Σάββατο 14 Δεκεμβρίου 2013
Οι συγκοινωνίες της Αθήνας γύρισαν τριάντα χρόνια πίσω.
Του Γιώργου Δελαστίκ
Σάββατο απομεσήμερο. Λεωφόρος Κηφισίας. Στάση λεωφορείου έξω από το Υγεία. Πάνω από δέκα άνθρωποι, που πληθαίνουν, περιμένουν το λεωφορείο Α7 για να πάνε στο κέντρο της Αθήνας, ώς την αφετηρία του στην πλατεία Κάνιγγος. Εχουν περάσει...
πενήντα (ναι, πενήντα με το ρολόι!) λεπτά κι ακόμα να φανεί το Α7. Πρόκειται όμως για «γραμμή κορμού», από αυτές που όταν τις έφτιαχνε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ υποσχόταν ότι θα περνούν τα λεωφορεία τους κάθε... 5-7 λεπτά! Εχουν περάσει 50 κι ακόμα να φανεί. Κάποια στιγμή εμφανίζεται το λεωφορείο 550. Δεν πάει Σύνταγμα, Ομόνοια, κέντρο, αλλά τουλάχιστον περνάει από το... Παναθηναϊκό Στάδιο! Είναι τόσο γεμάτο, που μόνο τρία από τα δεκαπέντε περίπου άτομα που έχουν μαζευτεί στη στάση κατορθώνουμε να μπούμε μέσα. Σε κάθε στάση που περνάμε ο κόσμος βρίζει, κάποιοι μουντζώνουν! Παίρνουμε έναν - δύο από τους πέντε - δέκα που περιμένουν. Βλαστημιέσαι κάθε φορά που περιμένεις λεωφορείο.
Ακόμα κι ο ηλεκτρικός, αυτό το παθολογικά αγαπημένο μέσο μεταφοράς των Αθηναίων και Πειραιωτών, έχει γίνει εχθρικός προς τους επιβάτες. Σαββατοκύριακα, όταν νυχτώνει ή κάποιες ώρες που δεν είναι αιχμής κάνει 10 ή και περισσότερα λεπτά να έρθει συρμός, όταν προ μνημονίου ερχόταν κάθε 3 ή το πολύ 5-6 λεπτά. Ας μη μιλήσουμε για τα τρένα του ΟΣΕ, αν κάποιος θέλει να πάει στην επαρχία. Κι όταν λέμε «επαρχία», εννοούμε ότι δεν υπάρχει καν τρένο που να πηγαίνει από την Αθήνα στην... Πάτρα! Οχι, δεν αστειευόμαστε. Χρόνια τώρα, δεν συνδέεται σιδηροδρομικά η Αθήνα με την Πάτρα! Δεν έχει μείνει λίθος επί λίθου στα μέσα μαζικής μεταφοράς την εποχή του μνημονίου. Πέρα από τις προσωπικές εμπειρίες, οι αριθμοί δεν αφήνουν κανένα περιθώριο αμφιβολίας. Τα λεωφορεία, το μετρό, ο ηλεκτρικός, τα τρόλεϊ και το τραμ στην πρωτεύουσα είχαν μεταφέρει συνολικά 851,3 εκατομμύρια επιβάτες το 2009, την τελευταία χρονιά πριν ο Γιώργος Παπανδρέου υπαγάγει την πατρίδα μας στο επάρατο καθεστώς του μνημονίου.
Πέρυσι, το 2012, οι επιβάτες αυτοί έγιναν μόνο 652,3 εκατομμύρια. Το μνημόνιο... κατάπιε 200 εκατομμύρια επιβάτες σε Αθήνα, Πειραιά και περίχωρα! Διακόσια εκατομμύρια! Θεαματική μείωση κατά 23%. Από τη μια η ανεργία, από την άλλη η αραίωση των δρομολογίων, καταποντίστηκε η επιβατική κίνηση. Σαν να μην έφταναν αυτά, πάνω στην κρίση αύξησαν οι άθλιοι θεαματικά την τιμή του αστικού εισιτηρίου - από 80 λεπτά που είχε το 2008 εκτινάχθηκε στο 1,40 ευρώ σήμερα η τιμή του ενιαίου εισιτηρίου, αν πρέπει να χρησιμοποιήσει κανείς ηλεκτρικό ή μετρό! Αύξηση... 75%!
Ακόμη μεγαλύτερο το έγκλημα που έγινε στον ΟΣΕ. Το 2010 το σιδηροδρομικό δίκτυο της χώρας ήταν 2.923 χιλιόμετρα. Οι αθεόφοβες μνημονιακές κυβερνήσεις έφαγαν... χίλια χιλιόμετρα δίκτυο - 911 για την ακρίβεια κι έτσι το σιδηροδρομικό δίκτυο της Ελλάδας συρρικνώθηκε στα 2.012 χλμ.
Δεν υπάρχει ουσιαστικά τρένο στην Πελοπόννησο! Ρήμαξαν και το δίκτυο της Μακεδονίας. Ανελέητη η σφαγή του προσωπικού. Στον ΟΣΕ δούλευαν 4.600 άτομα το 2009 και έμειναν σχεδόν τα μισά το 2012, μέσα σε μία τριετία, μόλις... 2.526 εργαζόμενοι!
Στην ΤΡΑΙΝΟΣΕ, που είναι το προσωπικό των τρένων, από 1.710 εργαζόμενοι το 2009 απέμειναν κυριολεκτικά οι μισοί το 2012, μόνο 877. Μείωση δηλαδή κατά 45% του προσωπικού του ΟΣΕ και κατά 49% του προσωπικού της ΤΡΑΙΝΟΣΕ! Η σφαγή συνεχίζεται και το 2013 και οι μέχρι στιγμής αριθμοί δείχνουν ότι στο τέλος αυτού του μήνα δεν θα έχουν πλέον απομείνει ούτε οι μισοί εργαζόμενοι σε σύγκριση με το 2009. Νέα μείωση κατά δεκάδες εκατομμύρια επιβάτες αναμένεται επίσης εντός του 2013 και στις αστικές συγκοινωνίες της Αθήνας. Επανερχόμενοι στον ΟΣΕ, πρέπει να επισημάνουμε ότι αν οι εργαζόμενοι σφαγιάστηκαν κατά ποσοστό περίπου 50%, οι αποδοχές τους κατακρεουργήθηκαν κατά σχεδόν τα δύο τρίτα!
