Η αρνησιπατρία ως καριέρα

Χρῆστος Γιανναρᾶς 

H αρνησιπατρία έχει «νόημα», όταν έχει «νόημα» και η φιλοπατρία. Tι θα πει «νόημα»; Kαμία απολύτως σχέση με ιδεολογήματα, «πεποιθήσεις», ψυχολογικές υποβολές. Nόημα στη ζωή δίνουν οι στοχεύσεις, τα δημιουργικά κίνητρα, η αδιάκοπη αναμέτρηση με αιτία και σκοπό της ύπαρξης και της συνύπαρξης. Tελικά το «νόημα» μοιάζει συνώνυμο με την «ποιότητα» της ζωής.

Δύσκολο, σχεδόν αδύνατο να πεισθεί εμπειρικά (όχι με συλλογιστική αποδεικτική) ο άνθρωπος της καταναλωτικής κοινωνίας ότι η «ποιότητα ζωής» δεν μετριέται με το κατά κεφαλήν εισόδημα, αλλά με την κατά κεφαλήν καλλιέργεια. H «καλλιέργεια», στο σημερινό πολιτισμικό μας «παράδειγμα», είναι μάλλον μια έννοια χρηστική, ατομικής ωφέλειας ή ατομικής ευχαρίστησης. Δύσκολα μπορεί να λειτουργήσει σαν δίαυλος για την πρόσβαση στο «νόημα» της πατρίδας, σαν συνάρτηση «ποιότητας» της ζωής. Mιλώντας επομένως για «φιλοπατρία» σήμερα, με δεδομένα και παγιωμένα τόσα ελλείμματα σε προσλαμβάνουσες παραστάσεις, είναι σαν να διεκτραγωδούμε μιαν ερωτική αποτυχία σε άνθρωπο παντελώς ανέραστο.
H φιλοπατρία είχε «νόημα» όσο η πατρίδα ήταν απτή, ψηλαφητή πραγματικότητα ποιότητας της ζωής. Hταν βίωμα δεσμού η πατρίδα, πραγματικών «χειρωνακτικών» σχέσεων (όχι συναισθημάτων και ψυχολογημάτων) με συγκεκριμένη γη. Λειτουργούσε η συγγένεια, η κοινότητα, η εναργής συνείδηση ότι μοιράζεται – κοινωνεί ο άνθρωπος την ανάγκη, τη χαρά, τον πόνο, τον θάνατο, την ελπίδα. Aυτή η κοινωνία της εμπειρίας συνόψιζε βιώματα και πρακτικές, σοφία και εθισμούς αιώνων. Zούσε ο άνθρωπος τη ζωή ως μετοχή και ένταξη, καταγωγή και συνέχεια, είχε αμεσότητα σχέσης με τους προγόνους και τα μνημεία των προγόνων: είχε Iστορία.
H δυτική Nεωτερικότητα, παγκοσμιοποιημένο «παράδειγμα» σήμερα, δημιούργησε καινούργια μορφώματα συλλογικότητας, όχι πατριδοκεντρικά. Kίνητρο μοιάζει να ήταν η φιλοδοξία να μη δεσμεύεται ο άνθρωπος σε τίποτα το δεδομένο, να μπορεί να επιλέγει τα σχήματα συμβίωσης κατά προτίμηση και όχι κατ’ ανάγκη. Mε την επιεικέστερη και εξωραϊσμένη ερμηνευτική θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε τις σκοπεύσεις της Nεωτερικότητας σαν γόνιμη πρόκληση για τη μετάβαση από τη μη επιλεγμένη πατρίδα, τη φυσικά δεδομένη ως αναγκαιότητα, στην ελεύθερα κατορθούμενη και μετοχικά συγκροτούμενη κοινωνία – η πατρίδα είναι δεδομένη, η συγκρότηση κοινωνίας κατόρθωμα.
Aλλά η ιστορική πραγματικότητα δεν δικαιώνει τον εξωραϊσμό: Στη θέση της πατρίδας η Nεωτερικότητα γέννησε την αρνησιπατρία των διεθνισμών: του μαρξιστικού και του διεθνισμού των «Aγορών». Oπως ο Iστορικός Yλισμός της Nεωτερικότητας είναι, ταυτόχρονα, η αυτοσυνειδησία του Kαπιταλισμού και η ταυτότητα του μαρξιστικού «Σοσιαλισμού» (του μαύρου και του κόκκινου ολοκληρωτισμού αχαλίνωτης απανθρωπιάς), έτσι και ο Διεθνισμός είναι μια αμφιπρόσωπη αρνησιπατρία. Kάθε μόρφωμα της συλλογικότητας στη Nεωτερικότητα (κράτος ή ομοσπονδία κρατών, συγκεντρωτικό ή αποκεντρωμένο κράτος) βασίζεται πρωτίστως ή αποκλειστικά στη σύμβαση: στον ορθολογισμό ενός συμβολαίου, ελάχιστα ή καθόλου κοινωνικού – κυρίως στόχος είναι η εξισορρόπηση συμφερόντων, όχι η διακονία των σχέσεων κοινωνίας.
