, ο Πρωθυπουργός ενθουσιώδης μας λέει πως δεν παλεύουμε πια ανάμεσα στα ερείπια!

Ενώ είχαν υποσχεθεί ότι δεν θα γίνουν απολύσεις στο Δημόσιο, και η τραγική ΔΗΜΑΡ είχε πάρει πάνω της τη δέσμευση ότι κανείς δεν θα φύγει, τώρα βρήκαν το παραθυράκι των δήθεν "επίορκων" και μας λένε περίπου ότι 15000 ΔΥ είναι παιδεραστές, κλέφτες, απατεώνες και επίορκοι (βάζοντας στην ουρά βιαστικά και το νέο στοιχείο της κατάργησης της "οργανικής θέσης"). Και επειδή ξέρουν τι θα ακολουθήσει καλύτερα από τον καθένα λένε τώρα πως για κάθε "αποχώρηση" θα υπάρχει νέα πρόσληψη... Εννοούν μάλλον στις πρώτες 1000 "αποχωρήσεις" γιατί μετά θα υπάρξει μια "ξαφνική εμπλοκή που θα απειλεί τη συνέχιση της χρηματοδότησης της πατρίδας" και θα πρέπει να γίνουν κάποιες προσαρμογές.

Φυσικά δεν είναι μόνο αυτά, αλλά η φρίκη εξαπλώνεται σε μισθούς, συντάξεις, αποδόμηση δημόσιων υπηρεσιών κρίσιμων για το λαό, και γενικά σε όλο το πεδίο του πολέμου που έχει εξαπολυθεί εναντίον του λαού που έκπληκτος παρακολουθεί να του παίρνουν τη ζωή και να του ζητάνε να τους χειροκροτήσει κι από πάνω!

Και όλα αυτά τη στιγμή που τα επίσημα στοιχεία της ανεργίας μιλάνε για νέα ρεκόρ, και οι προβλέψεις για την ύφεση κόβουν τα πόδια. Να πούμε ακόμη ότι η τωρινή έκθεση της τρόικας λέει απλώς ότι "...υπάρχει προοπτική σταδιακής επιστροφής στην ανάπτυξη το 2014".

Το 2010 υπήρχε βεβαιότητα για το 2012, ενώ μετά τις εκλογές πολλές φορές και ο Σαμαράς και ο Στουρνάρας μας μίλησαν για την ανάπτυξη που θα έρθει στο 2ο εξάμηνο του 2013...

Η γελοιότητα που είδαμε χθες στη συμπεριφορά του τραγικού μια φορά κι ένα καιρό αριστερού Μπίστη ήταν χαρακτηριστική.

Με ύφος ενοχλημένου ευεργέτη μιλούσε για την μηδενιστική συμπεριφορά αυτών που ενώ βλέπουν ότι η κυβέρνηση προχωράει στο δρόμο της σωτηρίας με επιτυχία, συνεχίζουν να διαστρεβλώνουν το "έργο" της.

Από κοντά βέβαια και τα επιτελεία των ειδήσεων των ΜΜΕ που με έντεχνους τρόπους από τη μια στέκονται δήθεν κριτικά, ξεσκονίζοντας τα μέτρα γεμάτοι κατανόηση για το λαό που υποφέρει, κι από την άλλη μιλούν με θετικούς πάντα όρους, για τη συμφωνία που ..."επιτεύχθηκε", τις δόσεις που έρχονται, το χρήμα που θα ρεύσει(για ποιόν; τα έργα που θα ξεκινήσουν και τις "νέες" θέσεις εργασίας που θα "δημιουργηθούν", ενώ όλοι κλείνουν με τη γνωστή θετική προσμονή σκορπώντας ψεύτικες ελπίδες στους απελπισμένους και καλώντας μας να περιμένουμε "για να δούμε τι θα γίνει κι αυτή τη φορά"...

Φυσικά σφηνώνουν όσο πιο καλά και βαθιά μπορούν στο μυαλό μας, το ότι το μόνο όπλο που έχει ο λαός για να απαντήσει είναι οι εκλογές και μόνο οι εκλογές.

Δηλαδή, καμία ελπίδα γιατί αν περιμένει κανείς από τις εκλογές ζήσε Μάη μου...

Παρεμπιπτόντως αυτές τις μέρες έχουμε δημιουργία 2 ακόμη κομμάτων στο χώρο της "κεντροαριστεράς". Το εργοστάσιο δουλεύει κανονικά φτιάχνοντας "εναλλακτικές" και αναχώματα.

Μ' αυτά και μ'αυτά όμως φάγαμε άλλους 10 μήνες στο κεφάλι και το μαρτύριο συνεχίζεται.

