«Αυτός που σπέρνει δάκρυα και τρόμο -θερίζει την αυγή θανατικό» Μ. Ελευθερίου

Του Πασχάλη Τσολάκη

Τα δάκρυα των ανθρώπων πληθαίνουν κάθε μέρα από την ασκούμενη μνημονιακή πολιτική και ο τρόμος περισσεύει από τα άγρια μέτρα, τα χαράτσια, , τις μειώσεις μισθών και συντάξεων, τις απολύσεις….
Κάθε ξημέρωμα κι ένας συνάνθρωπος, σηκώνει τα χέρια και το κεφάλι ψηλά, όχι για να προσευχηθεί, αλλά για να δέσει το σχοινί που θα τον γλυτώσει από ότι αυτός θεωρεί βάσανο και βάρος ασήκωτο. Αν δεν είναι σχοινί θα είναι κάποιο όπλο στον κρόταφο, κάποιο δραστικό φάρμακο ή κάποιο πήδημα στο κενό!
Κακή επιλογή, αλλά ποιος είναι  αυτός που θα κρίνει έναν άνθρωπο σε τι ψυχοσυναισθηματική κατάστασηβρίσκεται, την ώρα που επιλέγει την πράξη του, θεωρώντας την ίσως, ότι τον απαλλάσσει από χιλιάδες καθημερινούς θανάτους!
Αυτά θερίζουν οι κυβερνώντες, αλλά άραγε δεν γνωρίζουν ότι στέλνοντας στον θάνατο αθώους ανθρώπους, κι οι ίδιοι θα έχουν έναν σκληρό πολιτικό, ηθικό και ιστορικό θανατικό! Γιατί η ιστορία, στο διηνεκές, θα θυμίζει τις ημέρες και τα έργα τους. Όπως τα ολοκαυτώματα, οι γενοκτονίες, οι σφαγές, το Άουσβιτς, η Χιροσίμα..
Διάβαζα το κύριο άρθρο της Real News με τίτλο « ή με την κοινωνία ή με την τρόικα» και θυμήθηκα το τελείωμα της ανοιχτής επιστολής προς τους πολίτες, του Παναγιώτη Τσολάκη ως υποψήφιου πολιτευτή, μοναδική έντυπη σελίδα, ως προεκλογικό υλικό: Εμείς με την Ελλάδα – Αυτοί με τα μνημόνια. Εμείς με την κοινωνία – αυτοί με τους δανειστές.
Δυστυχώς η κυρίαρχη μέχρι και τώρα πολιτική, έχει κάνει την επιλογή της. Η κοινωνία είναι αδύναμη να επιβάλει την δική της θέληση και οι αντιμνημονιακοί, ή δεν θέλουν ή δεν μπορούν να ξεσηκώσουν την κοινωνία.
Σε στιγμές κρίσεις, σε στιγμές απόγνωσης, σε στιγμές αγωνίας, πείνας και επιβίωσης, δεν πείθεις με ρητορείες φορώντας κοστούμια και συνολάκια, διαφορετικά κάθε μέρα, δεν πείθεις φορώντας ακριβά αρώματα απευθυνόμενος σε πολίτες που μυρίζουν ιδρώτα από κούραση και αγωνία, δεν πείθεις με μισθό 6-8 χιλιάδες, μιλώντας σε ανθρώπους που ματώνουν για 500 ευρώ και σε ανθρώπους που είναι άνεργοι.
Δεν πείθεις με τόσα προνόμια, όσες κορώνες κι αν ρίχνεις από τα δικά τους πάνελ.
Σε ώρες πολέμου, όπου οι άνθρωποι σκοτώνονται, ματώνουν, τραυματίζονται, βογγάνε, πεινάνε, διψάνε, κρυώνουν, δεν πείθεις διοικώντας και δίνοντας εντολές μέσα από πολυτελή γραφεία.
Δεν πείθεις με τόσους συμβούλους που ο λαός πληρώνει, δεν πείθεις με βουλευτικά γραφεία, τηλέφωνα, ατέλειες, αυτοκίνητα και προσωπικό ασφαλείας, την ώρα που η ίδια η πολιτική δεν παρέχει καμία ασφάλεια στους πολίτες!
Σε στιγμές κρίσης, σε στιγμές ανυδρίας, εκείνο που κρατάει την σπίθα της αισιοδοξίας και του αγώνα είναι το παράδειγμα του Μέγα Αλέξανδρου, που όταν η δίψα θέριζε, οι συστρατιώτες στράγγισαν τα παγούρια και γεμίσανε το κράνος για να πιει ο αρχηγός τους κι εκείνος το έριξε στο χώμα λέγοντας: Δεν γίνεται οι μαχητές μου να διψάνε και να υποφέρουν και εγώ να μην υποφέρω μαζί τους. Αυτοί είναι οι ηγέτες. Άλλωστε η ίδια η δημοκρατία, η ίδια η πολιτεία κάποια επαγγέλματα τα ξεχωρίζει και τα χαρακτηρίζει λειτουργήματα. Δηλαδή προσφορά και μόνο.
Οι πολιτικοί, οι βουλευτές, ο άρχοντες της τοπικής αυτοδιοίκητες, προσφέρθηκαν για να βοηθήσουν την κοινωνία. Συνεπώς το λιγότερο που μπορούν να κάνουν, αν δεν μπορούν να προσφέρουν πολλά, είναι να μην έχουν κερδίσει τίποτα ! Αυτό σημαίνει λειτούργημα.
Πολιτικός και πλούσιος δεν γίνεται. Ο πολιτικός είναι να προσφέρει και όχι να κερδίζει από την πολιτική. Όπως και ο γιατρός, όπως ο ιερωμένος, όπως ο εκπαιδευτικός. Δεν γίνεται να πλουτίζουν γιατί αυτοί είναι λειτουργοί. Όποιος θέλει να πλουτίσει μπορεί να γίνει έμπορος, επιχειρηματίας, τραπεζίτης, εργοστασιάρχης, εισοδηματίας, τυχοδιώκτης….
Τέτοια μνημόνια χρειάζεται η κοινωνία και όχι τα μνημόνια των τραπεζιτών και των τοκογλύφων.
Υ.Γ  Είναι γνωστό πως στην περιοχή μου (Ν. ΚΟΖΑΝΗΣ) δραστηριοποιείται η ΔΕΗ. Τα τελευταία χρόνια, λόγω συρρίκνωσης του προσωπικού στα εργοστάσια παραγωγής και ορυχεία, ο αριθμός των εποχούμενου προσωπικού, τα γνωστά οχτάμηνα έχουν αυξηθεί. Η εργασία αυτή ήταν μια ανάσα για τους ανθρώπους της περιοχής, δεδομένου του γνωστού μεγέθους της ανεργίας στην περιοχή. Ένας μηχανοτεχνίτης ή ηλεκτροτεχνίτης αμείβονταν, με 1036 ευρώ και τώρα στις νέες προσλήψεις που γίνονται αυτές τις μέρες ο μισθός θα είναι 585 ευρώ! Μία μείωση πάνω από 40%. Κάτω δεν των 25 ετών ο μισθός είναι 510 ευρώ. Καθαρά δηλαδή γύρω στα 450-460 ευρώ.
Η αναφορά αυτή για να συνειδητοποιήσουν οι νέοι ποια ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ τους περιμένει και ποια ζωή τους περιμένει, γιατί παραμένον ακόμα αδρανείς.
Πρέπει να πούνε ασιχτίρ σε τέτοιους πολιτικούς και δέκα φορές ασιχτίρ στους οικονομικούς δολοφόνους και σε όλους εκείνους  που καταλύουν εθνικές κυριαρχίες, εθνικά, κοινωνικά και ανθρώπινα δικαιώματα και κυρίως το νόημα της αξιοπρέπειας…
Ἀναρτήθηκε στὸ 12 Ἰουλίου 2013 ἀπὸ τὸν/τὴν filologos10