O ατομοκεντρισμός, καταγωγικό δεδομένο της μεταρωμαϊκής Δύσης, έδωσε στη βιωματική εκδοχή του «εθνικού» ή «αστικού» κράτους της Nεωτερικότητας χαρακτήρα αποκλειστικά ψυχολογικό. H λογική της κρατικής συλλογικότητας είναι ωφελιμιστική – ορθολογιστική, η βίωση του ανήκειν στο κράτος επίσης, αλλά (για κάποιο ποσοστό του πληθυσμού) και ψυχολογική – επενδύουν ορισμένοι στην υπηκοότητα ό,τι ακριβώς επενδύουν και ως οπαδοί ποδοσφαιρικών ομάδων ή «πολιτικών» κομμάτων: ανάγκες αγέλης, απωθημένα ορμέμφυτα ορδής. Eτσι η άλλοτε φιλοπατρία μετατρέπεται σε εθνικισμό (δηλαδή σε ιδεολόγημα θωράκισης του μειονεκτικού εγώ), με όλες τις ψυχολογικές φορτίσεις που επιδέχεται το ιδεολόγημα: φανατισμό, ναρκισσιστική έπαρση, προσχηματικές αιτιολογήσεις της βίας, πάθη, μίση, επιθετικότητα.
O εθνικισμός είναι η διάστροφη καρικατούρα της φιλοπατρίας, αλλά και βολικό πρόσχημα για την κατασυκοφάντησή της – ο ισ1οπεδωτικός Διεθνισμός των συμφερόντων μεθοδεύει απροσχημάτιστα το ξερίζωμα της φιλοπατρίας από τον ψυχισμό των ανθρώπων. Kάποιοι από τους λαούς που γέννησαν το νεωτερικό «παράδειγμα», διέσωσαν και την αυτοσυνειδησία του γεννήτορα: την καύχηση για την παράδοσή τους, για τα πολιτισμικά επιτεύγματα. Eτσι επένδυσαν στην κρατική τους υπόσταση την ενεργό φροντίδα για τη συνέχεια της γλώσσας τους, της ιστορικής τους συνείδησης, της ιδιοσυγκρασίας τους.
Tο φαινόμενο της αρνησιπατρίας εμφανίζεται συνήθως ως σύμπτωμα υπεραναπλήρωσης της επαρχιώτικης μειονεξίας. Aπαντάται κυρίως σε κράτη της περιφέρειας του «παραδείγματος», κράτη μεταπρατικά, που προσέλαβαν το δυτικό – νεωτερικό μοντέλο μόνο από ξιπασιά, μόνο για μιμητικό «εκσυγχρονισμό», όχι για να εξυπηρετήσουν ανάγκες τους. Kαι εντοπίζεται το φαινόμενο της αρνησιπατρίας στη μεθοδική προσπάθεια να υπονομευθεί η γλώσσα και η επίγνωση ιστορικής συνέχειας της γλώσσας, να αμβλυνθεί, να διαστραφεί ή να εκλείψει η ιστορική αυτοσυνειδησία, να αποξενωθεί το λαϊκό σώμα από τη βίωση της Tέχνης που εξέφρασε την ειδοποιό διαφορά στη νοο-τροπία, την ιδιοπροσωπία του.
Xιλιοπιστοποιημένος, κοινός τόπος, ότι η αρνησιπατρία σήμερα αμείβεται πλουσιοπάροχα. Mε χρήματα, αλλά και με θέσεις εξουσίας, με δημοσιότητα. O Διεθνισμός των συμφερόντων έχει εκπληκτικές μεθόδους στρατολόγησης και ανταμοιβής των αρνησιπάτριδων. Λέξεις όπως προδοσία, ενδοτισμός, μισθαρνία, δεκασμός έχουν σιωπηρά απαλειφθεί από το λεξιλόγιο, αφού ο καταναλωτισμός έφτασε να αποτελεί μοναδικό «νόημα» της ύπαρξής μας. Kαι είναι ατομικό «δικαίωμα» αυτοκαθορισμού να επιλέγεται η αρνησιπατρία ως αμειβόμενο επάγγελμα.
Tο θέμα «αρνησιπατρία» έγινε εμφατικά επίκαιρο με τρεις αφορμές:
Tην εκπλήσσουσα ευκολία των ιδιωτικών MME να αναπληρώσουν την κυβερνητική προπαγάνδα της EPT, τη στήριξη του εξαμβλωματικού «προγράμματος» των δανειστών μας που έχει οδηγήσει τη χώρα στον όλεθρο, κυριολεκτικά. Δημοσιογραφία και φιλοπατρία μοιάζουν πια έννοιες ασύμπτωτες.
Δεύτερη και τρίτη αφορμή, τα κομματικά συνέδρια N.Δ. και ΣYPIZA: Kαι τα δύο αυτά κωμικοτραγικά προϊόντα της εντόπιας παρακμής είχαν μια καίρια ευκαιρία να φανερώσουν πρόθεση ετοιμότητας για την ανάληψη κυβερνητικής ευθύνης: Nα αποτινάξουν την τοξική αρνησιπατρία που τα έχει πολιτικά εξουδετερώσει. Nα αναστήσουν ένα πατριωτικό Λαϊκό Kόμμα ή τον θυσιαστικό ξεσηκωμό ενός πατριωτικού EAM.
Eίναι άραγε επαγγελματίες αρνησιπάτριδες;

Exit Option. Του Γιάννη Βαρουφάκη

 

Ένα αποκλειστικό προνόμιο της Γερμανίας είναι ο μοχλός που ορίζει τα πράγματα στην Ε.Ε.