Συγκεκριμένα στον ΟΣΕ, οι δαπάνες για το προσωπικό από 270 εκατομμύρια ευρώ το 2009 έπεσαν στα 98 εκατομμύρια το 2012, ενώ στην ΤΡΑΙΝΟΣΕ από 116 εκατομμύρια το 2009 καταβαραθρώθηκαν στα... 36,5 εκατομμύρια πέρυσι!
Ανατριχιαστικές είναι οι εκτιμήσεις για τη μείωση των μισθών του προσωπικού του ΟΣΕ και της ΤΡΑΙΝΟΣΕ για φέτος, που αν όντως επιβεβαιωθούν στο κλείσιμο αυτού του μήνα, θα έχει μειωθεί το κόστος προσωπικού κατά... 75% σε σχέση με το προ τετραετίας! Φυσικά, αν κόβεις το ένα τρίτο του σιδηροδρομικού δικτύου, το κόστος μειώνεται θεαματικά. Αν μάλιστα καταργήσουν εντελώς τα τρένα, δεν θα ξοδεύουν ούτε ευρώ! Σαν δεν ντρέπονται...
Πηγή: ethnos.gr
ΚΑΛΑ, ΕΧΩ ΚΑΤΙ ΑΠΟΡΙΕΣ ΚΙ ΕΓΩ!
Οι ελεύθεροι επαγγελματίες θα φορολογούνται, λέει στο εξής, για τα καθαρά τους κέρδη από το πρώτο ευρώ. Αυτή η είδηση θα είχε αξία σε κάποιο Κράτος όπου οι εφορίες θα γνώριζαν όχι ποιο είναι το «πρώτο ευρώ» του ελεύθερου επαγγελματία, αλλά το τελευταίο. Δηλαδή θα γνώριζαν το συνολικό εισόδημά του.
Πάμε να δούμε τι γνωρίζουν οι εφορίες σε ένα αστείο κράτος, όπως το ελληνικό. Σε περισσότερα από 70 δισεκατομμύρια ευρώ ανέρχεται το ποσό που δήλωσαν μισθωτοί και συνταξιούχοι για το 2011 ενώ οι ελεύθεροι επαγγελματίες δήλωσαν εισοδήματα που αγγίζουν μόλις τα 3,5 δισεκατομμύρια ευρώ. Τα στοιχεία αυτά προέκυψαν από την ανάλυση των στατιστικών δεδομένων των φορολογικών δηλώσεων που υποβλήθηκαν το 2012 και αφορούν στα εισοδήματα που αποκτήθηκαν το 2011.
Για το 2012, λοιπόν, το υπουργείο Οικονομικών είχε υπολογίσει να εισπράξει συνολικά από τα φυσικά πρόσωπα περί τα 11 δισεκατομμύρια ευρώ. Δηλαδή το 72% του φόρου εισοδήματος των φυσικών προσώπων καταβάλλουν μισθωτοί και συνταξιούχοι, ενώ οι υπόλοιπες κατηγορίες επαγγελμάτων συμβάλλουν στον κρατικό προϋπολογισμό με 3 δισεκατομμύρια ευρώ.
Ας μη μπλέξουμε με άλλους αριθμούς και με κάτι φορολογικές δηλώσεις 10.000 και 12.000 ευρώ από μεγαλογιατρούς, μεγαλοδικηγόρους και μεγαλοδιαφημιστές. Με εντελώς διαλυμένο τον φοροελεγκτικό μηχανισμό, το αποτέλεσμα του νέου μέτρου θα είναι και πάλι αστείο καθώς η φορολόγηση θα γίνεται από ταδηλωθέντα πρώτο και τελευταίο ευρώ, τουτέστιν μια από τα ίδια.
Δεν είναι όμως αυτό το θέμα μας. Πρόκειται για μία επικοινωνιακή μπαρούφα. Το θέμα είναι ότι μέχρι το 2010 υπήρχε ένας βασικός ένοχος για την υψηλή φορολόγηση μισθωτών, ελεύθερων επαγγελματιών και μικρομεσαίων επιχειρηματιών. Ο ένοχος ήταν «το 1,5 εκ. τεμπέληδων του Δημοσίου». Η καθεστωτική φωνή επαναλάμβανε διαρκώς το «Οι φόροι μας πάνε στους τεμπέληδες». Επειδή είμαι γνωστός καλοπροαίρετος, θα το δεχτώ.
Πλήρωνε ο καθένας μας, ας πούμε, 100 ευρώ για τους 1,5 εκ. «τεμπέληδες του Δημοσίου». Σήμερα όμως οι «τεμπέληδες του Δημοσίου» σύμφωνα με την επικαιροποίηση της 26ης Απριλίου 2013 είναι: 621.797 (μόνιμοι, υπάλληλοι Ιδιωτικού Δικαίου Αορίστου Χρόνου – ΙΔΑΧ, υπάλληλοι με έμμισθη εντολή και επί θητεία) συν 78.950 υπάλληλοι (αιρετοί, μετακλητοί, υπάλληλοι με συμβάσεις ορισμένου χρόνου, συμβάσεις έργου και λοιπές εργασιακές σχέσεις). Σύνολο 700.747 μόνιμοι και συμβασιούχοι. Δηλαδή κάτω από το 50% του 1,5 εκ. «τεμπέληδων» για τους οποίους ο καθένας μας πλήρωνε 100 ευρώ φόρο.
Αν τώρα υπολογίσουμε νέες συνταξιοδοτήσεις, κλείσιμο ΕΡΤ, κλείσιμο Οργανισμών και μηδενικές προσλήψεις φτάνουμε γύρω στο 45%. Στην πλάκα, λοιπόν, θα έπρεπε σύμφωνα με το επιχείρημα του καθεστώτος να πληρώνει σήμερα ο καθένας μας μόνο 50 ευρώ φόρο. Έχει όμως και καλύτερο.
Οι μισθοί των «τεμπέληδων» έχουν μειωθεί κατά μέσο όρο 35% – πλην ορισμένων βουβαλόπαιδων που οι προστάτες υπουργοί τους φρόντισαν να μη μειωθούν καθόλου, γι’ αυτό και μιλάμε για μέσο όρο. Άρα, λοιπόν, ο φόρος που αντιστοιχούσε στον καθένα μας έπρεπε όχι μόνο να μειωθεί κατά 50%, αλλά ακόμη περισσότερο καθώς ελαφρύνθηκαν οι δαπάνες του προϋπολογισμού για μισθοδοσία «τεμπέληδων».