"Πάρτο απόφαση ρε Στράτο να γραφτείς στο συνδικάτο"...

ΠΗΓΗ:
http://giorgossarris.blogspot.gr/2013/04/blog-post_6910.html

ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ

Απίστευτο! Λάθος υπολογισμοί στο excel έφεραν παγκόσμια λιτότητα!!!

 

Είναι εντυπωσιακό, πώς οι αποτυχίες της λιτότητας και των μνημονίων ως διέξοδο στην κρίση, βγάζουν στην επιφάνεια πόσο λάθος είναι… ακόμα και οι θεωρητικοί υπολογισμοί των εισηγητών των μνημονίων.
Μετά τον λάθος «πολλαπλασιαστή του ΔΝΤ» σειρά έχουν οι λανθασμένες προσεγγίσεις Ρόγκοφ – Ράινχαρτ που κάνουν την maistream ακαδημαϊκή οικονομική κοινότητα να τρίζει από την Οξφόρδη έως το Χάρβαρντ.

Μετά το «λάθος» του ΔΝΤ με τον «πολλαπλασιαστή του Κέινς» που προέβλεπε πως για κάθε περικοπή δαπανών κατά 1 μονάδα η ανάπτυξη πέφτει 0,5, ενώ αποδείχθηκε ότι πέφτει πάνω από το τριπλάσιο 1,8, έρχεται μια ακόμα αμφισβήτηση.

Οι οικονομολόγοι Κ. Ρόγκοφ και Κ. Ράινχαρτ το 2009 και μετά διάφορες μελέτες του ΔΝΤ και της ΕΚΤ βρήκαν ότι ενώ σε μια χώρα με χαμηλό χρέος τα ελλείμματα μπορεί να βοηθήσουν την ανάκαμψη, γίνονται επιζήμια αν το χρέος ξεπεράσει το 90% του ΑΕΠ καθώς προκαλεί αρνητική ανάπτυξη (-0,1%).

Η ανάπτυξη πέφτει και ο πληθωρισμός αυξάνει είναι το συμπέρασμα-«ευαγγέλιο».
Πού οδηγεί αυτό το συμπέρασμα; Η απάντηση είναι απλή:
Να δώσει θεωρητική, υποτίθεται βάση στην ένταση της λιτότητας για να μειωθεί το χρέος κάτω από το 90% του ΑΕΠ.

Έτσι η απαίτηση για σκληρή λιτότητα προκειμένου να μην φτάνει το χρέος σε τέτοια ύψη θεωρείται και θεωρητικώς τεκμηριωμένη. Όταν μάλιστα το χρέος είναι μεγαλύτερο από το 90% του ΑΕΠ, η λιτότητα θα πρέπει να είναι ακόμα μεγαλύτερη προκειμένου το χρέος να φτάσει σε τέτοια επίπεδα ώστε να υπάρχει ανάπτυξη και βέβαια να αποφευχθεί η άλλη μαγική λέξη, «πληθωρισμός».

Όμως, τρεις καθηγητές από το Πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης ο τόμας Χέντον, ο Μάικλ Ας και ο Ρόμπερτ Πόλιν αποκάλυψαν το λάθος, βάζοντας όλα τα στοιχεία τα οποία οδηγούν σε άλλη εικόνα.

Κοιτώντας το excel και μια σειρά στοιχείων που δεν καταγράφονται ώστε να σταθμιστούν για οικονομίες όπως Δανία, Καναδά, Βέλγιο, Αυστρία και Αυστραλία προκύπτει πως εάν συμπεριληφθούν -μαζί με μερικές ακόμα σταθμίσεις- τότε το αποτέλεσμα της ανάπτυξης του ΑΕΠ είναι 2,2% (και όχι -0,1% όπως είχε αρχικά υπολογιστεί) λέγοντας μια εντελώς διαφορετική ιστορία.


Τόμπολα!

Οι τρεις πανεπιστημιακή πήραν τα ίδια στοιχεία στα φύλλα του Excel που χρησιμοποίησαν οι Ρόγκοφ και Ράινχαρτ για τους υπολογισμούς τους και ανακάλυψαν πως τα αρχικά αποτελέσματα είχαν απλά λάθη υπολογισμού και καταγραφής.

Το πιο σημαντικό από αυτά τα λάθη ήταν να εξαιρέσουν τέσσερα χρόνια της πορείας του ΑΕΠ της Νέας Ζηλανδίας, όπου σε αυτό το χρονικό διάστημα το χρέος προς το ΑΕΠ ήταν πάνω από 90%.