Η συζήτηση γινόταν σε φιλικότατους τόνους, που εντείνονταν από το γεγονός ότι συμφωνούσαμε στα βασικά σημεία της κουβέντας μας. Συνομιλητής μου ένας άνθρωπος που συμβουλεύει την κ. Μέρκελ πολλά χρόνια σε θέματα ευρωζώνης και, γενικότερα, οικονομικής πολιτικής. Μιλούσαμε πάνω από μία ώρα, στη διάρκεια της οποίας συμφωνήσαμε ότι η παρούσα πολιτική αντιμετώπισης της κρίσης, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, το μόνο που κάνει είναι να την τροφοδοτεί και να εγγυάται τη μη επίλυσή της. Επιπλέον, συμφωνήσαμε στις τρεις κινήσεις που μπορούν να γίνουν σήμερα ώστε, μέσα σε μερικές εβδομάδες, η κρίση να υπερκεραστεί χωρίς να χρειάζεται η Γερμανία να πληρώσει ένα ευρώ παραπάνω, χωρίς να απαιτείται αλλαγή των ευρωπαϊκών συνθηκών και χωρίς να παραβιάσει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα το καταστατικό της.


Κάποια στιγμή δεν άντεξα και του έθεσα το εύλογο ερώτημα: «Αφού συμφωνούμε σε αυτά, γιατί δεν συμβουλεύετε την κ. Μέρκελ να προβεί σε αυτές τις λυτρωτικές για την Ευρώπη ολόκληρη κινήσεις;». Χαμογέλασε και μου είπε: «Γιατί δεν θα με ακούσει, ακόμα κι αν την πείσω». Ομολογώ ότι δεν κατάλαβα τι εννοούσε. Πώς ήταν δυνατόν η καγκελάριος να επιμένει σε μια πολιτική, ακόμα κι αν έχει πειστεί ότι είναι αδιέξοδη; Πώς γινόταν να απορρίπτει λυτρωτικές προτάσεις πολιτικής, ακόμα κι αν πειθόταν ότι η εφαρμογή τους θα απέδιδε, ότι δεν θα κόστιζαν στον Γερμανό φορολογούμενο ούτε λεπτό και, επιπλέον, ότι δεν θα παραβίαζε κανένα Δίκαιο ή καταστατικό; Ο συνομιλητής μου μου εξήγησε πως κάτι τέτοιο είναι όχι μόνον δυνατόν αλλά και έχει τη λογική του.

«Μπορεί αυτές οι προτάσεις πολιτικής», μου είπε, «να μην κοστίζουν περισσότερα χρήματα από τα σημερινά πακέτα διάσωσης και να είναι εφαρμόσιμες υπό το υπάρχον νομικό δίκαιο. Όμως, έχουν μεγάλο πολιτικό κόστος για την καγκελάριο: η εφαρμογή τους θα σημάνει την απώλεια του exit option – τη δυνατότητα εξόδου, μια δυνατότητα την οποία διαθέτει μόνο η Γερμανία και που, γι' αυτόν το λόγο, δίνει στην κ. Μέρκελ απίστευτη ισχύ εντός της Ε.Ε».

Η εξήγηση του συνομιλητή μου είχε, και έχει, βάση. Αν μια ελλειμματική χώρα ανακοινώσει την έξοδό της από ένα κοινό νόμισμα, αυτομάτως θα υπάρξει ισοπεδωτική φυγή κεφαλαίων από τη χώρα. Καθώς η μετατροπή του κοινού νομίσματος σε νέο εθνικό νόμισμα θα πάρει μήνες για να ολοκληρωθεί, όλοι οι πολίτες (ακόμα και οι πιο πατριώτες) θα προσπαθήσουν να φυγαδεύσουν τα ευρώ τους πριν μετατραπούν στο νέο εθνικό νόμισμα, το οποίο εξ ορισμού θα υποτιμηθεί (από τη στιγμή που μιλάμε για ελλειμματική χώρα). Εκτός από αυτό, εκείνους τους μήνες θα προσπαθήσουν να ρευστοποιήσουν ό,τι περιουσιακό στοιχείο έχουν (από διαμερίσματα μέχρι μετοχές) για να βγάλουν τα χρήματα σε μια πλεονασματική χώρα της νομισματικής ένωσης – η οποία είτε θα παραμείνει στο κοινό νόμισμα είτε, ακόμα καλύτερα για τους «εξαγωγείς» κεφαλαίων, θα επιστρέψει κι εκείνη στο δικό της, το οποίο θα ανατιμηθεί περισσότερο. Με απλά λόγια, η ελλειμματική χώρα που ανακοινώνει την έξοδό της από το κοινό νόμισμα αυτοπυροβολείται.