Η τηλεόραση της Νέας Ελλάδας

Εγραψε: Pitsirikos

Ξεκίνησε χτες τις εκπομπές της η Ελληνική Δημόσια Τηλεόραση. Το σήμα της Ελληνικής Δημόσιας Τηλεόρασης εκπέμπεται από τα παλιά στούντιο του Mega επειδή πληρώνουμε Mega 23 χρόνια, χωρίς να το ξέρουμε.
Το πρόγραμμα της Ελληνικής Δημόσιας Τηλεόρασης -που μας έδωσε μια ιδέα για το πώς οραματίζεται την Νέα Ελλάδα ο Αντώνης Σαμαράς- θύμιζε πολύ το BBC, αφού ξεκίνησε με την πολύκροτη και βραβευμένη ταινία «Η κυρία δήμαρχος» που έκανε θραύση στη Μεγάλη Βρετανία και έβαλε στις καρδιές των Βρετανών την Γεωργία Βασιλειάδου και τον Βασίλη Αυλωνίτη.
Η Ελληνική Δημόσια Τηλεόραση ξεκίνησε ως ΕΔΤ αλλά στην πορεία έφυγε το «Ε» από την οθόνη και έμεινε μόνο το «ΔΤ», επειδή, αν ήταν μόνο Ελληνική, θα δυσκολευόταν να κάνει την διεθνή καριέρα που της αξίζει, ενώ, παράλληλα, είναι ρατσιστικό να είναι μόνο ελληνική η δημόσια τηλεόραση και θα υπήρχε κίνδυνος να παρεξηγηθούν οι μογγόλοι συμπατριώτες μας.
Πάντως, η κυβέρνηση σκοπεύει να αλλάζει όνομα στην δημόσια τηλεόραση τρεις φορές την ημέρα, ώστε να κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον των τηλεθεατών.
Κανείς δεν γνωρίζει ποιοι εργάζονται στην Ελληνική Δημόσια τηλεόραση επειδή ντρέπονται που δουλεύουν εκεί, και επειδή είναι βέβαιο πως, αν τα ονόματά τους γίνουν γνωστά, δεν πρόκειται να βρουν ποτέ ξανά δουλειά, ενώ δεν αποκλείεται να τους βρουν πεταμένους σε κάνα χαντάκι.
Οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ δεν ανησυχούν ιδιαίτερα για τη λειτουργία της Ελληνικής Δημόσιας Τηλεόρασης, αφού ξέρουν καλά -όπως όλοι μας άλλωστε- πως είναι μια ακόμα κίνηση απελπισίας της κυβέρνησης που καταρρέει και κάνει τη μια μαλακία πίσω από την άλλη.
Οι χειρισμοί της κυβέρνησης -από την απόφαση για το λουκέτο στην ΕΡΤ μέχρι την λειτουργία νέας δημόσιας τηλεόρασης- αποδεικνύουν περίτρανα πως η Ελλάδα κυβερνάται από ένα τσούρμο καθυστερημένων ακροδεξιών αλλά το πρόβλημα είναι πως οι πολίτες είναι, στην πλειοψηφία τους, σε ακόμα χειρότερη διανοητική κατάσταση.