Κατά τα λοιπά, νοσοκομεία δε δημιουργούνται αλλά κλείνουν. Σχολεία δεν κατασκευάζονται, αλλά συνενώνονται. Εν τω μεταξύ, το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων για το 2013 μετά από συμφωνία κυβέρνησης – Τρόικας, διαμορφώθηκε στα 6,65 δισ. ευρώ και όχι στα 6,85 δισ. ευρώ που ήταν ο αρχικός στόχος, ενώ το 2014 το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων θα κινηθεί ακόμη χαμηλότερα στα 6,4 δισ. ευρώ. Να προσέξουμε βέβαια εδώ ότι το χρηματοδοτούμενο αποκλειστικά από εθνικούς πόρους σκέλος του ΠΔΕ θα ανέλθει στα 850 εκατ. ευρώ για το 2013. Αυτά είναι. Για τη Δημόσια Υγεία να μην τα ξαναλέμε, ούτε για τους δρόμους που δόθηκαν σε ιδιώτες και θα γεμίσει ο τόπος διόδια.
Η πρώτη μου απορία είναι, εφόσον ο βασικός ένοχος για τη φορολόγηση, δηλαδή η μισθοδοσία των δημοσίων υπαλλήλων, μειώθηκε και εφόσον οι εθνικοί πόροι για Δημόσιες Επενδύσεις εξαϋλώθηκαν, πώς σκατά γίνεται οι φόροι να αυξάνονται; Πώς γίνεται δηλαδή, με 1,5 εκ. «τεμπέληδες του Δημοσίου» να πλήρωνε ο καθένας μας 100 ευρώ και με τους μισούς να πληρώνουμε 250 ευρώ; Πώς γίνεται να μειώνεται το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων και οι φόροι να αυξάνονται;
Γι’ αυτό και η δεύτερη απορία μου έχει σχέση με τους ελεύθερους επαγγελματίες. Γιατί να πληρώνουν φόρους; Το ίδιο ισχύει και για τους επιχειρηματίες. Γιατί να πληρώνουν φόρους; Δηλαδή, εντάξει, τον κυνηγάς τον φοροφυγά που δεν κόβει αποδείξεις, αλλά γιατί; Εφόσον δεν υπάρχει φορολογική ανταποδοτικότητα, γιατί να τις κόψει και να μην κάνει απευθείας νταραβέρι με τον πελάτη στη μείωση της τιμής του προϊόντος ή της υπηρεσίας που πουλάει; Απορώ πώς δεν έχουν γίνει ακόμη όλοι αυτοί αναρχοκαπιταλιστές. Ίσως δεν αναπτύχθηκε ακόμη η μόδα ή μπορεί να είναι και να μην το ξέρουν.
Διότι όταν ακούς κυβερνητικό βουλευτή, το φαινόμενο Ταμήλος, να δηλώνει «Πάνω από 1.5 εκατομμύριο Έλληνες είναι άνεργοι. Αυτό δεν μπορεί να το λύσει το κράτος», καταλαβαίνεις ότι το μόνο που μπορεί να κάνει το Κράτος είναι να δημιουργεί νέους ανέργους δηλαδή να στερεί πελάτες από την αγορά. Τώρα, γιατί η αγορά δεν έχει βγει ακόμη στους δρόμους με πανό «Κάτω το Κράτος», είναι η μεγαλύτερη απορία μου.
Posted in ΚΑΡΤΕΣΙΟΣ | Comments ClosedΚυριακή 8 Δεκεμβρίου 2013
Το νανούρισμα της κρίσης
Κοιμήσου, αγγελούδι μου. Θα βρω και θα σου πω λεξούλες, λογάκια τρυφερά, για να σε πάρει ο ύπνος. Ξέρεις, όταν ήμουν πιο μικρός, πριν γίνω ο μπαμπάς σου, δεν έβρισκα καθόλου ενδιαφέρον στα νανουρίσματα. Δεν ήταν λίγες οι φορές που με πιάνανε τα γέλια, τα θεωρούσα λιγάκι ξενέρωτα όλα αυτά.
Ναι, είναι εκείνη η φάση που περνάει κάθε άνθρωπος στη ζωή του, τότε που τα αμφισβητείς όλα, καθώς μυθοποιείς κι απομυθοποιείς τους πάντες και τα πάντα μέσα σε λίγα μόλις δευτερόλεπτα. Είναι τότε που αφήνεις πίσω σου μια και καλή τη μωρουδιακή σου κατάσταση, καθώς εισβάλλεις στην κοινωνία μέσα για πρώτη φορά και θες να φωνάξεις, να σκληρύνεις, να επαναστατήσεις για έναν κόσμο καλύτερο, έναν κόσμο που πιστεύεις ακράδαντα ότι θα τον αλλάξεις εσύ μαζί με τους φίλους σου.
Ναι, είναι τότε που αν πιάσεις τον εαυτό σου να μωρουδίζει, να του ξεφεύγουν μερικά χαϊδεμένα λόγια, νιώθεις ενοχές, λες μέσα σου ότι δεν γίνεται, πρέπει να πάψεις να μιλάς έτσι, πάει, μεγάλωσες πια, τέρμα οι αγκαλίτσες με τη μανούλα και τον πατερούλη, τέρμα τα κλάματα για να πετυχαίνεις τα κάθε λογής χατίρια, τέρμα η πιπίλα της αγνότητάς σου που αρνείσαι πεισματικά να σταματήσεις να τη μασουλάς, κοτζάμ άντρας.
Τι κι αν λες συνέχεια για τότε που την πέταξες μπροστά στους γονείς σου για να κάνεις επίδειξη δύναμης, να υπερηφανευτείς ότι τα κατάφερες κι απεξαρτήθηκες από την πρώτη μεγάλη εξάρτηση της ζωής σου. Αφού κρύβεις απ’ όλους ότι εκείνη τη νύχτα μυξόκλαιγες κάτω από τα σκεπάσματα γιατί, παρά τη γενναία σου πράξη, σε ξενυχτούσε η έλλειψη που ένιωθες στο στόμα. Ησυχία, είπαμε! Πιπίλες, νανουρίσματα, παιδικότητα. Κοιμήσου.
Ναι, ματάκια μου, κοιμήσου, όσο εγώ μονολογώ και λέω όλα αυτά που ευτυχώς εσύ ακόμα δεν καταλαβαίνεις. Τώρα που το καλοσκέφτομαι, ίσως εκείνη η επίπονη, σχεδόν τραυματική διαδικασία ωρίμανσης να ήταν ο βασικός λόγος που δεν ήθελα για μεγάλο χρονικό διάστημα ούτε να ακούω για νανουρίσματα, παιδικά τραγουδάκια και μωρουδίλες.