Όταν τα στοιχεία της ανάπτυξης για αυτά τα τέσσερα χρόνια προστέθηκαν, τότε ο μέσος ρυθμός ανάπτυξης στη Νέα Ζηλανδία για τα χρόνια υψηλού χρέους ήταν 2,6% έναντι -7,6% που πρόσθεσαν στο φύλλου του Excel οι Ρόγκοφ και Ράινχαρτ καταλήγοντας σε λάθος νούμερα.

Διορθώνοντας μόνο αυτό το ποσοστό στο αντίστοιχο κελί του Excel και με δεδομένο ότι μόνο 7 χώρες που εξετάζονταν ήταν στη «κόκκινη» ζώνη του χρέους (άνω του 90% του ΑΕΠ), το τελικό (διορθωμένο) αποτέλεσμα προσθέτει 1,5% κατά μέσο όρο στην ανάπτυξη των χωρών που βρίσκονται σε υψηλή βαθμίδα χρέους.

Οι πανεπιστημιακοί από τη Μασαχουσέτη βρήκαν κι άλλα σημαντικά λάθη στην έκθεση των Ρόγκοφ και Ράινχαρτ, αλλά το βάρος της Νέας Ζηλανδίας είχε τη καθοριστική σημασία.

Μετά την κρίση του 2008, τα δημοσιονομικά ελλείμματα αυξήθηκαν σε πολλές χώρες για τη διάσωση των τραπεζών και για να αποφύγουν τα χειρότερα… αλά δεκαετία του ‘30.


Με τα λεφτά των άλλων…

Όσες χώρες, όμως, ήταν ήδη με υψηλό χρέος, ξέμειναν γρήγορα από ρευστότητα και βρέθηκαν αντιμέτωπες με το δίλημμα «χρεοκοπία ή συνεχής συρρίκνωση». Πολλοί ακαδημαϊκοί έσπευσαν τότε να τις καθησυχάσουν και οι Ρόγκοφ και Ράινχαρτ έθεσαν τη μελέτη για το 90% του ΑΕΠ, μαζί με άλλους ακαδημαϊκούς του ΔΝΤ.

Επειδή κατά μαγική σύμπτωση το δημόσιο χρέος των ΗΠΑ και το συνολικό της Ευρωζώνης βρισκόταν κοντά σε αυτό το όριο, το μήνυμα ήταν ότι οι κυβερνήσεις δεν πρέπει να σκέφτονται περαιτέρω δημοσιονομική επέκταση για να μην πλήξουν την ανάπτυξη!

Έτσι, όλη η Ευρώπη εγκλωβίστηκε σε μια μακρά ύφεση που τώρα χτυπά ακόμα και τις εύρωστες χώρες.
Μόνο οι ΗΠΑ ξέφυγαν λίγο μετά την εκλογή Ομπάμα, όχι όμως και οριστικά αφού η «εκτύπωση» χρήματος δεν δείχνει να δουλεύει τροφοδοτώντας μόνο φούσκες.
Με την αμερικανική οικονομία να στριμώχνεται ξανά επικίνδυνα στη θηλιά της ύφεσης και του χρέους, με την ανεργία να υποχωρεί πολύ δύσκολα.

O Κ. Ρόγκοφ είναι διάσημος οικονομολόγος από το Harvard. Η ευφυΐα του πιστοποιείται από το τίτλο του Grandmaster στο σκάκι. Έχει θητεύσει στο ΔΝΤ και στη Fed.

Το 2010 δημοσίευσε με την K. Ράινχαρτ το βιβλίο “Αυτή τη φορά είναι αλλιώς” (“This Time Is Different: Eight Centuries of Financial Folly”). Στο βιβλίο περιγράφονται όλες οι κρίσεις χρέους από το 1820 μέχρι το 2010 κι έτσι ο Ρόγκοφ έγινε μια «αυθεντία» στις κρίσεις χρέους.

Νεο-κεΙνσιανοί οικονομολόγοι, όπως ο Κρούγκμαν, αντέκρουσαν ήπια τα συμπεράσματα επισημαίνοντας ότι η συσχέτιση που παρατηρείται μεταξύ χρέους και ανάπτυξης δεν αποδεικνύει ότι το χρέος οδηγεί σε χαμηλότερη ανάπτυξη (“reverse causation”).

Ο Τζ. Μπερνστάιν, οικονομολόγος των Δημοκρατικών, έδωσε μεγάλη δημοσιότητα στο θέμα, το οποίο συμπυκνώνεται στο γράφημα.
Οι νεότεροι υπολογισμοί σημειώνει δεν δείχνουν τόσο μεγάλη διαφορά στην ανάπτυξη. Ειδικά όμως στο κρίσιμο θέμα της ανάπτυξης όταν το δημόσιο χρέος τρέχει πάνω από το 90% του ΑΕΠ, η ανάπτυξη είναι… θετική!


