Σάββατο 1 Ιουνίου 2013

Εξετάσεις: Παίζοντας με τα νεύρα και το μέλλον των υποψηφίων

Εξετάσεις: Παίζοντας με τα νεύρα και το μέλλον των υποψηφίων
Του Γιώργου Κ. Καββαδία*

Η προληπτική επιστράτευση των καθηγητών στις εξετάσεις, ακραία έκφραση μιας ιδιόμορφης μνημονιακής δικτατορίας που ποινικοποιεί ακόμα και τη σκέψη για απεργία, υποτίθεται ότι είχε στόχο τη διασφάλιση της ψυχικής υγείας των μαθητών.
Οι παρατάξεις των κοινοβουλευτικών κομμάτων πειθόμενοι τοις ρήμασι των ηγεσιών τους, αλλοίωσαν τη βούληση των καθηγητών και ανέστειλαν την απεργία. Οι εξετάσεις διεξάγονται «ομαλά».


Τόσο ομαλά που μόλις 15 σε σύνολο 165 υποψηφίων του εξεταστικού κέντρου Γρεβενών μεταφέρθηκαν στο Νοσοκομείο με κρίση πανικού (Παρασκευή 24 -5), δεκάδες άλλοι υποψήφιοι κατέρρευσαν από το άγχος σε εξεταστικά κέντρα, ενώ μόλις μια οικογενειακή τραγωδία συγκλόνισε την Ελλάδα.

Ακραία και μεμονωμένα περιστατικά θα πουν κάποιοι.
Η αλήθεια είναι ότι οι κυβερνητικοί ιθύνοντες που αυτοαναγορεύονται σε προστάτες της ψυχικής υγείας των μαθητών είναι οι μεγάλοι ένοχοι για τις πιο περιπετειώδεις και χειρότερες εξετάσεις των τελευταίων ετών που κλόνισαν τον ψυχισμό των μαθητών. Αλλεπάλληλες γκάφες, λανθασμένα ή απίστευτης δυσκολίας θέματα και επιστρατευμένη διόρθωση γραπτών συνθέτουν το φετινό γκρίζο τοπίο των εξετάσεων.

Οι εξετάσεις ολοκληρώνονται σήμερα και οι υποψήφιοι και η κοινωνία δε γνωρίζουν για πρώτη φορά επίσημα τον ακριβή αριθμό εισακτέων!

Όλοι αυτοί (κυβέρνηση και άλλες πολιτικές δυνάμεις, πλειοψηφία των ΜΜΕ) που κατασυκοφαντούσαν τους εκπαιδευτικούς για την απεργία στις εξετάσεις και εμφανίζονταν ως προστάτες της ψυχικής υγείας των μαθητών «ποιούν την νήσσαν» τώρα που τα σχολεία και τα βαθμολογικά κέντρα έχουν μετατραπεί σε στρατώνες με βάση την πολιτική του ρεβανσισμού της κυβέρνησης κάνοντας «καψώνια» στους εκπαιδευτικούς και κρατώντας τους σε ομηρία με το ακραίο, φασιστικό μέτρο της επιστράτευσης.

Τα αυξημένης δυσκολίας θέματα στα Μαθηματικά γενικής παιδείας σε σύγκριση με τα θέματα Βιολογίας προκαλούν μεγάλο χάσμα μεταξύ των υποψηφίων που διεκδικούν θέσεις για τις ίδιες σχολές. Ειδικότερα οι υποψήφιοι της Θεωρητικής κατεύθυνσης που επέλεξαν τα Μαθηματικά διαγωνίζονται με τους χειρότερους όρους. Πρωτοφανής και ατυχέστατη η αιφνιδιαστική και εκπρόθεσμη -αφού είχαν εξεταστεί προφορικά χιλιάδες υποψήφιοι και διορθωθεί χιλιάδες γραπτά- αλλαγή των κριτηρίων βαθμολόγησης στα Μαθηματικά και συγκεκριμένα στο θέμα Γ2.