Από την άλλη, μια πλεονασματική χώρα που ανακοινώνει την αποχώρησή της από το κοινό νόμισμα θα προκαλέσει την αντίστροφη ροή κεφαλαίων: ξένα κεφάλαια θα εισρεύσουν σαν χείμαρρος στη χώρα, σώζοντας τις χειμαζόμενες τράπεζες, δίνοντας αξία στο χρηματιστήριο, αυξάνοντας τις τιμές των ακινήτων. Βέβαια, το πλήγμα για την εξαγωγική βιομηχανία μιας τέτοιας χώρας, ιδίως της Γερμανίας, θα είναι κι αυτό τεράστιο, καθώς το νέο νόμισμα θα ανατιμηθεί και οι εξαγωγές της θα ακριβύνουν στην Κίνα, στις ΗΠΑ και, βεβαίως, στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες. Παρ' όλα αυτά, δεν μιλάμε για καταστροφή, τουλάχιστον όχι για δεινά ανάλογα με εκείνα που θα υποστεί μια ελλειμματική χώρα η οποία αποχωρεί από την ευρωζώνη.

Αυτό είναι λοιπόν το exit option που διαθέτει η Γερμανία και το οποίο δεν διαθέτει π.χ. η Γαλλία ή η Ισπανία. Κάθε φορά που συναντιούνται στο Eurogroup ή σε κάποια Σύνοδο Κορυφής η κ. Μέρκελ και ο κ. Ολάντ, στην τσάντα της καγκελαρίου υπάρχει αυτό το exit option, την ώρα που ο χαρτοφύλακας του Γάλλου Προέδρου είναι άδειος. Γνωρίζοντας ότι η κ. Μέρκελ, αν «ζοριστεί» περισσότερο απ' ό,τι ανέχεται, μπορεί να κάνει χρήση του exit option, καταστρέφοντας τη Γαλλία, ο κ. Ολάντ δεν λέει καμιά κουβέντα που θα στενοχωρούσε την κ. Μέρκελ. Τουλάχιστον όχι εν τη παρουσία της...

«Η κ. Μέρκελ» κατέληξε ο συνομιλητής μου «δεν θέλει να κάνει χρήση του exit option. Σε καμία περίπτωση δεν θέλει να φύγει από το ευρώ. Απλώς θέλει να το έχει στην τσάντα της για να μην τολμά να ανοίγει το στόμα του ο κ. Ολάντ. Αν ακούσει εσένα κι εμένα και αποδεχθεί τις προτάσεις μας για νέες, καινοτόμες πολιτικές, θα πρέπει, ουσιαστικά, να πετάξει στα σκουπίδια αυτό το exit option. Δεν θα το κάνει. Όχι επειδή έχει μεθύσει με την εξουσία που της παρέχει το exit option αλλά επειδή, ως Λουθηρανή Γερμανίδα πολιτικός, έχει βαθιά αίσθηση του καθήκοντός της να διατηρήσει ανέπαφη την ισχύ της καγκελαρίας απέναντι στη Γαλλία για τους καγκελάριους που θα τη διαδεχθούν».

Άλλη μια φορά, το καθήκον απέναντι στον εθνικό θώκο οδηγεί στην παραβίαση του καθήκοντος απέναντι στη Γηραιά Ήπειρο, σπρώχνοντάς την ξανά σε μισανθρωπικές περιπέτειες.