Είναι σαν να επιδιώκεις διαρκώς να απομακρύνεσαι από το σημείο όπου βρίσκεται η πληγή σου, από εκεί που νιώθεις ότι πονάς κάθε φορά που πλησιάζεις, χωρίς καν να το συνειδητοποιείς ότι αντιδράς έτσι, σχεδόν αντανακλαστικά.
Είναι όπως όταν μιλάς για εικόνες, τοπία και βουνά σε κάποιον που έχει χάσει την όρασή του, σε έναν που δεν πρόκειται να περπατήσει ξανά να περιγράφεις βόλτες και χορούς και ιδρωμένα πέλματα από τα κυνηγητά. Θα δεις και θα διαβάσεις σε αμέτρητες περιγραφές, σε στίχους, σε βιβλία και σε αναλύσεις ότι με έναν παρόμοιο ψυχολογικό μηχανισμό ο καθένας μας πενθεί μονίμως για τη χαμένη παιδικότητά του, λες και κάποια στιγμή ξεριζώνεται οριστικά ένα κομμάτι από τον εαυτό του.
Ακόμα και όταν αυτή η παιδικότητα επανέρχεται συχνά-πυκνά σε ανύποπτες στιγμές, ποτέ δεν θα ακούσεις να τη λένε πλέον έτσι, τη βαφτίζουν αλλιώτικα, τη λένε “ανωριμότητα”, “παλιμπαιδισμό” και με τόσα άλλα ονόματα ή και αργότερα, όταν σε πετύχουν να παρασύρεσαι ψάχνοντάς την, σε γελοιοποιούν και σου λένε ότι κάνεις σα μωρό παιδί. Λες και δεν μπορούμε πια να διανοηθούμε ότι υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα το παιδί εκείνο μέσα μας να διασώθηκε, να ξέφυγε μέσα από τα σκουπίδια της μαμάς, από εκεί που βρίσκεται πεταμένη και η αγαπημένη μας, πολύχρωμη πιπίλα.
Κοιμήσου, εσύ παιδάκι μου. Υπάρχει βέβαια και η άλλη φάση, δηλαδή να μη βιώσεις απλά το θάνατο της παιδικότητάς σου, αλλά να αναγκαστείς να σκοτώσεις εσύ ο ίδιος το παιδί που κρύβεις μέσα σου και που σε ταλαιπωρεί κάθε φορά που αντιμετωπίζεις τις προκλήσεις με τις οποίες γέμισε ένα κρύο απόγευμα η άγουρη ζωή σου.
Είναι τότε που, για παράδειγμα, δεν έχεις γονείς πια να σε νταντέψουν και να σου δείξουν το δρόμο το σωστό, τότε που όλα απότομα πέφτουν πάνω στις πλάτες και τους ώμους σου και πρέπει να βγεις στο πεζοδρόμιο από τόσο δα πιτσιρικάς, να μάθεις το πώς βγαίνει το μεροκάματο, να ψηθείς, όπως αρέσκονται οι Έλληνες να λένε, λες και είσαι κανένα κομμάτι από κοτόπουλο που πρέπει να ψηθεί πρώτα και ύστερα να φαγωθεί.
Τότε που δεν έχεις κανέναν να σου δώσει χαρτζιλίκι και αναγκάζεσαι να παρατήσεις μέχρι και το σχολείο για να τρέχεις στις καφετέριες και να σερβίρεις ώσπου να βράσει η σπονδυλική σου στήλη από τους πολλούς δίσκους και τα ελάχιστα μπουρμπουάρ.
Τότε που πρέπει μόνος σου να μάθεις να αυτοπροστατεύεσαι και να προσέχεις μη σε πάρει από κάτω και πέσεις χαμηλά και παρασυρθείς σε ουσίες και ψευδαισθήσεις ότι τάχα όλοι κατά βάθος είμαστε σκοτωμένα παιδιά μικρά, τι είμαστε μωρέ, τίποτα δεν είμαστε, και καταπίνεις τζούρες για να ξεχαστείς και φτιάχνεις καπνούς με το μυαλό και το στόμα, νομίζοντας πως βλέπεις μπροστά σου τη φιγούρα της μάνας σου, τη μανούλα σου που έχασες από τη φτώχεια και που τώρα λείπει και ρίχνεις αναθέματα για την ώρα και τη στιγμή που σε γέννησε και σ’ έφερε σ’ έναν κόσμο που μοιάζει με τραμπάλα την ώρα που κανονικά εσύ έπρεπε να κάνεις τραμπάλα στην παιδική σου τη χαρά.
Σώπα, σώπα. Κι έρχεται μια στιγμή που λες σώπα και ότι δεν μπορείς να το πιστέψεις. Θα γίνω πατέρας εγώ; Μα πως; Εγώ ακόμα είμαι μικρό παιδί. Αλλά, ναι, ξέχασα, με συγχωρείς, τα είπαμε αυτά, τα ξεκαθαρίσαμε, εκείνο το παιδί τελείωσε, πέθανε, σκοτώθηκε, όπως θες πες το, στο διάολο πήγε εκείνο το παιδί. Γονιός λοιπόν, χωρίς να το προγραμματίσεις, όπως σχεδόν όλα όσα συνέβησαν στη ζωή σου, απρογραμμάτιστα, να γίνονται τότε που δεν τα περιμένεις και εκείνα που τα περιμένεις να μη γίνονται ποτέ.