Η Εποχή των Μαμούχαλων*. του Καρτέσιου

Δυστυχώς καθημερινά αποδεικνύεται ότι ζούμε την εποχή της μεγάλης χαύνωσης. Πώς λέμε «η εποχή των παγετώνων» και «η εποχή των δεινοσαύρων», ε… έτσι κι εμείς θα μείνουμε σαν «η εποχή των μαμούχαλων» που τους κλωτσούσαν και δεν αντιδρούσαν.

Βγαίνει ο Κυριάκος του Μητσοτάκη και δηλώνει μέσα στην Επιτροπή Οικονομικών της Βουλής ότι «Η χώρα δεν χρεοκόπησε λόγω των τραπεζών της, αλλά επειδή δεν μπορούσε να χρηματοδοτήσει ένα σπάταλο πελατειακό κράτος που συγκροτήθηκε έτσι από τα κόμματα που κυβέρνησαν αυτόν τον τόπο» κι εμείς οι μαμούχαλοι ξεψειρίζουμε ατάραχοι τις μασχάλες μας. (Βασική υπενθύμιση: Τα κόμματα που κυβέρνησαν αυτόν τον τόπο είναι η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ).

Από πού να ξεκινήσεις με αυτή την ομολογία και πού να τελειώσεις; Βασικά να ξεκαθαρίσουμε ότι «πελατειακό κράτος» δεν είναι μόνο ένα κράτος που διορίζει τους ψηφοφόρους του στο Δημόσιο, αλλά ένα Κράτος που εκτός από τους διορισμούς στηρίζει ομάδες ειδικών οικονομικών συμφερόντων, δίνει δουλειές σε εταιρείες που ανήκουν σε χρηματοδότες βουλευτών, υπουργών και κυβερνητικών κομμάτων, αλλά και γενικά ζει μέσα στη διαφθορά και την αναξιοκρατία, εντελώς ανεξέλεγκτο από τη Δικαιοσύνη.

Η Ελλάδα σαφώς και διαθέτει όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά. Άρα, πράγματι είναι ένα πελατειακό κράτος. Ακόμη κι αν δεχθούμε ότι ο Κυριάκος του Μητσοτάκη είναι ένα νέο πολιτικό πρόσωπο που μόλις χτες μπήκε στη Βουλή, ότι δεν είναι προϊόν οικογενειοκρατίας, ότι δεν είναι μέρος του πολιτικού νεποτισμού, ότι δεν έχει διορίσει κανέναν κι ότι δεν έχει καμία σχέση με τη Siemens, άρα έχει κάθε δικαίωμα να κατηγορεί ως εγκληματίες «τα κόμματα που κυβέρνησαν αυτόν τον τόπο», τι γίνεται με το κόμμα του, δηλαδή τη Νέα Δημοκρατία;

Αυτό το κόμμα δεν ήταν που εναλλάξ με το ΠΑΣΟΚ κυβερνούσαν αυτό τον τόπο; Πώς γίνεται να δηλώνει ο ίδιος ο Κυριάκος του Μητσοτάκη αθώος του εγκλήματος που καταγγέλλει, όντας μέλος και βουλευτής ενός από τα δύο κόμματα που εγκλημάτησαν, αλλά και ως υπουργός μιας κυβέρνησης στην οποία είναι αντιπρόεδρος ο πρόεδρος του έτερου ένοχου κόμματος, δηλαδή του ΠΑΣΟΚ;