Στα Μαθηματικά γενικής παιδείας των Εσπερινών έδειξαν την …ευαισθησία τους προς την ευπαθή αυτή ομάδα των υποψηφίων οι υπεύθυνοι του Υπουργείου Παιδείας κάνοντας μόνο …ένα λάθος στο θέμα Δ3.

Στη Φυσική Θετικής και Τεχνολογικής κατεύθυνσης πέρα από τον υψηλό βαθμό δυσκολίας, τρία ερωτήματα (Β2, Δ2, Δ3)ήταν έξω από το πνεύμα διδασκαλίας, το πνεύμα του σχολικού βιβλίου και της αξιολόγησης της Φυσικής.

Διορθώσεις και διευκρινήσεις μέχρι και απόσυρση θεμάτων διαμόρφωσαν συνθήκες ψυχολογικής κατάρρευσης.
Στα Μαθηματικά Κατεύθυνσης τα θέματα ήταν όχι μόνο τα δυσκολότερα των τελευταίων ετών, αλλά άστοχα και αντιδεοντολογικά. Μάλιστα το Β3 χαρακτηρίστηκε εκτός πλαισίου ύλης, εκτός πνεύματος, εκτός του πλανήτη Μαθηματικών. Ακόμα και τα Φροντιστήρια έδιναν λάθος λύσεις ακόμα και σε άλλα ευκολότερα του Β3 θέματα.

Είναι έξω από κάθε παιδαγωγική αρχή, να καλούνται οι υποψήφιοι να διαγωνιστούν σε υπέρμετρης δυσκολίας θέματα που οδηγούν στο «υπόγειο» της βαθμολογίας μαζικά τους υποψηφίους ακόμα και τους σχετικά καλά προετοιμασμένους. Περίπου το 80% της Τεχνολογικής κατεύθυνσης στα Μαθηματικά και τη Φυσική εκτιμάται ότι θα συγκεντρώσει βαθμολογία «κάτω από τη βάση».
Αυτό πιστοποιεί ότι με τα θέματα που επιλέγονται προκαλείται ένα μεγάλο χάσμα ανάμεσα στην εκπαιδευτική διαδικασία, τις προσπάθειες τόσο των εκπαιδευτικών, όσο και, κυρίως, των μαθητών με τα αποτελέσματα των εξετάσεων.

Έτσι εντείνεται ο ανταγωνιστικός χαρακτήρας των εξετάσεων και ενδυναμώνεται ο ρόλος των φροντιστηρίων.

Το μήνυμα είναι σαφές: δεν μπορούν τα πιο φτωχά παιδιά να έχουν φιλοδοξίες για σπουδές, κυρίως για τις υψηλόβαθμες σχολές. Παράλληλα η φροντιστηριακή εκγύμναση κερδίζει έδαφος ως «σώμα και πνεύμα» στο σχολείο εκτρέποντας το εκπαιδευτικό έργο σε τεχνικές απομνημόνευσης πληροφοριών και όχι αναλυτική επεξεργασία της ύλης και δημιουργικής αφομοίωσης από τους μαθητές.

Ασφαλώς
και δεν είναι τα θέματα εύκολα ή δύσκολα, που καθορίζουν τον ρόλο των εξετάσεων και του σχολείου.

Μπορεί τα δύσκολα θέματα και η «εξεταστική σφαγή» να εξυπηρετούν επικοινωνιακές σκοπιμότητες για την «αναγκαιότητα των μεταρρυθμίσεων» και του «νέου σχολείου».

Οι εξετάσεις ούτως ή άλλως αποτελούν τον ορατό μηχανισμό της επιλεκτικής- απορριπτικής λειτουργίας του σχολείου.

Η αλήθεια είναι ότι η «ιερή αγελάδα» των εξετάσεων που τόσο πολύ λατρεύουν τα κοινοβουλευτικά κόμματα -παρά τις μικρές ή μεγάλες διαφορές τους- και αυτή η λατρεία μεταδίδεται με τα ΜΜΕ σε όλη την κοινωνία, είναι θεσμός ψυχοφθόρος, πνευματοκτόνος που εν τέλει μετατρέπει τις κοινωνικές ανισότητες σε εκπαιδευτικές.