Ουπς…

Οι Ρόγκοφ και Ράινχαρτ σε γενικές γραμμές απαντούν ότι δεν υπάρχουν τόσο μεγάλες διαφορές στις δύο μελέτες καθώς τα συμπεράσματα είναι κοντά. Αλλά μάλλον ισχύει που λένε συχνά πολλοί.

Αφού η πραγματικότητα δεν ισχύει με τα θέλω μας, τότε ας αλλάξουμε την πραγματικότητα.

Έτσι στη συγκεκριμένη περίπτωση, ένας επιφανής οικονομολόγος με αμφισβητούμενα συμπεράσματα, χρησιμοποιήθηκε, άκριτα από τους θιασώτες της λιτότητας και τους απολογητές του καπιταλισμού και των αδιεξόδων του… με κάθε κόστος.


Αδιέξοδο

Δεν υπάρχει κανένα σημάδι ότι η «ποσοτική χαλάρωση» (QE- «εκτύπωση» χρήματος) φέρνει αποτελέσματα. Η βρετανική μεταποίηση παραμένει στα τάρταρα, παρόλο που η τιμή της λίρας έχει πέσει. Τα πιο πρόσφατα στοιχεία για την απασχόληση στις ΗΠΑ δείχνουν ότι το Μάρτη δημιουργήθηκαν 88 χιλιάδες θέσεις εργασίας, λιγότερες από τις μισές από ό,τι είχε προβλεφθεί, σημειώνει ο Αλεξ Καλλίνικος, καθηγητής ευρωπαϊκών σχέσεων στο King’s College στο Λονδίνο.

Η ευρύτερη εικόνα δείχνει στασιμότητα και όχι ολοκληρωτική κατάρρευση. Σύμφωνα με τον μαρξιστή οικονομολόγο Μάικλ Ρόμπερτς, “το μεγαλύτερο μέρος της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας επεκτείνεται, έστω και αν σέρνεται. Μόνο η Ευρωζώνη βρίσκεται σε σημαντική συρρίκνωση”.

Η ποσοτική χαλάρωση είναι λανθασμένο φάρμακο γιατί αυτό που εμποδίζει την ανάπτυξη δεν είναι η έλλειψη χρήματος. Οι εταιρείες χρησιμοποίησαν την Μεγάλη Ύφεση του 2008-2009 για να συμπιέσουν χειρότερα τους εργάτες τους. Στις ΗΠΑ τα κέρδη ανά εργαζόμενο διπλασιάστηκαν ανάμεσα στο 2002 και το 2012.

Ωστόσο, ο Ρόμπερτς υπολογίζει ότι το αμερικάνικο ποσοστό κέρδους -δηλαδή τα κέρδη αναλογικά με τα κεφάλαια που έχουν επενδύσει οι εταιρείες- βρίσκεται χαμηλότερα από τις πιο σημαντικές πρόσφατες κορυφώσεις του το 1997 και το 2005. Έτσι, τα αφεντικά κάθονται πάνω στα κέρδη τους περιμένοντας για καλύτερες μέρες. Μπορεί να χρειαστεί να περιμένουν πολύ.

πηγή: enet.gr | Κώστας Σαρρής

 

 

ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ

ΑΝΟΙΞΗ

   