Ας δεχτούμε και πάλι ότι ο Κυριάκος του Μητσοτάκη είναι ένα νέο πολιτικό πρόσωπο που μόλις χτες μπήκε στη Βουλή, ότι δεν είναι προϊόν οικογενειοκρατίας, ότι δεν είναι μέρος του πολιτικού νεποτισμού, ότι δεν έχει διορίσει κανέναν, ότι δεν έχει καμία σχέση με τη Siemens, αλλά και ότι δεν βιάζεται να εκπροσωπήσει τις τράπεζες λέγοντας ότι «Η χώρα δεν χρεοκόπησε λόγω των τραπεζών της» δίχως να εξηγεί όμως πώς γίνεται οι τράπεζες αυτής της χρεοκοπημένης χώρας να συνεχίζουν να παρουσιάζουν κέρδη και να δέχονται τις μοναδικές ενισχύσεις δισεκατομμυρίων που δίνει το Κράτος και τέλος ότι η πνευματική του κατάσταση δεν του επιτρέπει να αντιληφθεί ότι είναι μέλος και βουλευτής ενός από τα δύο κόμματα που εγκλημάτησαν, αλλά και υπουργός μιας κυβέρνησης στην οποία είναι αντιπρόεδρος ο πρόεδρος του έτερου ένοχου κόμματος. Τον αθωώνουμε αυτόν. Δε φταίει αυτός, αλλά φταίνε όλοι οι υπόλοιποι που κυβέρνησαν αυτόν τον τόπο. Σωστό.

Η αδελφή του Κυριάκου του Μητσοτάκη, Ντόρα του Μητσοτάκη, από το 1984 ως το 1989 ήταν υπεύθυνη του Πολιτικού Γραφείου του τότε Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Το 1989 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στο κοινοβούλιο στη μονοεδρική περιφέρεια της Ευρυτανίας. Διετέλεσε υφυπουργός στον πρωθυπουργό στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και ανέλαβε το Υπουργείο Πολιτισμού το 1992. Στις εκλογές του 1996 έβαλε υποψηφιότητα στην Α’ εκλογική περιφέρεια Αθηνών, όπου και εξελέγη. Επανεξελέγη στην Α’ Αθηνών στις εκλογές του 2000. Το 1994 εξελέγη στην Κεντρική Επιτροπή της Νέας Δημοκρατίας και αργότερα ορίστηκε υπεύθυνη του τομέα Ανάπτυξης και του τομέα Εξωτερικών Υποθέσεων και Άμυνας της Νέας Δημοκρατίας.

Στη συνέχεια εκλέχθηκε δήμαρχος Αθηναίων, αλλά αποχώρησε πρόωρα από τη δημαρχία τον Φεβρουάριο του 2006, για να αναλάβει το Υπουργείο Εξωτερικών, θέση την οποία συνέχισε να κατέχει και στην κυβέρνηση που προέκυψε από τις εκλογές του 2007. Στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009 εξελέγη, πρώτη σε ψήφους, βουλευτής στην Α΄Αθηνών.

Ε, λοιπόν, νομίζω ότι η Ντόρα του Μητσοτάκη όχι μόνο κυβέρνησε αυτόν τον τόπο, αλλά πάντα από τη θέση 2 της ΝΔ καθόριζε την πολιτική των κυβερνήσεών της στον τόπο μας. Και ποια είναι αυτή η πολιτική; Όπως εξηγεί ξεκάθαρα ο Κυριάκος του Μητσοτάκη και δίχως να αντιδρά κανείς από κόμμα του άρα συναινούν σιωπώντας, η πολιτική που υπηρέτησε η Ντόρα του Μητσοτάκη «ήταν αυτή που χρεοκόπησε τη χώρα επειδή δημιούργησε ένα σπάταλο πελατειακό κράτος».

Κι έρχεται τώρα η γυναίκα που σύμφωνα με τον αδελφό της και υπουργό της κυβέρνησης των κομμάτων που χρεοκόπησαν τη χώρα να δηλώσει ότι είναι υπέρ των απολύσεων επειδή «θέλει να δει έναν χαραμοφάη να φεύγει». Ποιοι όμως έχωσαν στο Δημόσιο τους χαραμοφάηδες; Ε, τόση ώρα αυτό εξηγούσα! Η Ντόρα του Μητσοτάκη τους έχωσε μαζί με τους υπόλοιπους βουλευτές και υπουργούς των δύο κομμάτων που σήμερα συγκυβερνούν, η Ντόρα του Μητσοτάκη στηρίζει και ο Κυριάκος του Μητσοτάκη είναι υπουργός.