Πίσω από τους μύθους των «ίσων ευκαιριών» και του «αδιάβλητου» των εξετάσεων, ας μη μας διαφεύγει η ουσία. Όσο υπάρχει ο κλειστός αριθμός εισακτέων, «numerus clausus», τόσο οι εξετάσεις θα λειτουργούν ως μηχανισμοί ταξικής επιλογής ευνοώντας τους μαθητές από τις προνομιούχες τάξεις και αποκλείοντας τους «άλλους». Ήδη περίπου οι μισοί μαθητές από όσους ξεκινούν από την αφετηρία της Α' Δημοτικού έχουν βγει έξω από την αρένα των εξετάσεων, εγκαταλείποντας σε κάποια φάση το σχολείο.


* O Γιώργος Κ. Καββαδίας είναι φιλόλογος, μέλος της Σ.Ε. του περιοδικού «Αντιτετράδια της Εκπαίδευσης» και εκπρόσωπος των Αγωνιστικών Παρεμβάσεων - Συσπειρώσεων - Κινήσεων στο Δ.Σ. του ΚΕ.ΜΕ.ΤΕ. της Ο.Λ.Μ.Ε.


ΠΗΓΗ:

http://www.alfavita.gr/

ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ

Η ΖΩΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ…


  Τη ζωή μέσα σε μια χρηματική κοινωνία, σαν αυτή που ζούμε όλοι μας σε κάθε γωνιά του πλανήτη, δεν θα την έλεγες και ιδανική…ό,τι το καλύτερο θα μπορούσε να σου τύχει…την πιο δίκαιη και ασφαλή…ε;
…θα έλεγα ότι αν θελήσεις να δεις το θέμα αυτό λίγο σοβαρά, ίσως αρχίσεις να διαπιστώνεις την κόλαση μέσα στην οποία βρέθηκες…έναν εφιάλτη που δεν φέρνει ποτέ εκείνο το πρωινό που θα έχεις ξυπνήσει και θα έχει επιτέλους τελειώσει…
…ίσως περισσότερο να μοιάζει με μια συνήθεια, μια δεδομένη κατάσταση, ένα περιβάλλον μέσα στο οποίο βρέθηκες…χωρίς να το επιλέξεις…

Ξέρεις…είναι πραγματικά εντυπωσιακό, λυπηρό και απογοητευτικό το γεγονός ότι η κοινωνία μας, τα μέλη και οι φορείς της, προτιμούν να αντιπαρατίθενται ιδεολογικά και να συγκρούονται για τα αποτελέσματα και τις συνέπειες που έχει το κατεστημένο γενικότερα στις ζωές τους και το οποίο κυριαρχεί στον κόσμο μας για πάρα πολλά χρόνια και να αποφεύγουν να αμφισβητήσουν ή να αλλάξουν τα θεμέλια επάνω στα οποία βασίζεται ολόκληρο το οικοδόμημα της σύγχρονης κοινωνίας.
Οι άνθρωποι γκρινιάζουν, απελπίζονται, διαμαρτύρονται και φωνάζουν, για επιμέρους ζητήματα που σχετίζονται με το χρήμα, μα ουσιαστικά το αποδέχονται στις ζωές τους, έχουν πειστεί για την αναγκαιότητά του…νομίζουν ότι δεν μπορούν να κάνουν και αλλιώς, δεν ξέρουν και δεν ενδιαφέρονται οι περισσότεροι για το αν υπάρχει και κάτι πέρα από αυτό…
Προτιμούν να αντιμετωπίζουν επιφανειακά και επί μέρους τα ζητήματα, τα προβλήματα αντί να πηγαίνουν να βρίσκουν τις ρίζες που τα γεννάνε…
…και εφαρμόζουν διαρκώς τους ίδιους τρόπους ελπίζοντας ότι θα έχουν διαφορετικά αποτελέσματα…
Κάτι τέτοιο είναι εντελώς τρελό!!!!