Πάνω στην ορμή του έρωτός μου, στην έξαψη της έλξης, αφέθηκα, χωρίς να σκεφτώ να πάρω προφυλάξεις από το μέλλον μου κι αποκοιμήθηκα σε ύπνο γλυκό. Κι όταν ξύπνησα, έμαθα ότι έφερα στο φως μια ζωή που τώρα θέλει να νιώσει όλα εκείνα που ένιωθα κι εγώ, τις παραδεισένιες αγκαλιές, τα φιλιά στα απαλά τα μάγουλα και το ζεστό λαιμό, τα μικρά τα δαχτυλάκια που ενστικτωδώς σφίγγουν δυνατά τον μεγάλο, ενήλικό σου δείκτη, σαν να θέλουν με αυτόν τον τρόπο να σου πουν να μην τα αφήσεις ποτέ, να είσαι εκεί από την αρχή και για πάντα, μπαμπά, γιατί σε αυτό το στάδιο ο άνθρωπος νιώθει την επιθανάτια αγωνία, αισθάνεται τον αέρα ως το κενό ενός ατέλειωτου γκρεμού και έχει την αγωνία της διαρκούς πτώσης και σε περιμένει να τον πάρεις αγκαλιά χιλιάδες φορές και να έχει τη γαλήνη ότι τον σώζεις χιλιάδες φορές, μπαμπά, τι θα πει ότι νιώθεις ανέτοιμος, ότι δεν ξέρεις αν μπορείς να προσφέρεις στο παιδί σου όσα χρειάζεται, ότι ξέχασες ακόμα και τα λόγια από τα νανουρίσματα και ότι λες τα ίδια και τα ίδια στιχάκια και ότι δεν μπορείς να βρεις τρόπους για να το κάνεις να σταματήσει να κλαίει. Τι θα πει ότι νιώθεις γονιός για κλάματα.
Νάνι του να κοιμηθεί και καλά να σηκωθεί. Και προσπαθείς να μην πέσεις αλλά να σηκωθείς και να σταθείς στα πόδια σου, ειδικά σε τούτη τη χώρα της ατέλειωτης κρίσης. Είχες την εντύπωση ότι αυτός ο τόπος είχε αναπτυχθεί αρκετά, είχε μεγαλώσει, ότι είχε μείνει μακριά από τις παιδικές του τις ασθένειες.
Ότι είχε τελειώσει με την παιδικότητά του, ότι είχε ωριμάσει και σου παρείχε ασφάλεια, όπως ο κάθε πατέρας θα έκανε στη θέση του πατέρα σου.
Ότι δεν θα υπήρχε περίπτωση ποτέ να ζουν παιδιά σκελετωμένα εδώ, βρέφη ημιλιπόθυμα, ότι μόνο στον κινηματογράφο θα βλέπαμε γονείς να πουλάνε τα σπλάχνα τους γιατί δεν μπορούν να τα μεγαλώσουν στη σύγχρονη, ανεπτυγμένη Ελλάδα, ότι αν σου τύχει και γίνεις γονέας σε μικρή ηλικία, γονέας junior, δεν έχεις κανέναν να σε στηρίξει αλλά μόνο τα πόδια και τα χέρια σου τα ίδια.
Κι εξοργίζεσαι, νιώθεις να χάνεις τον αυτοέλεγχό σου, τις στιγμές εκείνες που σε κατακλύζουν όλες αυτές οι σκέψεις και λες ότι φεύγει η ζωή μαζί με το μωρό που δεν ξέρεις ακόμα αν κρατάς σωστά στην αγκαλιά σου, αναρωτιέσαι σε τι έφταιξες και τώρα ντρέπεσαι και λυπάσαι κάθε φορά που περνάς έξω από τα παιχνιδομάγαζα και σφίγγεσαι γιατί δεν μπορείς να πάρεις δωράκια στο παιδί σου, σου λένε ότι η αγάπη κοστίζει, ότι η αγάπη εξαρτάται από πολλούς αστάθμητους παράγοντες, ότι αγάπη δεν μπορεί να παρέχει ο καθένας, ότι με την αγάπη δεν γεμίζει το στομάχι.
Κι είναι κι αυτό το νανούρισμα που πρέπει κάποια στιγμή να μάθεις να το λες σωστά. Φτιάξε ένα δικό σου στην τελική. Με αισιοδοξία. Για ένα καλύτερο μέλλον. Για τη χώρα σου. Για το παιδί σου. Σώπα, καρδούλα μου. Νάνι, νάνι.
Η ανάπτυξη φτάνει.
Ναι, είναι εκείνη η φάση που περνάει κάθε άνθρωπος στη ζωή του, τότε που τα αμφισβητείς όλα, καθώς μυθοποιείς κι απομυθοποιείς τους πάντες και τα πάντα μέσα σε λίγα μόλις δευτερόλεπτα. Είναι τότε που αφήνεις πίσω σου μια και καλή τη μωρουδιακή σου κατάσταση, καθώς εισβάλλεις στην κοινωνία μέσα για πρώτη φορά και θες να φωνάξεις, να σκληρύνεις, να επαναστατήσεις για έναν κόσμο καλύτερο, έναν κόσμο που πιστεύεις ακράδαντα ότι θα τον αλλάξεις εσύ μαζί με τους φίλους σου.
Ναι, είναι τότε που αν πιάσεις τον εαυτό σου να μωρουδίζει, να του ξεφεύγουν μερικά χαϊδεμένα λόγια, νιώθεις ενοχές, λες μέσα σου ότι δεν γίνεται, πρέπει να πάψεις να μιλάς έτσι, πάει, μεγάλωσες πια, τέρμα οι αγκαλίτσες με τη μανούλα και τον πατερούλη, τέρμα τα κλάματα για να πετυχαίνεις τα κάθε λογής χατίρια, τέρμα η πιπίλα της αγνότητάς σου που αρνείσαι πεισματικά να σταματήσεις να τη μασουλάς, κοτζάμ άντρας.
Τι κι αν λες συνέχεια για τότε που την πέταξες μπροστά στους γονείς σου για να κάνεις επίδειξη δύναμης, να υπερηφανευτείς ότι τα κατάφερες κι απεξαρτήθηκες από την πρώτη μεγάλη εξάρτηση της ζωής σου. Αφού κρύβεις απ’ όλους ότι εκείνη τη νύχτα μυξόκλαιγες κάτω από τα σκεπάσματα γιατί, παρά τη γενναία σου πράξη, σε ξενυχτούσε η έλλειψη που ένιωθες στο στόμα. Ησυχία, είπαμε! Πιπίλες, νανουρίσματα, παιδικότητα. Κοιμήσου.
Ναι, ματάκια μου, κοιμήσου, όσο εγώ μονολογώ και λέω όλα αυτά που ευτυχώς εσύ ακόμα δεν καταλαβαίνεις. Τώρα που το καλοσκέφτομαι, ίσως εκείνη η επίπονη, σχεδόν τραυματική διαδικασία ωρίμανσης να ήταν ο βασικός λόγος που δεν ήθελα για μεγάλο χρονικό διάστημα ούτε να ακούω για νανουρίσματα, παιδικά τραγουδάκια και μωρουδίλες.