Ε, λοιπόν, εγώ τον πιστεύω απόλυτα τον Κυριάκο του Μητσοτάκη όταν καρφώνει τον εαυτό του, την αδελφή του και τα δύο κόμματα που συγκυβερνούν, διότι όπως λέει ο λαός από μικρό κι από χαζό μαθαίνεις την αλήθεια. Ή έστω τη μισή αλήθεια στη δική μας περίπτωση, διότι την άλλη μισή την αποδεικνύουν καθημερινά οι μαμούχαλοι που ψηφίζουν και στηρίζουν αυτούς που λένε ξεκάθαρα «Ναι ρε, εμείς χρεοκοπήσαμε τη χώρα δημιουργώντας ένα πελατειακό κράτος που διόριζε ψηφοφόρους μας και μοίραζε δουλειές σε «εγκεκριμένους» επιχειρηματίες που συνεργαζόμασταν και μας τάιζαν. Έχεις κανένα πρόβλημα, ρε;». Κι ο μαμούχαλος χειροκροτεί και ελπίζει. Η εποχή των μαμούχαλων σ’ εμάς που τη ζούμε προσφέρει δράμα και απαξίωση. Στις μελλοντικές γενιές όμως σίγουρα θα προσφέρει γέλιο. Είναι το μόνο που θα κληρονομήσει στους επόμενους.

* Μαμούχαλος = συνώνυμο του Μούχλας, Μουντρούχαλος: μονόχνωτος, με ολίγον από μπουνταλάς και από σπαστικός.


Καρτέσιος

Εγώ θα είμαι εκεί …μπροστά από τη Βουλή και θα σας περιμένω ΟΛΟΥΣ !!!!

By Newsit Amea on Ιουλίου 6, 2013   

     

Ονομάζομαι Στέλιος Κυμπουρόπουλος και έχω την ηλικία των 28 χρονών (παρά λίγων ημερών). Είμαι ένας νέος ειδικευόμενος ψυχίατρος, είμαι ένας μεταπτυχιακός φοιτητής, είμαι ερευνητής, είμαι υποστηρικτής, και με κάθε τρόπο, προαγωγός των ανθρώπινων δικαιωμάτων… και τέλος είμαι ένας άνθρωπος με σοβαρή κινητική αναπηρία. 

Παραπάνω περιγράφω εν συντομία τα όσα είμαι. Κανείς δε ξέρει όμως τα πόσα θέλω να γίνω, τα πόσα μπορώ να φτάσω, τα πόσα αξίζει να κάνω. Ούτε εγώ έχω κάποια απάντηση! Το μόνο που γνωρίζω είναι πως σε σύντομο χρονικό διάστημα δε θα μπορώ να είμαι τίποτα. Ένας άνθρωπος χωρίς όνειρα δεν είναι άνθρωπος.
Ένας άνθρωπος χωρίς στόχους δεν είναι άνθρωπος. Ένας άνθρωπος χωρίς ελπίδα δεν είναι άνθρωπος. Ένας άνθρωπος χωρίς αύριο δε ζει! Θέλω να ζω όμως σε μια Ελλάδα που έχει αξίες που μπορεί να βασίζεται στις δικές της δυνάμεις. Δεν έχει σημασία αν φάμε ακόμα μια ημέρα καλό φαγητό, όταν πολλοί συνάνθρωποί μας τρώνε ψίχουλα ή ό,τι βρουν σε συσσίτια και ανοιχτόκαρδους ανθρώπους… σύντομα εκεί θα καταλήξουμε οι περισσότεροι!
Δεν έχει αξία αν δουλέψουμε μια μέρα περισσότερο, αφού είτε το 27% των συμπολιτών μας δε δουλεύει είτε και να δουλεύει κάποιος σήμερα, αύριο ο μισθός του δεν θα είναι αρκετός για τα καθημερινά απαραίτητα αγαθά. Και το ερώτημα γεννιέται: γιατί συμβαίνει αυτό;
Συμβαίνει γιατί αφήσαμε τη ζωή μας, χωρίς οδηγό, χωρίς υπηρεσίες, χωρίς όραμα. Σταματήσαμε να πιστεύουμε στην προσπάθεια και στη σωστή ανταμοιβή και πιστέψαμε στη λαχειοφόρο αγορά των ψήφων. Δεν υπολογίσαμε ώστε να φτιάξουμε μια κοινωνία για όλους, μια κοινωνία με βάσει την Παιδεία, τις Επιστήμες, την Έρευνα, τη Φυσική Ελληνική Ομορφιά του εδάφους και του υπεδάφους.
Ακόμα υπάρχουν ψήγματα ελπίδας και εγώ θέλω να τα εκμεταλλευτώ και να βρεθώ όσο ζω σε μια Ελλάδα πραγματικής Δημοκρατίας, πραγματικής Ελευθερίας, πραγματικής Παιδείας, πραγματικής Υγείας, πραγματικής Διαφορετικότητας. Μπορούμε να ξεκινήσουμε ΤΩΡΑ!
Τώρα για να μη συνεχίσουν να ξενιτεύονται νέοι άνθρωποι για ένα καλύτερο αύριο. Τώρα για να είμαστε σίγουροι πως σε 20-30 χρόνια θα υπάρχει ακόμα Ελλάδα και δε θα έχουμε αυτοαφανιστεί από την υπογονιμότητα! Σαν άνθρωπος δε μπορώ να βλέπω άλλο την Ελλάδα να καταστρέφεται και να χάνεται. Δε μπορώ να βλέπω πως κάθε ημέρα πίνεται το αίμα των ανθρώπων μας. ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΩ!!!
Δε ξέρω αν η ώρα μηδέν έφτασε, εγώ όμως ορίζω το δικό μου σημείο μηδέν. Την Τρίτη 16 Ιουλίου θα είναι σαν να έχω γενέθλια, θα είναι τα δικά μου διαφορετικά γενέθλια που αντί να τα γιορτάσω απολαμβάνοντας κάποιο γεύμα δίπλα στη θάλασσα με καλό κρασί και φαγητό, θέλω να γιορτάσω την αρχή μιας καινούργιας ημέρας, μιας αλλαγής. Εγώ θα είμαι εκεί στις 20:00, μπροστά από το άγαλμα του άγνωστου Στρατιώτη μπροστά από τη Βουλή και θα σας περιμένω ΟΛΟΥΣ, να γεμίσει ο χώρος Ελπίδα έξω από το σπίτι μέσα στους δρόμους.