Πηγή: Exit Option. Του Γιάννη Βαρουφάκη - RAMNOUSIA

STUDIO ELLADA

  Του Στέλιου Κυμπουρόπουλου

 ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Αγαπητοί πελάτες,
Σας πληροφορούμε ότι από σήμερα 18/07/2013 οι παροχές υπηρεσιών μας ανανεώθηκαν με σκοπό να προσφέρουν ακόμα μεγαλύτερη ευχαρίστηση ακόμα και στον πιο απαιτητικό διεθνή πελάτη μας.
Από το 1976 που άρχισαν να μπαίνουν τα πρώτα θεμέλια έως και το 2009 που έγιναν τα επίσημα εγκαίνια του STUDIO, οι υπηρεσίες συνεχώς βελτιώνονται και προσαρμόζονται στις διαθέσεις των επισκεπτών μας. Όλα μας τα μοντέλα, που είναι εγκεκριμένα και σε πληθώρα για κάθε γούστο (άνδρες, γυναίκες, άνθρωποι με αναπηρία, ηλικιωμένοι), είναι έτοιμα να προσφέρουν τις πιο ηδονικές απολαύσεις. Δεν διαμαρτύρονται και αναμένουν την ελπίδα για μια ατομική βελτίωση ζωής. Με αυτόν τον τρόπο τους κρατάμε σε μια κατάσταση εχθρικότητας και αντιπαλότητας μεταξύ τους, χωρίς να διαμαρτύρονται για τον πόνο. Λόγω της μεγάλης ιστορίας μας από τότε που έγιναν τα εγκαίνια, ο αριθμός των τσατσάδων έχει αλλάξει πολλές φορές, χωρίς όμως κάποια ουσιαστική διοικητική παρέμβαση. Δυο όμως εποχές ξεχώρισαν για τις ολοκληρωτικές αλλαγές και τις αλλαγές απάθειας… η Παπανδρεουπουλιάδα και Σαμαριάδα Εποχή!
Ο νέος κατάλογος περιλαμβάνει υπηρεσίες όχι μόνο σεξουαλικού περιεχομένου αλλά και υπηρεσίες μεταφοράς και διαθεσιμότητας. Παραλαβή και επιστροφή στο Ελ. Βενιζέλος με δικά μας οχήματα και προσωπική ασφάλεια. Άνετη και χωρίς καθυστερήσεις διέλευση στους κεντρικότερους δρόμους της πόλης. Επιβολή προσωπικών επιθυμιών για τον τρόπο, τις συνθήκες και το είδος που θα ζητηθεί την επόμενη φορά με σκοπό τη μελλοντική επίσκεψη. Επίσκεψη χωρίς… βλεμματική επαφή με τον πελάτη… οι μονάδες ασφαλείας περιορίζουν και θέτουν όρια μεταξύ του πελάτη και του εκδιδόμενου παρά τη θέλησή του. Η πράξη μπορεί να διετελεστεί τόσο κεντρικά (βλ. Βουλή) όσο και περιφερικά σε οποιαδήποτε χώρο ή τόπο και αν διαλέξει ο πελάτης. Σύνθημά μας… ό,τι ζητείται ξεπουλιέται! Κάθε προσπάθεια αντίστασης θα περιορίζεται άμεσα και τα υποκείμενα θα αντικαθίστανται από δεκτικές τρύπες.
Οι υπηρεσίες μας είναι δοκιμασμένες για την απόδοση και την αποτελεσματικότητά τους. Επισκέπτες μας είναι τα σημαντικότερα πρόσωπα της Β. Ευρώπης, όπως Angela Dorothea Merkel και ο Wolfgang Schäuble, αλλά και προσωπικότητες από την υφήλιο όπως είναι ο κ. Mario Draghi, η κα Christine Madeleine Odette Lagarde και ο κ. Dominique Gaston André Strauss-Kahn. Όλοι μας προτιμούν για τη μοναδικότητα, την εχεμύθεια και την αφοσίωση στον πελάτη.
Σας περιμένουμε για μια εξαιρετική επαφή χωρίς προηγούμενο!

ΕΚ ΤΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΩΣ

ΑΡΧΙΤΣΑΤΣΑ                                                        ΠΑΡΑΤΣΑΤΣΑ
ΣΑΜΑΡΑΝΤΩΝ                                        ΒΕΝΙΖΕΛ-ΠΟΥΛΝΤΟΚ

Για την αντιγραφή
Καρτέσιος

Με τα δικά μας λεφτά θα μας δανείσει η KFW, κ. Σόιμπλε;

Γράφει ο Δημήτρης Πάφιλας 
Η ιστορία με την αναπτυξιακή τράπεζα που θέλει να συστήσει η Γερμανία είναι μια σοβαρή υπόθεση για μια ανοργάνωτη χώρα, όπως η Ελλάδα. Ωστόσο, από την υπόθεση με την τράπεζα KFW φαίνεται ότι κάτι δεν πάει καλά. 
Ιδιαίτερα, όταν η ίδια η τράπεζα είναι αυτή που ενεργεί για την Γερμανία σ όλες τις δανειακές συμβάσεις με την Ελλάδα. 

Η Kreditanstalt Fur Wiederraufbau ( KFW)δεν είναι μια τυχαία τράπεζα. Είναι η τράπεζα για την ανασυγκρότηση, η τράπεζα η οποία ιδρύθηκε το 1948 , ως μέρος του σχεδίου Μάρσαλ. Στην συνέχεια, αναπτύχθηκε και σήμερα παίζει σημαντικό ρόλο, τόσο στην Γερμανία, όσο στην πολιτική επιρροή καθώς δανειοδοτεί όλες σχεδόν τις χώρες και, κυρίως, τις υπανάπτυκτες ( Τανζανία, Κογκό κα). Μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού, η τράπεζα χρηματοδότησε την Ανατολική Γερμανία – με χρήματα της Ευρώπης. 
Να πάμε, όμως, στα δικά μας. Τα όσα αναφέρει ο κ. Χατζηδάκης για την Τράπεζα είναι λίγο ασαφή, και μοιάζουν με την ατυχή κατάληξη που έχουν οι ποδοσφαιρικές ομάδες όταν οι πρόεδροι ζητούν να βάλουν χρήματα. Θα τοποθετήσουν χρήματα οι δυο ιδιώτες ( ιδρύματα Ωνάση – Νιάρχου ) τα χρήματα ; Εξ όσων μαθαίνουμε ο ένας ιδιώτης το ξανασκέφτεται. Πριν πάμε στην χρηματοδότηση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, να θυμίσουμε ότι η KFW έχει βγάλει χρήματα από τα ελληνικά ομόλογα και τους τόκους των δανείων. ( σ.σ η KFW υπογράφει όλα τα μνημόνια )
Μ’ άλλα λόγια, οι Γερμανοί πάνε να μας δώσουν τα χρήματα, τα οποία έβγαλαν στην πλάτη μας !!
Το δεύτερο θέμα και ίσως το σημαντικότερο είναι ποιος θα έχει τον έλεγχο του ταμείου. Αν βάλουν χρήματα και οι ιδιώτες, τότε πρέπει να έχουν τον έλεγχο, διότι οι Νιάρχοι, αλλά και το ίδρυμα Ωνάση δεν θα θέλουν να πετάξουν τα χρήματα ή να τα μοιράσουν προς τους γνωστούς διαπλεκόμενους.
Επίσης, κανείς δεν μας λέει τον κύριο σκοπό της αναπτυξιακής τράπεζας στην Ελλάδα, πέραν των αοριστιών για χρηματοδότηση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Τι θα κάνει η KFW Ελλάδας ;
Θα δανείζει τις επιχειρήσεις με χαμηλότερα επιτόκια ( απο τις εμπορικές τράπεζες ), όπως κάνει η αντίστοιχη γερμανική ; Θα χορηγεί ενεργειακά δάνεια προκειμένου επωφεληθούν και οι Γερμανικές εταιρείες ; 
Όλα αυτά μένουν αναπάντητα ,αλλά αφορούν το κρίσιμο κομμάτι των μικρομεσαίων επιχειρήσεων τις οποίες τις έχει ανάγκη για να σταθεί στα πόδια του ο τόπος.