Είναι σαν να επιδιώκεις διαρκώς να απομακρύνεσαι από το σημείο όπου βρίσκεται η πληγή σου, από εκεί που νιώθεις ότι πονάς κάθε φορά που πλησιάζεις, χωρίς καν να το συνειδητοποιείς ότι αντιδράς έτσι, σχεδόν αντανακλαστικά.
Είναι όπως όταν μιλάς για εικόνες, τοπία και βουνά σε κάποιον που έχει χάσει την όρασή του, σε έναν που δεν πρόκειται να περπατήσει ξανά να περιγράφεις βόλτες και χορούς και ιδρωμένα πέλματα από τα κυνηγητά. Θα δεις και θα διαβάσεις σε αμέτρητες περιγραφές, σε στίχους, σε βιβλία και σε αναλύσεις ότι με έναν παρόμοιο ψυχολογικό μηχανισμό ο καθένας μας πενθεί μονίμως για τη χαμένη παιδικότητά του, λες και κάποια στιγμή ξεριζώνεται οριστικά ένα κομμάτι από τον εαυτό του.
Ακόμα και όταν αυτή η παιδικότητα επανέρχεται συχνά-πυκνά σε ανύποπτες στιγμές, ποτέ δεν θα ακούσεις να τη λένε πλέον έτσι, τη βαφτίζουν αλλιώτικα, τη λένε “ανωριμότητα”, “παλιμπαιδισμό” και με τόσα άλλα ονόματα ή και αργότερα, όταν σε πετύχουν να παρασύρεσαι ψάχνοντάς την, σε γελοιοποιούν και σου λένε ότι κάνεις σα μωρό παιδί. Λες και δεν μπορούμε πια να διανοηθούμε ότι υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα το παιδί εκείνο μέσα μας να διασώθηκε, να ξέφυγε μέσα από τα σκουπίδια της μαμάς, από εκεί που βρίσκεται πεταμένη και η αγαπημένη μας, πολύχρωμη πιπίλα.
Κοιμήσου, εσύ παιδάκι μου. Υπάρχει βέβαια και η άλλη φάση, δηλαδή να μη βιώσεις απλά το θάνατο της παιδικότητάς σου, αλλά να αναγκαστείς να σκοτώσεις εσύ ο ίδιος το παιδί που κρύβεις μέσα σου και που σε ταλαιπωρεί κάθε φορά που αντιμετωπίζεις τις προκλήσεις με τις οποίες γέμισε ένα κρύο απόγευμα η άγουρη ζωή σου.
Είναι τότε που, για παράδειγμα, δεν έχεις γονείς πια να σε νταντέψουν και να σου δείξουν το δρόμο το σωστό, τότε που όλα απότομα πέφτουν πάνω στις πλάτες και τους ώμους σου και πρέπει να βγεις στο πεζοδρόμιο από τόσο δα πιτσιρικάς, να μάθεις το πώς βγαίνει το μεροκάματο, να ψηθείς, όπως αρέσκονται οι Έλληνες να λένε, λες και είσαι κανένα κομμάτι από κοτόπουλο που πρέπει να ψηθεί πρώτα και ύστερα να φαγωθεί.
Τότε που δεν έχεις κανέναν να σου δώσει χαρτζιλίκι και αναγκάζεσαι να παρατήσεις μέχρι και το σχολείο για να τρέχεις στις καφετέριες και να σερβίρεις ώσπου να βράσει η σπονδυλική σου στήλη από τους πολλούς δίσκους και τα ελάχιστα μπουρμπουάρ.
Τότε που πρέπει μόνος σου να μάθεις να αυτοπροστατεύεσαι και να προσέχεις μη σε πάρει από κάτω και πέσεις χαμηλά και παρασυρθείς σε ουσίες και ψευδαισθήσεις ότι τάχα όλοι κατά βάθος είμαστε σκοτωμένα παιδιά μικρά, τι είμαστε μωρέ, τίποτα δεν είμαστε, και καταπίνεις τζούρες για να ξεχαστείς και φτιάχνεις καπνούς με το μυαλό και το στόμα, νομίζοντας πως βλέπεις μπροστά σου τη φιγούρα της μάνας σου, τη μανούλα σου που έχασες από τη φτώχεια και που τώρα λείπει και ρίχνεις αναθέματα για την ώρα και τη στιγμή που σε γέννησε και σ’ έφερε σ’ έναν κόσμο που μοιάζει με τραμπάλα την ώρα που κανονικά εσύ έπρεπε να κάνεις τραμπάλα στην παιδική σου τη χαρά.
Σώπα, σώπα. Κι έρχεται μια στιγμή που λες σώπα και ότι δεν μπορείς να το πιστέψεις. Θα γίνω πατέρας εγώ; Μα πως; Εγώ ακόμα είμαι μικρό παιδί. Αλλά, ναι, ξέχασα, με συγχωρείς, τα είπαμε αυτά, τα ξεκαθαρίσαμε, εκείνο το παιδί τελείωσε, πέθανε, σκοτώθηκε, όπως θες πες το, στο διάολο πήγε εκείνο το παιδί. Γονιός λοιπόν, χωρίς να το προγραμματίσεις, όπως σχεδόν όλα όσα συνέβησαν στη ζωή σου, απρογραμμάτιστα, να γίνονται τότε που δεν τα περιμένεις και εκείνα που τα περιμένεις να μη γίνονται ποτέ.
Πάνω στην ορμή του έρωτός μου, στην έξαψη της έλξης, αφέθηκα, χωρίς να σκεφτώ να πάρω προφυλάξεις από το μέλλον μου κι αποκοιμήθηκα σε ύπνο γλυκό. Κι όταν ξύπνησα, έμαθα ότι έφερα στο φως μια ζωή που τώρα θέλει να νιώσει όλα εκείνα που ένιωθα κι εγώ, τις παραδεισένιες αγκαλιές, τα φιλιά στα απαλά τα μάγουλα και το ζεστό λαιμό, τα μικρά τα δαχτυλάκια που ενστικτωδώς σφίγγουν δυνατά τον μεγάλο, ενήλικό σου δείκτη, σαν να θέλουν με αυτόν τον τρόπο να σου πουν να μην τα αφήσεις ποτέ, να είσαι εκεί από την αρχή και για πάντα, μπαμπά, γιατί σε αυτό το στάδιο ο άνθρωπος νιώθει την επιθανάτια αγωνία, αισθάνεται τον αέρα ως το κενό ενός ατέλειωτου γκρεμού και έχει την αγωνία της διαρκούς πτώσης και σε περιμένει να τον πάρεις αγκαλιά χιλιάδες φορές και να έχει τη γαλήνη ότι τον σώζεις χιλιάδες φορές, μπαμπά, τι θα πει ότι νιώθεις ανέτοιμος, ότι δεν ξέρεις αν μπορείς να προσφέρεις στο παιδί σου όσα χρειάζεται, ότι ξέχασες ακόμα και τα λόγια από τα νανουρίσματα και ότι λες τα ίδια και τα ίδια στιχάκια και ότι δεν μπορείς να βρεις τρόπους για να το κάνεις να σταματήσει να κλαίει. Τι θα πει ότι νιώθεις γονιός για κλάματα.