Ελάτε και φέρτε μαζί σας από ένα κερί να το ανάψουμε σαν σύμβολο ελπίδας για το αύριο. Φέρτε μαζί σας, με οποιοδήποτε τρόπο ιδέες – απόψεις κι όχι φράσεις του παρελθόντος (όπως ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ), ώστε να είναι στοιχειοθετημένες και τεκμηριωμένες. Θα είμαστε εκεί για να τα μοιραστούμε αυτά, για να τα κάνουμε μια ανοιχτή συζήτηση μεταξύ ελεύθερων ανθρώπων, ένα ΔΗΜΟΣΙΟ ΔΙΑΛΟΓΟ. Δεν θα βρεθούμε εκεί για διασκέδαση και γλέντι, με σουβλάκια και μπύρες. Οι εξελίξεις δεν έρχονται με την λειτουργία της πέψης, αλλά με τη λειτουργία του πνεύματος. Καμιά αλλαγή δεν έγινε με το ξυλάκι από το καλαμάκι, αλλά όλες έγιναν με το ξίφος του πνεύματος και τη θέληση του σώματος. Θα είμαστε εκεί για την αλλαγή, για μια βιώσιμη ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΟΛΙΤΩΝ!!!
Είμαι ο Στέλιος Κυμπουρόπουλος
• Δεν υποκινούμαι από κανένα κόμμα ή πολιτική παράταξη για αυτήν την προσπάθεια για αναστολή της καταδίκης μας. ΥΠΟΚΙΝΟΥΜΑΙ όμως από τη θέλησή μου να ζω ελεύθερος και καλά!
• Χρησιμοποιώ το Facebook και άλλα socials media όχι σαν τελικό αποδέκτη, αλλά ως μέσο για τη διάδοση ενός τελικού σκοπού.
Σας αφήνω με στοίχους από το ποίημα «Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος» του Τάσου Λειβαδίτη και με την ελπίδα να είμαστε μια δύναμη εκείνο το βράδυ!
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν΄αγωνίζεσαι για την ειρήνη και
για το δίκαιο.
Θα βγείς στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα
ματώσουν απ΄τις φωνές […]
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί ν΄αφήσεις τη μάνα σου, την αγαπημένη
ή το παιδί σου.
Δε θα διστάσεις.
Θ΄ απαρνηθείς τη λάμπα σου και το ψωμί σου
Θ΄ απαρνηθείς τη βραδινή ξεκούραση στο σπιτικό κατώφλι
για τον τραχύ δρόμο που πάει στο αύριο.
Μπροστά σε τίποτα δε θα δειλιάσεις κι ούτε θα φοβηθείς.
Το ξέρω, είναι όμορφο ν΄ ακούς μια φυσαρμόνικα το βράδυ,
να κοιτάς έν΄ άστρο, να ονειρεύεσαι
είναι όμορφο σκυμένος πάνω απ΄ το κόκκινο στόμα της αγάπης σου […]
          Stelios Kympouropoulos   facebook.com 

Εγώ θα είμαι εκεί …μπροστά από τη Βουλή και θα σας περιμένω ΟΛΟΥΣ !!!!

ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ

Ένας στους τέσσερις Έλληνες δεν έχει χρήματα ούτε για τρόφιμα!

 

 Το συμπέρασμα περιγράφει με τον πιο θλιβερό τρόπο την πραγματικότητα στην Ελλάδα της κρίσης: «1 στους 4 Έλληνες δεν έχει χρήματα για τρόφιμα» και προβαίνει σε αναγκαστικό περιορισμό εξόδων ακόμα και αγορά ειδών πρώτης ανάγκης όπως είναι τα τρόφιμα.