Το χρήμα λοιπόν, το μονεταριστικό σύστημα, είναι μια συνήθεια, ένα κουσούρι απ τα παλιά…που οι άνθρωποι μοιάζει να μην είναι σε θέση να το αποβάλλουν, να το αντικαταστήσουν, όσο εφιαλτική και αν κάνει τη ζωή τους…
…το έχουν αποδεχτεί a priory και αυτό…σαν τόσα άλλα…

Ο τρόπος που λειτουργεί το χρήμα μέσα από τους φορείς που το εκπροσωπούν, τράπεζες, χρηματοπιστωτικά ιδρύματα κλπ είναι εξαιρετικά πολύπλοκος και αρκετά ακαταλαβίστικος…
…και αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο βέβαια…φαντάζεστε να ήταν απλός και κατανοητός;

Το χρηματοπιστωτικό σύστημα επινοήθηκε και άρχισε να εφαρμόζεται σε μια εποχή πραγματικής στέρησης σημαντικών αγαθών, μια εποχή έλλειψης επαρκούς τεχνογνωσίας, που θα αντιμετώπιζε τα προβλήματα κατανομής των αγαθών και των πόρων στους ανθρώπους.
Χρειάστηκε λοιπόν να υπάρξει ένας πρακτικός τρόπος.
Τώρα το γιατί, μετά από εκατοντάδες χρόνια, σε μια εποχή που ο τρόπος αυτός θεωρείται εντελώς παρωχημένος και αναποτελεσματικός για το σύνολο των ανθρώπων και αποδεικνύεται όλο και πιο επικίνδυνος και καταστροφικός, χρησιμοποιείται ακόμη στις κοινωνίες μας, είναι ένα ζήτημα που θα δούμε παρακάτω…

Τα νούμερα, οι αριθμοί και οι στατιστικές αυτού του τερατώδους συστήματος δεν αφορούν τη δική μας προσέγγιση εδώ…
…οι ηθικές προεκτάσεις και τα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα στην καθημερινότητα των ανθρώπων μέσα σε αυτό το σύστημα είναι αυτό που ενδιαφέρει πάνω απ όλα.
…και ξέρεις…υπάρχουν μερικά εξαιρετικά σοβαρά, θεμελιώδη δεδομένα της ζωής μας μέσα στην κοινωνία του χρήματος, που θα πρέπει να απασχολήσουν κάθε σοβαρό, χωρίς προκαταλήψεις και υπεύθυνο ερευνητή που ενδιαφέρετε να ξετυλίξει το κουβάρι και να καταλάβει τι συμβαίνει…

- Η κοινωνία του χρήματος λοιπόν ΔΕΝ μπορεί, κατ αρχάς και σε καμία περίπτωση, να είναι μια κοινωνία δίκαιη, ασφαλής και βιώσιμη για ΟΛΟΥΣ τους ανθρώπους.
Στην κοινωνία του χρήματος ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΟΛΟΙ την ίδια πρόσβαση στα αγαθά, τις υπηρεσίες και τους πόρους και το γεγονός αυτό καθεαυτό γεννάει αυτόματα τις ανισότητες και τη στρωματοποίηση της κοινωνίας.
Οι περισσότεροι άνθρωποι, ιδιαίτερα στις τριτοκοσμικές και αναπτυσσόμενες περιοχές του πλανήτη, δεν έχουν πρόσβαση σε απολύτως απαραίτητα αγαθά και υπηρεσίες για την διαβίωσή τους, με άμεσα δυσμενή αποτελέσματα στην υγεία και τη θνησιμότητά τους.
Αφού λοιπόν δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι άμεση πρόσβαση στα αγαθά, είναι αναγκασμένοι να ανταγωνιστούν ο ένας τον άλλο, σε μια προσπάθεια να καταφέρουν να αποκτήσουν το συγκριτικό πλεονέκτημα…σε βάρος των άλλων…
Όπως καταλαβαίνεις, ένας τέτοιος προσανατολισμός δεν επιτρέπει στους ανθρώπους την "πολυτέλεια" να είναι ηθικοί στη σχέση τους με τους άλλους.
Καθένας αγωνίζεται για το δικό του όφελος, για τα μεγαλύτερα κέρδη γι αυτόν.
Και όσο οι στερήσεις του μεγαλώνουν, όσο η πρόσβασή του στα αγαθά περιορίζεται και δυσκολεύει, τόσο πιο ανήθικος χρειάζεται να είναι…