Νάνι του να κοιμηθεί και καλά να σηκωθεί. Και προσπαθείς να μην πέσεις αλλά να σηκωθείς και να σταθείς στα πόδια σου, ειδικά σε τούτη τη χώρα της ατέλειωτης κρίσης. Είχες την εντύπωση ότι αυτός ο τόπος είχε αναπτυχθεί αρκετά, είχε μεγαλώσει, ότι είχε μείνει μακριά από τις παιδικές του τις ασθένειες.
Ότι είχε τελειώσει με την παιδικότητά του, ότι είχε ωριμάσει και σου παρείχε ασφάλεια, όπως ο κάθε πατέρας θα έκανε στη θέση του πατέρα σου.
Ότι δεν θα υπήρχε περίπτωση ποτέ να ζουν παιδιά σκελετωμένα εδώ, βρέφη ημιλιπόθυμα, ότι μόνο στον κινηματογράφο θα βλέπαμε γονείς να πουλάνε τα σπλάχνα τους γιατί δεν μπορούν να τα μεγαλώσουν στη σύγχρονη, ανεπτυγμένη Ελλάδα, ότι αν σου τύχει και γίνεις γονέας σε μικρή ηλικία, γονέας junior, δεν έχεις κανέναν να σε στηρίξει αλλά μόνο τα πόδια και τα χέρια σου τα ίδια.
Κι εξοργίζεσαι, νιώθεις να χάνεις τον αυτοέλεγχό σου, τις στιγμές εκείνες που σε κατακλύζουν όλες αυτές οι σκέψεις και λες ότι φεύγει η ζωή μαζί με το μωρό που δεν ξέρεις ακόμα αν κρατάς σωστά στην αγκαλιά σου, αναρωτιέσαι σε τι έφταιξες και τώρα ντρέπεσαι και λυπάσαι κάθε φορά που περνάς έξω από τα παιχνιδομάγαζα και σφίγγεσαι γιατί δεν μπορείς να πάρεις δωράκια στο παιδί σου, σου λένε ότι η αγάπη κοστίζει, ότι η αγάπη εξαρτάται από πολλούς αστάθμητους παράγοντες, ότι αγάπη δεν μπορεί να παρέχει ο καθένας, ότι με την αγάπη δεν γεμίζει το στομάχι.
Κι είναι κι αυτό το νανούρισμα που πρέπει κάποια στιγμή να μάθεις να το λες σωστά. Φτιάξε ένα δικό σου στην τελική. Με αισιοδοξία. Για ένα καλύτερο μέλλον. Για τη χώρα σου. Για το παιδί σου. Σώπα, καρδούλα μου. Νάνι, νάνι.
Η ανάπτυξη φτάνει.
Πάνος Μουχτερός για τα Κακώς Κείμενα
Πηγή: Το νανούρισμα της κρίσης - RAMNOUSIA
ΦΥΓΕΤΕ Ή ΨΟΦΗΣΤΕ
Είδηση πρώτη: «Τα “κόκκινα” δάνεια αντικείμενο συζήτησης στη συνάντηση Προβόπουλου με τους τραπεζίτες».
Ακραίος παραλογισμός. Οι ελληνικές τράπεζες διασώθηκαν λαμβάνοντας 78 δισ. ευρώ από το κράτος μέσω του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ). Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το ποσοστό συμμετοχής του ΤΧΣ στις ιδιωτικές τράπεζες μετά την ανακεφαλαιοποίησή τους να είναι από 81% έως 93% του μετοχικού τους κεφαλαίου.
Για άγνωστο λόγο, η μειοψηφία του 19% έως 7% των ιδιωτικών τραπεζών ελέγχει το μάνατζμέντ τους. Δε γνωρίζω κάποια εταιρεία στην οποία το 93% θα ελεγχόταν από το 7%. Και όχι μόνο θα ελεγχόταν, αλλά θα το εκλιπαρούσε. Διότι αυτό κάνει σήμερα η κυβέρνηση. Εκλιπαρεί τους τραπεζίτες να βρεθεί μια κάποια λύση στα «κόκκινα» δάνεια και «εύχεται» δημοσίως να καταλάβουν οι τράπεζες την ανάγκη να ρίξουν ρευστό στην αγορά.
Είδηση δεύτερη: «Κυβερνητική πρωτοβουλία για τα νοικοκυριά χωρίς ρεύμα»
Ειδικότερα, «σε ευρεία κυβερνητική σύσκεψη, υπό τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά, και παρουσία του Ευάγγελου Βενιζέλου, στο Μέγαρο Μαξίμου έγινε εκτενής αναφορά και για το πρόβλημα των νοικοκυριών που δεν έχουν ρεύμα. Σύμφωνα με τον υπουργό Περιβάλλοντος Γιάννη Μανιάτη οι τοπικές αρχές θα πρέπει να ενημερώνουν άμεσα τη ΔΕΗ για τις περιπτώσεις εκείνες, των οικογενειών που πραγματικά δεν μπορούν να αποπληρώσουν και η ΔΕΗ θα επαναφέρει το ρεύμα».