Ο αριθμός αυτός εκτοξεύεται σε 8 στους 10 Έλληνες αν συμπεριληφθούν και αυτοί που δηλώνουν ότι τα έχουν περιορίσει αλλά λίγο.

Τα αποκαλυπτικά στοιχεία για το που βρισκόμαστε και που βαίνουμε ως κοινωνία αποτυπώνονται σε έρευνα της FOCUS BARI στην οποία επιβεβαιώνεται ότι από το 2009 το μηνιαίο εισόδημα των Ελληνικών νοικοκυριών έχει μειωθεί κατά 30% και πλέον, ενώ για σημαντική μερίδα κοινού (3 στους 10) η μείωση του οικογενειακού μηνιαίου εισοδήματος σε σχέση με το 2009 είναι μεγαλύτερη από 50%.

Ταυτόχρονα, περίπου ένας στους τέσσερις συμπατριώτες μας (26,7%) δηλώνει ότι η οικογένειά του έχει πληγεί μέσα στα τελευταία 4 χρόνια με απώλεια εργασίας, ενώ μια στις δεκαπέντε οικογένειες υποχρεώθηκε λόγω των οικονομικών συνθηκών σε αλλαγή κατοικίας (5,7%).

Η μείωση των δαπανών στα νοικοκυριά προκειμένου να αντεπεξέλθουν, αφορά τόσο στα καθημερινά μικροέξοδα όσο και στις μεγαλύτερες αγορές.

Οι τομείς στους οποίους έγιναν οι μεγαλύτερες περικοπές εξόδων (δηλαδή οι τομείς που το κοινό δηλώνει ότι λόγω της κρίσης έχει περιορίσει σε μεγάλο βαθμό ή έχει κόψει τελείως την κατανάλωση προϊόντων/ υπηρεσιών) είναι η ένδυση και η υπόδηση (70,2%), οι αγορές για το σπίτι και τα έξοδα συντήρησής του (70,4%), η ψυχαγωγία (70,2%), τα καθημερινά μικροέξοδα (69,5%), τα ταξίδια και οι διακοπές (65,9%) και τα έξοδα μετακίνησης (61,6%).

Τα είδη διατροφής έχουν περιοριστεί σε μεγάλο βαθμό από το 25,4% του κοινού.

Παράλληλα ο καταναλωτής έχει εστιάσει πλέον την προσοχή του «μόνο στα απαραίτητα» όπως δηλώνει ο ίδιος, μετά από προσεκτική «επανεξέταση αναγκών».

Η «αναζήτηση εναλλακτικών» πριν την αγορά ενός προϊόντος παραμένει βασική παράμετρος στην καταναλωτική του συμπεριφορά, ενώ (σε σχέση με 3 χρόνια πριν) πολλοί περισσότεροι δηλώνουν στροφή προς τα private labels και την εκμετάλλευση εκπτώσεων και προσφορών στα επώνυμα προϊόντα.

Λόγω της κρίσης, η δυνατότητα αποταμίευσης των Ελλήνων καταναλωτών φθίνει καθώς μόνο ένας στους επτά το κάνει πλέον.

Πηγή: ErtOpen.com

 