Εγραψε: Pitsirikos

Ελλάδα, Απρίλιος 2013. Η Ελλάδα συνεχίζει να βουλιάζει, τα νούμερα –κατά γενική ομολογία- δεν βγαίνουν, και η χώρα πορεύεται λες και δεν τρέχει τίποτα. Αφασία. Παράλληλα, συνεχίζεται η προανακριτική επιτροπή της Βουλής για τη λίστα Λαγκάρντ, με σκοπό να συγκαλυφθούν οι ευθύνες του Ευάγγελου Βενιζέλου και η υπόθεση να μπει στο αρχείο.
Ο Ευάγγελος Βενιζέλος κατέθεσε χτες στην προανακριτική επιτροπή της Βουλής για τη λίστα Λαγκάρντ, έριξε τις ευθύνες στον Γιώργο Παπακωνσταντίνου, στον πρώην επικεφαλής του ΣΔΟΕ Ιωάννη Διώτη και στον πρώην διοικητή της ΕΥΠ Κωνσταντίνο Μπίκα, και υποστήριξε πως ο ίδιος είναι αθώα περιστερά.
Διαβάζοντας τα όσα ειπώθηκαν στον «καυγά» ανάμεσα στον Ευάγγελο Βενιζέλο και τον Ηλία Κασιδιάρη στην προανακριτική επιτροπή, βεβαιώνεται πια και ο πιο δύσπιστος πως ο ρόλος της Χρυσής Αυγής είναι να αθωώσει και να προστατεύσει αυτούς που οδήγησαν την Ελλάδα στην χρεοκοπία.
Τσαμπουκάδες και τραμπουκισμοί, για να μη μένει κανείς στην ουσία.
Φασίστας ο Κασιδιάρης, άρα αθώος ο Βενιζέλος.
Ναζιστική η Χρυσή Αυγή, άρα δημοκρατικό το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία.
Σκέφτομαι τους κακομοίρηδες που ψήφισαν Χρυσή Αυγή για να τιμωρήσουν τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ. Τους έδωσαν το φιλί της ζωής.
Με την ύπαρξή της και την παρουσία της στη Βουλή, η Χρυσή Αυγή αθωώνει και ξεπλένει καθημερινά και συστηματικά όλο το σύστημα που ξέσκισε τη χώρα: πολιτικούς, ΜΜΕ και οικονομική ολιγαρχία.
Βέβαια, αυτό δεν σταματάει τη χώρα από το να βυθίζεται διαρκώς.
Οι αριθμοί δεν συγκινούνται καθόλου από τα σχέδια της πολιτικής και της οικονομικής ελίτ, για να μην χάσουν τις θέσεις τους και τα προνόμιά τους.
Η σύγκρουση με την πραγματικότητα θα είναι οδυνηρή. Πριν κλάψεις, κοιτάξου στον καθρέφτη.
Μετά την χρεοκοπία, οι Έλληνες έπρεπε να απαιτήσουν Δικαιοσύνη αλλά, για μια ακόμα φορά, προτίμησαν να υποκύψουν στον ψεύτικο οικονομικό εκβιασμό και να ανεχτούν η χώρα να κυβερνάται ακόμα από ανθρώπους σαν τον Ευάγγελο Βενιζέλο, που θα έπρεπε από καιρό να έχουν οδηγηθεί στη Δικαιοσύνη.
Τίποτα υγιεινό δεν μπορείς να φτιάξεις με σάπια υλικά σαν τον Βενιζέλο. Δεν είναι λιγότερο φασίστας ο Βενιζέλος από τον Κασιδιάρη. Απλά, έχει καλύτερες δημόσιες σχέσεις. Είναι πολλά τα λεφτά.
Θα έγραφα κι άλλα αλλά αφενός τα έχω ξαναγράψει κι αφετέρου αυτός ο Απρίλης είναι πολύ όμορφος για να ασχολείσαι με σιχαμένους και καθάρματα.
Δεν ζούμε όλοι την ίδια ζωή. Κάποιοι γουστάρουν τον βούρκο. Σε άλλους αρέσει ο ουρανός.

Τα παράθυρα

 Είμαστε όλοι παράθυρα.

Κάποτε κλειστά. Το τζάμι γίνεται συχνά καθρέφτης . Κρατάμε το είδωλο μας τσιγκούνικα γι΄αυτούς που ίσως κάπου, κάποτε να αξίζουν το αντίδωρο της αγάπης μας. Σιωπούμε τότε. Αφηνόμαστε να μας κουρσέψει μέσα στην δίνη του τυχαίου, του ακαθόριστου , αυτό που ονομάσαμε Μοίρα. Βαδίζουμε με τα μάτια κλειστά στους δρόμους μιας προαιώνιας σπείρας. Καθόμαστε ζαρωμένοι σε μια γωνιά , παραμονεύουμε μέσα από τις γρίλιες , ελπίζοντας.....

- στο βάθος - κάποιος να δει τα πυρωμένα μάτια μας που μαχαιρώνουν το ατάραχο σκοτάδι.
Κάποτε ανοίγουμε τα παραθυρόφυλλά για να μπει το φως μιας πρωινής υπόσχεσης. Να φαγωθούν οι σκιές της νύχτας και να αναλάβει τα της ζωής η ψυχή και το κουράγιο της. Κάποτε ανοίγουμε ακόμα και το τζάμι. Νιώθουμε τότε να μπαίνει μέσα ένας δροσερός , βελούδινος αέρας . Τα έξω βλέμματα τρωπώνουν μέσα λαίμαργα. Στέκονται εκεί που ξέφτισε ο σοβάς, στις ρωγμές που άφησαν οι σεισμοί του βίου μας.