Όλα μοιάζουν ασαφή, όπως οι ποδοσφαιρικές εταιρείες λαϊκής βάσης. Βάζουν λεφτά οι οπαδοί, αλλά ο πρόεδρος έχει λ.χ ιδιόκτητες εταιρείες σεκιούριτι και εισπράττει τα χρήματα των οπαδών. Έτσι μοιάζει και η Κfw Eλλάδας. Σαν το παιχνίδι “πάρτα όλα”. 

Υ.Γ. Ο υπουργός Ανάπτυξης κ. Κ. Χατζηδάκης πρέπει να χειριστεί την υπόθεση με απόλυτη διαφάνεια και αποτελεσματικότητα διότι ο κόσμος δεν θα δείξει υπομονή, όταν συνεχίζεται το πάρτι με τους πολιτικάντηδες τύπου Παπουτσή.
Πρώτο Θέμα

ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ

μεγάλο κεφάλι ο Αντώνης σου λέω..

Ελλην Φορολογούμενος

 

Όλοι στην Καλαμάτα είχαν τον Αντώνη για μεγάλο κεφάλι ! Ο ίδιος όταν μεγάλωσε είπε «τα κεφάλια μέσα» και πήγε σε τρανό πανεπιστήμιο στην Αμερική και συμμαθητή είχε ένα άλλο «μεγάλο!!!» κεφάλι τον ΓΑΠ. Αν και πολλάκις οι δάσκαλοί τους , τους.... έλεγαν ότι έχουν αρβανίτικο κεφάλι αλλά για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο τους δώσαν πτυχίο για να φύγουν από το κεφάλι τους.

Και οι δύο αφού επέστρεψαν στη δόλια μας πατρίδα μπήκαν στη πολιτική με το κεφάλι ψηλά , ο ένας στο μαγαζί του μπαμπά του και ο άλλος στο απέναντι μαγαζί , στην πολιτική τους καριέρα μοίρασαν πολλά  εγκεφαλικά , είπαν και έκαναν μ@λ@κιες τρανές , έκαναν  αυτό που ο λαός μας λέει : του κεφαλιού τους.

Και προσπαθούσαν να μάθουν στου κασίδη το κεφάλι στο δικό μας δηλαδίς.

Ο ΓΑΠ παρόλες τις κατακεφαλιές του βραβεύτηκε διεθνώς και πήρε βραβείο του μεγάλου διανοητή γαρ , ως ο Αϊνστάιν του κάτω κεφαλιού.

Ο Αντώνης κόντεψε να πάθει εγκεφαλικό , να βραβέψουνε τον ΓΑΠ επειδίς λέει έβαλε φόρο κεφαλικό , αυτή η ιδέα και μόνο του κατέβαζε το αίμα στο κεφάλι . Ο Αντώνης είχε πάντα ένα μότο χαραγμένο βαθιά μες΄το κεφάλι του «μου όπου θέλεις πάνε ρώτα το κεφάλι μπαίνει πρώτα» και αποφάσισε να πάρει κεφάλι .

Άρχισε λοιπόν να βάνει φόρους , να απολύει , να σπάει κεφάλια και ενώ τα έκανε όλα αυτά είπε και τη γνωστή , ιστορική φράση «γ@μώ το κεφ΄@λι μου»  

«Γεωπολιτική» της δουλοκτησίας Χρῆστος Γιανναρᾶς

       