Όχι άλλη αλληλεγγύη

Εγραψε: Pitsirikos

Μετά το λουκέτο στην ΕΡΤ, η κυβέρνηση -η Τρόικα δηλαδή γιατί κυβέρνηση δεν υπάρχει στην Ελλάδα- σχεδιάζει λουκέτο στις δημοτικές αστυνομίες, ώστε να συμπληρωθεί ο αριθμός των 12.500 δημοσίων υπαλλήλων που θα βγουν σε κινητικότητα (=απόλυση με φερετζέ) στα τέλη Ιουλίου.
Τους παραδέχομαι γιατί ξέρουν καλά από που να ξεκινήσουν τις απολύσεις στο Δημόσιο.
Όταν τα συνθήματα που κυριαρχούν στους δρόμους είναι τα «Αλήτες, ρουφιάνοι δημοσιογράφοι» και «Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι», ξεκινάς από την ΕΡΤ -που έχει πολλούς δημοσιογράφους- και συνεχίζεις με την δημοτική αστυνομία.
Διάβασα πρόσφατα σε ένα βιβλίο πως στην Νότιο Κορέα οι 4 στους 5 αριστούχους μαθητές θέλουν να γίνουν γιατροί.
Αυτό δεν οφείλεται σε μαζική λατρεία για την ιατρική αλλά επειδή στην Νότιο Κορέα έχουν κυριαρχήσει οι νόμοι της ελεύθερης αγοράς και οι νέοι ξέρουν πως στα 40 τους θα ψάχνουν για καινούργια δουλειά, οπότε στρέφονται στην ιατρική για να έχουν μια σίγουρη δουλειά μέχρι να βγουν στην σύνταξη.
Οπωσδήποτε, είναι εντελώς λάθος να γίνεσαι γιατρός μόνο και μόνο για να έχεις μια σίγουρη δουλειά και να μην βρεθείς άνεργος αλλά, από την άλλη, σκεφτείτε την ανασφάλεια αυτών των ανθρώπων και, κυρίως, σκεφτείτε πως η ανάλογη «σίγουρη» δουλειά στην Ελλάδα είναι αυτή του αστυνομικού.
Χιλιάδες μορφωμένοι νέοι Έλληνες, με προσόντα και όνειρα, γίνονται μπάτσοι -και θα ζήσουν την μια και μοναδική ζωή τους ως μπάτσοι- μόνο και μόνο επειδή θέλουν να έχουν μια σίγουρη δουλειά.
Αν δεν βλέπετε το λάθος, δεν νιώθω καμία ανάγκη να σας το εξηγήσω.
Δηλαδή τώρα θα πρέπει να δείξω την αλληλεγγύη μου και στους υπαλλήλους της Δημοτικής Αστυνομίας.
Γιατί;
Δεν έχω τίποτα με τους ανθρώπους αλλά οι εικόνες που έχω από αυτούς είναι να τρομοκρατούν Έλληνες και ξένους μικροπωλητές και να πίνουν επί ώρες καφέ, αραχτοί στο λόφο του Φιλοπάππου.
Τις φορές που προσπάθησα να επέμβω για να τους πω πως δεν είναι τρόπος αυτός που φέρονται στους μικροπωλητές -σε μια περίπτωση ένα τσούρμο από αυτούς είχαν εξευτελίσει έναν μικροκαμωμένο μετανάστη που μάλλον ήταν από την Σρι Λάνκα-, εισέπραξα βρισιές, απειλές και, στην καλύτερη περίπτωση, ειρωνεία.
Επειδή υπάρχουν και όρια, και επειδή είμαι ένας απλός άνθρωπος και όχι η Μητέρα Τερέζα, θέλω να πω πως εμένα η αλληλεγγύη μου τελείωσε.
Έδειξα όση αλληλεγγύη μπορούσα, έγραψα άπειρα κείμενα για την ανάγκη ενότητας και αλληλεγγύης, δημοσίευσα άπειρα κείμενα και ανακοινώσεις εργατών και υπαλλήλων που έχαναν τις δουλειές τους, πήγα σε άπειρες πορείες και διαδηλώσεις, και έκανα ακόμα και την μεγάλη υπέρβαση να πάω στη διαδήλωση των αστυνομικών -που αποδείχτηκε μια εξαιρετικά δυσάρεστη εμπειρία- αν και είχα βιώσει κι εγώ, στους δρόμους της Αθήνας, την βαρβαρότητά τους.
Παράλληλα, επί τρία χρόνια, αρνήθηκα να δουλέψω σε καθεστωτικά μέσα και, με μια μόνο εξαίρεση, δεν μίλησα και δεν έδωσα συνέντευξη σε κανένα από τα κυρίαρχα μέσα.
Έδωσα, φτάνει.
Και μετά από τρία χρόνια, με μια κοινωνία να έχει πια διαλυθεί, και ενώ όλοι ξέρουμε πολύ καλά τι συμβαίνει και δεν υπάρχουν πια δικαιολογίες για άγνοια, βλέπω τους δημοσίους υπαλλήλους να κοιτάει ακόμα ο καθένας τον κώλο του και να ελπίζει πως δεν θα είναι αυτός που θα απολυθεί ή πως θα βρεθεί κάποιος πολιτικός να τον βολέψει.
Οι συνάδελφοί τους δημόσιοι υπάλληλοι που απολύονται ή θα απολυθούν, να πάνε να γαμηθούνε. Δεν τους νοιάζει καθόλου.
Αν οι δημόσιοι υπάλληλοι θέλουν να με πείσουν πως αξίζουν την αλληλεγγύη μου, να δείξουν αλληλεγγύη στους συναδέλφους τους.
Αλληλεγγύη σε ανθρώπους που δεν αγωνίζονται ή που βάζουν τις φωνές μόνο όταν η φωτιά φτάσει στον κώλο τους, εγώ δεν πρόκειται να δείξω άλλη φορά.
Δεν ξαναπάω σε διαδηλώσεις που οι αλληλέγγυοι είναι περισσότεροι από αυτούς που απολύονται.
Υπάρχουν και όρια. Δεν είμαι «επαγγελματίας» αγωνιστής, ούτε «επαγγελματίας» διαδηλωτής.
Αν οι δημόσιοι υπάλληλοι αισθάνονται αλληλεγγύη για τους συναδέλφους τους, έχουν έναν μόνο τρόπο να το αποδείξουν:
Γενική απεργία διαρκείας. Τώρα.
Αν την κάνετε, εγώ μαζί σας. Αλλιώς, καλή τύχη.