Στις ατελείωτες διαδρομές μας κουβαλάμε τα παραθυρόφυλλα μας. Προσπαθούμε κάθε φορά κάτι να κάνουμε , κάτι να φέρουμε . Μπορεί να κάνουμε κουράγιο και να βάλουμε μπροστά για νέα κουφώματα, μπορεί να λιγοψυχήσουμε και να αναζητήσουμε φκιασίδια του συρμού, μπορεί και να παραδωθούμε μέχρι να μας λιώσει ο καιρός.

Κάτι απ΄όλα αυτά κάνουμε και σήμερα, όπως και χθες δηλαδή. Στην γη του φόβου και της απελπισίας, είναι πρόσφορο το έδαφος να κλείσουν τα παραθυρόφυλλά. Σπάνε παρέες, ραγίζουν φιλίες , δρόμοι χωρίζουν . Άνθρωποι κραδαίνουν την χαιρεκακία τους για τα παθήματα των αδερφών τους και προχωρούν. Είναι απίστευτο , αλλά συμβαίνει. Ένα πρόσωπο του φόβου είναι και η κακία. Το ζούμε αυτό στις μέρες μας σε πολλές κλίμακες. Με την τραγωδία που ζει ο κυπριακός λαός, κάποιοι δεν μπόρεσαν να κρύψουν την χαιρεκακία τους. Αλλά και με το κλείσιμο του βιβλιοπωλείου της Εστίας κάποιοι δεν μπόρεσαν να κρύψουν την χυδαιότητα τους, χωρίς να σκεφτούν πως όπου βάζεις σκουπίδια, σκουπίδια θα λάβεις. Είναι το σημείο που αρχίζεις και εσύ να φοβάσαι ότι θα μας πάρει όλους παραμάζωμα, η έρπουσα βαρβαρότητα.

Ο κόσμος όμως είναι κάτι άλλο. Και εκεί που κλείνουν δρόμοι , κάπου ανοίγουν καινούργιοι. Ο κόσμος είναι σαν μπαξές όπως θα έλεγε και η Σωτηρία Μπέλλου τραγουδώντας ανυπολόγιστα όμορφα μέσα σ΄ ένα κόσμο εχθρικό. Ο κόσμος είναι μπαξές . Κανείς και κανένα σύστημα δεν μπορεί να τα βάλει με την φυσική δύναμη που κάνει τον άνθρωπο να παλεύει να ασφαλίσει μια μαλακιά γαλήνη εντός του και να εξορίσει τον στεκάμενο και πηχτό ουρανό απ΄όπου κι αν προέρχεται.

Της Αννιτας Λουδαρου

Πηγή: Τα παράθυρα - RAMNOUSIA

Υγεία... ένα πολύτιμο δημόσιο δωρεάν αγαθό

Οι καταστάσεις, οι διαθέσεις και οι προθέσεις άρχισαν πιο καθαρά από ποτέ να φανερώνουν προς τα που τραβάει το πράγμα. Ότι δεν κατάφεραν να κάνουν σε καιρούς υποτίθεται ευημερίας το κάνουν τώρα υπό τον φόβο και την σκιά της χρεωκοπίας και των μνημονίων. 

Βγαίνουν αληθινοί οι «προφήτες» που μιλούσαν για διορισμένους υπαλλήλους-κυβερνήσεις οι οποίοι θα δηλώνουν την αναπόφευκτη υλοποίηση των πιο βάρβαρων πολιτικών υπό τις εντολές μιας κεντρικής κυβέρνησης των Βρυξελλών. Πολιτικές που θα μπορούσαμε να τις μελετήσουμε μόνο αν ανατρέχαμε σε μεσαιωνικές κοινωνίες όπου οι ευγενείς-εύποροι είχαν τους καλύτερους γιατρούς στο σπίτι τους και οι κατώτερες κοινωνικές τάξεις πήγαιναν όπως λέμε στην καθομιλουμένη «σαν το σκυλί στο αμπέλι» ή στο ανύπαρκτο σύστημα υγείας στις Η.Π.Α. όπου περίπου 48 εκατομμύρια αμερικανοί πολίτες δεν έχουν πρόσβαση σε μονάδες υγείας και οι υπόλοιποι έχουν ιδιωτική ασφάλιση με πακέτα ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης κομμένα και ραμμένα στα βαλάντια τους όπως π.χ. γίνεται η ασφάλιση των αυτοκινήτων (με έξτρα την θραύση κρυστάλλων και την κλοπή).