Τι καταλαβαίνουμε σήμερα με τη λέξη «γεωπολιτική»; Tο νοηματικό περιεχόμενο της λέξης το καθόριζε πάντοτε η διφυής καταγωγή της: Σημαίνει το ενδιαφέρον, τη σημασία – σπουδαιότητα που έχει μια χώρα ή περιοχή στο πλαίσιο της διεθνούς πολιτικής, των αναμετρήσεων ισχύος μεταξύ των εθνών.
Tην αναμέτρηση ισχύος, επομένως και τη γεωπολιτική σημασία μιας χώρας ή περιοχής, την αντιλαμβανόμαστε συνήθως με προσλαμβάνουσες ενδεχόμενων πολεμικών συρράξεων: Tα Στενά των Δαρδανελλίων, π.χ., καταλαβαίνουμε ότι προσφέρονται για εύκολο και αποτελεσματικό έλεγχο από ξηράς της πρόσβασης στη Mεσόγειο πλοίων από τη Mαύρη Θάλασσα. Ή ότι η Kύπρος είναι ένα τεράστιο αεροπλανοφόρο (σταθερή αεροπορική βάση-ορμητήριο και βάση ανεφοδιασμού) που μπορεί να ελέγχει ολόκληρη τη Mέση Aνατολή. Oτι κάτι ανάλογο ισχύει και για την Kρήτη ή για τη Λήμνο στο Aιγαίο. K.λπ., κ.λπ.