Κάνουν πλάκα, δεν υπάρχει περίπτωση να το εννοούν. Το επιχείρημα ότι κάποιοι έχουν χρήματα να πληρώσουν τις δόσεις των δανείων τους στις τράπεζες και δεν το κάνουν, έχει κάποια βάση. Ποιος όμως θα είχε χρήματα να πληρώσει τη ΔΕΗ και δε θα το έκανε; Και γιατί να το κάνει δηλαδή; Γιατί να θέλει να του κόψει το ρεύμα η ΔΕΗ ενώ έχει χρήματα να πληρώσει το λογαριασμό του; Αν συμβαίνει αυτό, σημαίνει ότι πρόκειται για καθαρή επιλογή του. Άρα πως θα του συνδέσει με το ζόρι το ρεύμα η ΔΕΗ;
Επίσης, ποιες ακριβώς είναι εκείνες «οι τοπικές αρχές» που θα πρέπει να ενημερώνουν άμεσα τη ΔΕΗ; Από πότε υπάρχουν «αρμόδιες αρχές» να ενημερώνουν τη ΔΕΗ ή να γνωρίζουν την πραγματική οικονομική κατάσταση μιας οικογένειας, πλην της εφορίας; Ακόμη όμως κι αν μπούμε στην παράλογη σκέψη τους, γεννιέται ένα άλλο ερώτημα. Εφόσον υπάρχουν αυτές οι «αρμόδιες αρχές» που γνωρίζουν τα ονόματα «των οικογενειών που πραγματικά δεν μπορούν να αποπληρώσουν τη ΔΕΗ», γιατί δε χρησιμοποιούνται για να κάνουν το ίδιο και με τα τραπεζικά δάνεια;
Δηλαδή, πώς είναι εύκολο να ξεχωρίζεις την οικογένεια που πραγματικά δε μπορεί να πληρώσει το ρεύμα, αλλά είναι αδύνατον να ξεχωρίσεις την οικογένεια που δε μπορεί να πληρώσει τις δόσεις του δανείου της; Η απάντηση φυσικά βρίσκεται στο ότι αν τελικά καταγράψεις τις οικογένειες που πραγματικά δε μπορούν να πληρώσουν τις δόσεις τους στις τράπεζες, τότε κάτι θα πρέπει να κάνεις ως ιδιοκτήτης των τραπεζών.
Το επιχείρημα ότι στη ΔΕΗ συμμετέχει το Δημόσιο άρα μπορεί να παρέμβει, ισχύει ακριβώς και ίσως παραπάνω και για τις τράπεζες. Το Δημόσιο έχει σώσει τις τράπεζες, διαθέτει την πλειοψηφία του μετοχικού τους κεφαλαίου και άρα θα έπρεπε να αναλάβει την ευθύνη της διαχείρισης του θέματος.
Το συμπέρασμα ότι μας δουλεύουν είναι γνωστό. Δε χρειάζονται παραδείγματα. Από αυτό το σημείο όμως, μέχρι του σημείου βουλευτές και υπουργοί της κυβέρνησης να είναι ντίλερς πανεπιστημίων του εξωτερικού, όπως ο υιός Ψυχάρη που δήλωσε σε συνέντευξή του «Προτείνω σε όσους γονείς έχουν λεφτά να στείλουν τα παιδιά τους για σπουδές στο εξωτερικό» ή ντίλερς ιδιωτικών συμφερόντων όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης που δήλωσε προ ημερών «Η μεταφορά τομέων της δημόσιας Υγείας στους ιδιώτες δεν είναι κατ’ ανάγκην κάτι κακό», το πράγμα αποκτά άλλη διάσταση.
Είναι αρκετά μεγάλο για να το δούμε σε όλη την έκτασή του. Ο τίτλος του έργου θα μπορούσε να είναι «Φύγετε ή ψοφήστε». Βλέπετε, η δημοκρατία τους έχει περιορισμένο αριθμό επιλογών.
Posted in ΚΑΡΤΕΣΙΟΣ | Comments Closed
Η παγκοσμιοποίηση επελαύνει ακάθεκτη ισοπεδώνοντας τα εθνικά κράτη
Στη σύνοδο του Μπαλί της Ινδονησίας, εκπρόσωποι από 159 χώρες αποφάσισαν την απελευθέρωση του εμπορίου παγκοσμίως. Ο ΠΟΕ ιδρύθηκε το 1995 και από το 2001 ξεκίνησε ένα σχέδιο απελευθέρωσης του εμπορίου παγκοσμίως. Μέχρι τώρα, αυτό το σχέδιο είχε περιορισμένη εφαρμοσιμότητα. Τώρα όμως, αυτό το σχέδιο αποκτά για πρώτη φορά το κύρος διεθνούς συμφωνίας.
Μετά τις απελευθερωμένες ήδη χρηματοπιστωτικές συναλλαγές, με τις οποίες διακινούνται τρισεκατομμύρια δολάρια καθημερινώς από χρηματιστήριο σε χρηματιστήριο, από κρατικά ομόλογα σε κρατικά ομολόγα κ.λ.π. σε όλο τον κόσμο, τώρα θα έχουμε και πλήρη κατάργηση περιορισμών των εθνικών κρατών στη διακίνηση του εμπορίου. Η παγκοσμιοποίηση επελαύνει ακάθεκτη, ισοπεδώνοντας πλήρως τα εθνικά κράτη.
Βλέπουμε λοιπόν πως η επίθεση της παγκοσμιοποίησης, δηλαδή των διεθνών ελίτ γίνεται όλο και πιο πολύ ελεύθερα και απευθείας πάνω στους λαούς. Η δε ισχύς των εθνικών κυβερνήσεων περιορίζεται όλο και πιο πολύ, σε απλές διαχειριστικές διαδικασίες τοπικών υποθέσεων. Έχουν παραδοθεί πλήρως στα σχέδια των διεθνών ελίτ και των συνεργαζόμενων μαζί τους εθνικών ελίτ που ελέγχουν τα εθνικά αντιπροσωπευτικά πολιτικά συστήματα. Έννοιες, όπως αυτές της «δημοκρατίας», του πολίτη και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καθίστανται μέρα με τη μέρα χωρίς κανένα νόημα.
Αργά ή γρήγορα οι τοπικές και οι εθνικές κοινωνίες θα αναζητήσουν τρόπους αυτοπροστασίας, με αποτέλεσμα να αρχίσουν να εμφανίζονται ολοκληρωτικά κινήματα (ήδη κάνουν την εμφάνισή τους εθνικιστικά, φασιστικά, αριστερίστικα κ.λ.π. κινήματα) που θα πουλάνε νταβατζιλίκι στις αντίστοιχες κοινωνίες, ενώ στην πραγματικότητα θα είναι πιόνια της παγκοσμιοποίησης.
Μόνη λύση αυτοπροστασίας των κοινωνιών είναι όχι η άμυνα και τα νταβατζιλίδικα κινήματα, που υπόσχονται την προστασία τους, αλλά η αντεπίθεσή τους, με ενωμένες τις δυνάμεις τους. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω της πραγματικής δημοκρατικής τους οργάνωσης και λειτουργίας. Είναι το νέο πανανθρώπινο όραμα που ανατέλλει παγκοσμίως.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)