Βγαίνουν σήμερα οι επικριτές του «παλαιού» Εθνικού Συστήματος Υγείας και μιλούν για υπερβολική κατανάλωση ακριβών φαρμάκων που το φέρνουν σε αντιδιαστολή με το Βρετανικό σύστημα υγείας όπου κόβουν και ράβουν το κονδύλι της υγείας ανάλογα με κάποιους δείκτες που προσμετρούν την παράταση της ζωής σε σχέση με το κόστος των φαρμάκων.
(Τα φάρμακα είναι μια άλλη πολύ μεγάλη συζήτηση που θα πρέπει να αναφέρουμε τις σχέσεις κυβερνήσεων-φαρμακοβιομηχανιών και μονάδων υγείας-φαρμακοβιομηχανιών).

Είμαι και εγώ ένας από τους πιο μεγάλους πολέμιους του Εθνικού μας Συστήματος Υγείας αλλά για άλλους λόγους που θαρρώ πως είναι πιο ουσιαστικοί. Δεν μιλά κανένας από εκείνους όμως τους επικριτές για θέματα πολιτικών, management της μονάδας υγεία και πολύ περισσότερο για τις προμήθειες συνολικά της δημόσιας υγείας αλλά και ειδικά της κάθε μονάδας υγείας. 

Όσον αφορά τις προμήθειες υγειονομικού υλικού για τις υπέρογκες φανταστικές τιμές αναλώσιμων και μη υλικών ο εκάστοτε πολιτικός προϊστάμενος του υπουργείου υγείας αλλά και οι εκπρόσωποι των προμηθευτών χρησιμοποιούσαν ως δικαιολογία ότι το δημόσιο αργεί να πληρώσει τους ιδιώτες προμηθευτές και έτσι αυξάνονται οι τιμές ανά προϊόν. Δηλαδή ο εκάστοτε υπουργός υγείας δεν μπορούσε να κατασκευάσει ένα σύστημα πληρωμών όπου να μην αργεί και να μην υπάρχει αυτή η αστεία δικαιολογία.
Από την άλλη όταν σε δημόσιες συζητήσεις τους στρίμωχνες μιλούσαν για πιράνχας των προμηθειών σαν ένα αόριστο τέρας όπου κανένας δεν μπορούσε να το καταχεριάσει. Και μετά τα δις που χάθηκαν τώρα τα δυο εναλλασσόμενα στην εξουσία κόμματα σηκώνουν τα χέρια ψηλά και λένε για υποχρωτικές περικοπές λόγω κινδύνου χρωκοπίας και λόγω εντολών της Τρόϊκα. Μα καλά, ποιος είναι ο εντολοδότης του Σαμαρά και της παρέας του, ο λαός που πεθαίνει ή η τρόϊκα;

Από την άλλη παπαγαλίζεται συνέχεια η καραμέλα ευρωπαίων εταίρων και συνεταίρων οι οποίοι θέλουν το καλό μας, και δεν κάνουν άλλη προσπάθεια εκτός από το να ορθολογικοποιήσουν το κράτος μας κάτω από το βάρος των χρεών που έχουμε προς αυτούς. Δηλαδή μας δάνεισαν για να μην χρεωκοπήσουμε και παράλληλα μας δάνεισαν για να πηγαίνει ο εργάτης στο νοσοκομείο ή στο ΙΚΑ και να μην υπάρχουν γιατροί και υλικό για να τον κάνουν καλά. Δηλαδή καλύτερα άρρωστος ή νεκρός ή σακάτης παρά χρεωκοπημένος. Δηλαδή ο ευρωπαίος πολιτικός του 2013 δέχεται άνθρωποι να πεθαίνουν στο όνομα του χρέους που στο κάτω κάτω δεν προέρχεται από τον πρώην εργάτη(πρώην λόγω ανεργίας). 

Αν αυτός είναι ο ευρωπαίος ηγέτης-πολιτικός, εάν έτσι σκέφτεται εγώ αλλά και εκατομύρια πολιτών είμαι σίγουρος πως δεν θέλει να έχουμε ούτε φιλίες ούτε δοσοληψίες μαζί του. Ο άνθρωπος των σπηλαίων που σκότωνε για να επιβιώσει ανήκει στην πολύ βαθιά χωμένη μέσα στο παρελθόν ιστορία και θέλουμε εκεί να μείνει. Στο 2013 οι άνθρωποι έχουν ή πρέπει να έχουν επίκεντρο τον ΑΝΘΡΩΠΟ και όχι τα τραπεζικά ή τα χρηματοοικονομικά κέρδη. Βλέπεις ένα σκυλάκι μισοπεθαμένο στην άκρη του δρόμου και σου ραγίζεται η καρδιά, πόσο μάλλον εάν η ζωή του ανθρώπου εξαρτάται από τις εντολές που θα δώσει η τρόϊκα στην κυβέρνηση. Δεν θέλουμε τέτοιες φιλίες.