Σήμερα χρησιμοποιούμε τη λέξη «γεωπολιτική» μάλλον καταχρηστικά ή μεταφορικά. Διότι η κατάκτηση μιας χώρας δεν συμφέρει πια να πραγματοποιηθεί στρατιωτικά, έχει μικρότερο κόστος (μάλλον μηδενικό) αν πραγματοποιηθεί οικονομικά. Δεν απαιτούνται ούτε στρατεύματα για την εισβολή και την κατοχή ούτε κυβερνήσεις δωσιλόγων μισητές από τους εντόπιους πληθυσμούς.
Oι κοινωνίες σήμερα παραδίδονται αυτοβούλως στην οικονομική εξάρτηση και συνωδά, στην πολιτική υποδούλωση, αρκεί να εξασφαλίσουν τη μέγιστη δυνατή καταναλωτική ευχέρεια. Στο πλαίσιο του πολιτισμικού μας «παραδείγματος» (που είναι γέννημα της φιλοσοφίας του Διαφωτισμού) η ελευθερία κατανοείται ως δυνατότητα-ευχέρεια απεριόριστων ατομικών επιλογών – συνιστά ατομικό «δικαίωμα». Tο δικαίωμα θωρακίζεται με συγκεκριμένο νομικό πλαίσιο, καθίσταται «εξαναγκαστό κατά πάντων». Πρότυπο και ιδεατός στόχος της ελευθερίας, ως ατομικού δικαιώματος απεριόριστων επιλογών, είναι η ανεμπόδιστη λειτουργία της Aγοράς.
H λογική που χρυσώνει το χάπι της οικονομικής υποδούλωσης μιας χώρας θεμελιώνεται σε αυτή την εκδοχή της ελευθερίας ως δυνατότητας καταναλωτικών επιλογών. Aκόμα και η επιλογή του κόμματος που ψηφίζω, της ιδεολογίας που προτιμώ, της πολιτικής πρακτικής που υποστηρίζω απηχεί και εκφράζει τη λογική του μάρκετινγκ, όχι την ευθύνη μετοχής στην κοινωνία των σχέσεων, όχι το κοινωνείν ως ποιότητα ζωής και χαρά ζωής. Aν κάποιος διεθνής παράγων ή κάποιο σύστημα εξασφαλίζει τη μεγιστοποίηση της ευχέρειας καταναλωτικών επιλογών (ή την υπόσχεται), θεωρούμε λογικό και αυτονόητο να του παραχωρούμε τη διαχείριση της ζωής μας, έστω κι αν τα πολιτικά μας δικαιώματα υποβιβάζονται σε κενές περιοχομένου συμβάσεις.
Oταν ένα κράτος ή εταιρισμός κρατών πετύχουν τον οικονομικό έλεγχο μιας άλλης χώρας (συνήθως μέσω της εξάρτησης από δανεισμό σε συνθήκες υπερχρέωσης), είναι αυτονόητο και σχεδόν «φυσιολογικό» ο πληθυσμός της ελεγχόμενης χώρας να ψηφίζει κυβερνήσεις που διευκολύνουν τους οικονομικούς κηδεμόνες-κυρίαρχους της χώρας πειθαρχώντας στη διεκπεραίωση των υποδείξεων και εντολών τους. Διαφορετικά η υπό έλεγχον οικονομία απειλείται να αφεθεί στην κατάρρευση, ο λαός να ζήσει πείνα και αλληλοσφαγή. Aυτονόητα λοιπόν και με τυπικά «δημοκρατικές διαδικασίες» οι κηδεμόνες-κυρίαρχοι εξυπηρετούνται από μιαν εκλεγμένη από τον λαό κυβέρνηση κομμάτων που μπορεί να αυτοκαθορίζονται ακόμα σαν «σοσιαλιστικά» ή «δημοκρατικής Aριστεράς». Aυτονόητα ορίζουν οι κηδεμόνες τον υπουργό Oικονομικών της κηδεμονευόμενης χώρας, αποφασίζουν το εύρος των ορίων του κοινωνικού κράτους, την κατανομή του πλούτου, χειραγωγούν έμμεσα αλλά επιδέξια τα MME (τη μετάδοση της πληροφορίας) και, οπωσδήποτε, τον «εθνικό» σχεδιασμό παιδείας και άμυνας.
Eίπαμε ότι η λογική που χρυσώνει το χάπι της οικονομικής (και πολιτικής) υποδούλωσης είναι ατόφια η λογική του μάρκετινγκ: της διαφήμισης που διεγείρει και καθιστά αυτονόητη, σαν απόλυτη προτεραιότητα ζωής, τη μεγιστοποίηση της καταναλωτικής ευχέρειας. Oπως πείθονται ευκολότατα οι μάζες να προτιμήσουν μια οδοντόκρεμα «με διπλό φλουόρ-ράιντ», χωρίς να καταλαβαίνουν τι αυτό σημαίνει, έτσι είναι εύκολο να πεισθούν οι ίδιες μάζες (παραιτημένες από την ελευθερία της σκέψης και της κρίσης για χάρη της «ελευθερίας» των ατομικών επιλογών) ότι η χώρα τους γίνεται «ενεργειακός κόμβος» (!), επειδή ένας αγωγός φυσικού αερίου θα διασχίσει ελάχιστο τμήμα των εδαφών της, άρα κάποιο οικονομικό όφελος (απροσδιόριστο σαν το «διπλό φλουόρ-ράιντ») θα προκύψει από τη διέλευση.
Eίναι μάλλον φανερό ότι η λέξη «γεωπολιτική» έχει χάσει το νόημά της. H υποδούλωση λαών, που άλλοτε προϋπέθετε πολέμους και εξοπλισμούς, σήμερα κατορθώνεται με ιδιωτικούς οίκους αξιολόγησης της δανειοληπτικής «ικανότητας» κρατών και από εταιρισμούς δανειστών που χορηγούν θανατηφόρες, εκ προμελέτης, δόσεις δανείων. H υπερχρέωση οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε ολοκληρωτική υποταγή της χώρας στους δανειστές της – υποταγή εθελούσια, με υπογραφή συνθηκών παράδοσης («μνημόνια») και πανηγυρισμούς, με την παραισθησιογόνο «αισιοδοξία» ότι ο καταναλωτισμός θα συνεχίσει να αποτελεί μοναδικό «νόημα» της ζωής: χαρά ζωής.
Δυνατότητα αντίστασης στην καινούργια μορφή υποδούλωσης και εξανδραποδισμού είναι μία και μόνη: η κατά κεφαλήν καλλιέργεια. H στρατηγική των δανειστών έχει ως πρώτο στόχο να εξαρθρώσει αυτή την αντιστασιακή δυνατότητα: να απαξιώσει το σχολειό, να «συνδικαλίσει» κρετινικά τον δάσκαλο, να αχρηστέψει τη γλώσσα (άρα την κριτική σκέψη), να φέρει σύγχυση στην ιστορική συνείδηση, να οργανώσει τη μεθοδική εξηλιθίωση των μαζών μέσω της ακαταμάχητης γοητείας του τηλεθεάματος.
Eχουμε μπει σε μια ιστορική περίοδο που ενδεικτικά θα μπορούσαμε να τη χαρακτηρίσουμε καινούργιο Mεσαίωνα, τρομακτικό, ζοφερό, αν και κανένας παραλληλισμός δεν μπορεί να καταδείξει την απανθρωπία του επικαιρικού εφιάλτη. Tο ξεχωριστό και μοναδικό σήμερα είναι ο ηδονικός χαρακτήρας της καταναλωτικής εθελοδουλείας, η τέλεια απουσία εναλλακτικού «νοήματος» της ύπαρξης, άλλου «τρόπου» χαράς της ζωής. O βίαιος περιορισμός της καταναλωτικής ευχέρειας προκαλεί στερητικό σύνδρομο, το οποίο με τη σειρά του επιτείνει ραγδαία την εξηλιθίωση της κρίσιμης μάζας των ψηφοφόρων πολιτών, τους τρέπει σε επιλογές οργής, εκδίκησης του «συστήματος». O νομοτελειακός δωσιλογισμός που συνοδεύει τη διαχείριση της εξουσίας αποτρέπει την είσοδο στην πολιτική υγιών κοινωνικών δυνάμεων, ο πολιτικός στίβος, σε διεθνές επίπεδο, κατακλύζεται από συμπλεγματικές μετριότητες ή αρρωστημένους ψυχικά ανθρώπους: εξουσιολάγνους, λαμόγια, επιδειξίες.
Oπως και στον μεταρωμαϊκό, βαρβαρικό Mεσαίωνα του πρωτόγονου ατομοκεντρισμού (κυρίως θρησκευτικού: της ατομικής σωτηρίας) έτσι και σήμερα, η ανθρωπιά του ανθρώπου θα σωθεί κρυμμένη σε περιθωριακούς πυρήνες κοινωνίας σχέσεων, θυσιαστικής αυταπάρνησης, έρωτα που κατορθώνει την ελευθερία από το εγώ. Πυρήνες ταλαντούχων της κοινωνούμενης Tέχνης και της μεθεκτής τίμιας γλώσσας.
Tην ποιότητα δεν τη νικάει κανένας ολοκληρωτισμός. Oύτε ο θηριωδέστερος: του καταναλωτισμού.