Αν θέλεις κύριε πρωθυπουργέ να κάνεις οικονομία στα κονδύλια της υγείας πάρε πίσω τα δις που τόσο απλόχερα έδινες ως διαχειριστής του ιερού δημόσιου χρήματος εσύ και το κόμμα σου στους προμηθευτές φαρμάκων και υγειονομικών υλικών,
φτιάξε ένα σωστό σύστημα Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας για να μην επιβαρύνονται τα νοσοκομεία,
ορθολογικοποίησε το σύστημα προμηθειών των νοσοκομείων,
κόψε τις βολτίτσες των επισκεπτών υγείας μέσα στα νοσοκομεία και τα ιατρεία των ασφαλιστικών οργανισμών,
δώσε πίσω τα κουρεμένα ομόλογα που εσύ και το κόμμα σου (μιλάω και για τα συνεταιριστικά κόμματα) με το ζόρι έβαλες τα νοσοκομεία και τους ασφαλιστικούς οργανισμούς να πάρουν ξέροντας ταυτόχρονα ότι το Ελληνικό δημόσιο παραπαίει και επρόκειτο να «κουρευτεί», γιατί μην πας να μου πεις ότι δεν ήξερες ούτε για μηχανισμό στήριξης, ούτε για κούρεμα πριν τα μνημόνια γιατί οι ενδείξεις και οι επίσημες πλέον πηγές άλλα λένε,
βάλε σωστούς διαχειριστές-managers υγείας στο τιμόνι του υπουργείου και των μονάδων υγείας (οι οποίοι υπάρχουν και οι πιο πολλοί την «έκαναν» για το εξωτερικό) και μην κόβεις το νήμα της ζωής των αθώων ανθρώπων που δεν έκλεψαν μαζί σου.
Αυτό που κάνεις αυτή την στιγμή λέγεται δολοφονία και γενοκτονία και σε κάποιο διεθνές ή ντόπιο δικαστήριο μπορείς να δικαστείς και να καταδικαστείς άνετα για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Μέσα σε ‘όλα αυτά άρχισαν δειλά-δειλά να βγαίνουν διαφημίσεις για φτηνά πακέτα ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης όπως στο Αμέρικα.
Την στιγμή που ο «πλανητάρχης» επαγγέλλεται το Obama-Care δηλαδή ένα αμερικάνικο σύστημα υγείας ο Σαμαράς μας πάει ολοταχώς προς την αμερική της δεκαετίας 80’ και 90’ που επαναλαμβάνω ότι 48 εκατομμύρια περίπου αμερικάνοι πολίτες ή ήταν εντελώς ανασφάλιστοι ή δεν μπορούσαν να έχουν πρόσβαση στην ιδιωτική υγεία γιατί δημόσια δεν υπήρχε. 
Αυτές είναι οι αντιλήψεις του σημερινού πρωθυπουργού που οι συμπολίτες μου επιβράβευσαν και ακόμα δεν τον έχουν τσακίσει. Ολοταχώς προς τα πίσω. Στον μεσαίωνα και την αμερική του Μπους.

Αγαπητέ μου συμπολίτη. Σε όλο τον κόσμο εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων η φορολογία είναι ανταποδοτική. Στην πατρίδα μας, μας υπερφορολογούν και καμιά ανταποδοτικότητα δεν βλέπουμε. Αντιθέτως όλα σωριάζονται στο έδαφος στο όνομα ενός χρέους που δεν δημιούργησες εσύ.
Η υγεία και η παιδεία είναι δωρεάν δημόσια αγαθά και η εργασία υποχρέωση του κράτους και δικό σου δικαίωμα. 
Αν εσύ ή κάποιος δικό σου δεν βρέθηκες να πεθαίνει σε κάποιο νοσοκομείο, αλλά ήταν ο γείτονάς σου ή ο συνδημότης σου, σκέψου πραγματικά ποια είναι η αξία της ανθρώπινης ζωής (γιατί όλοι κάποια στιγμή την σκεφτόμαστε) και στείλε την τρόϊκα και τους ντόπιους συνεργάτες της εκεί που τους αξίζει.


Γράφει ο Νικόλαος Τζαχρήστας
Οικονομία & Διοίκηση Μονάδων Υγείας

Πηγή: Υγεία... ένα πολύτιμο δημόσιο δωρεάν αγαθό - RAMNOUSIA