Αν είχατε, για παράδειγμα, ένα εμπορικό κατάστημα, ένα κατάστημα που πουλάει πχ παπούτσια και απέναντι από το δικό σας άνοιγε ένα ίδιο με παπούτσια…και μαθαίνατε πχ ότι τα παπούτσια του άλλου είναι πολύ καλύτερα από τα δικά σας, φθηνότερα κλπ…θα λέγατε ποτέ κάτι τέτοιο στους πελάτες που θα μπαίνανε στο δικό σας μαγαζί σας;

- Στην κοινωνία του χρήματος και της επιδίωξης του προσωπικού όφελους, αν δεν κοιμάσαι εντελώς επάνω σου, έχεις την διαρκή αίσθηση ότι ΟΛΟΙ σε κοροϊδεύουν, ότι σου λένε ψέματα, σε εξαπατούν, υποκρίνονται, σε παραπλανούν, σε εκμεταλλεύονται για ένα και μοναδικό λόγο…το κέρδος τους.
Σχεδόν οι πάντες στοχεύουν να κερδίσουν κάτι από σένα…
Η τηλεόραση, οι διαφημίσεις, οι πολιτικοί, οι εταιρείες, οι γιατροί, οι δικηγόροι, οι ασφαλιστές, ο μηχανικός, ο μπακάλης, ο μανάβης…ΟΛΟΙ σε εξαπατούν δίνοντάς σου ψεύτικες πληροφορίες για ένα και μόνο λόγο…για να αγοράσεις τα προϊόντα τους.

Είσαι απλά ένας πελάτης, ένας καταναλωτής, τίποτε άλλο…

Το κέρδος είναι η μοναδική κοινή κοινωνική συνισταμένη πάνω στην οποία συνωστίζονται οι πάντες.
Το χρήμα είναι μια κατασκευασμένη αξία, μια «συμφωνία» ανάμεσα σ αυτόν που πουλάει και σ αυτόν που αγοράζει…οι «αξίες» των αγαθών εξαρτώνται από τη σπανιότητά τους, η οποία στην κοινωνία του χρήματος είναι τεχνητή…
το χρήμα είναι ο σημαντικότερος μα και τόσο περιορισμένος στόχος ολόκληρης της ανθρώπινης φυλής.

Σου θυμίζει κάτι από ζούγκλα όλο αυτό; Κάτι από κοινωνία αγελών;
Κι όμως…μιλάμε για την ανθρώπινη κοινωνία, την κοινωνία που έχει δημιουργήσει το πιο θαυμαστό και νοήμον πλάσμα της δημιουργίας…

- Κάτι άλλο εξαιρετικά σημαντικό που πρέπει να δεις είναι το προς τα πού είναι προσανατολισμένη η κοινωνία του χρήματος…τι τελικά εξυπηρετεί δηλαδή.
Η κοινωνία του χρήματος, το καταλαβαίνεις ή όχι, δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς προβλήματα…τα προβλήματα μόνο φέρνουν κέρδη και χρήματα…το χρήμα σε μια κοινωνία που ξέρει να λύνει τα προβλήματά της με δημιουργικούς και αλληλέγγυους τρόπους δεν έχει καμία θέση, θα ήταν ξεπερασμένο…
Τα πράγματα πρέπει να χαλάνε, τα αγαθά να μην παρασκευάζονται με τα καλύτερα υλικά, να νοθεύονται τα πάντα, να αρρωσταίνεις…γενικά ΠΡΕΠΕΙ να έχεις συνέχεια ανάγκη και να εξαρτάσαι από αυτό το χρηματικό μοντέλο σε κάθε σου κίνηση…
Το βιώνεις παντού και με κάθε τρόπο…
η κοινωνία μας δεν είναι προσανατολισμένη στο να δίνει λύσεις στα προβλήματα των ανθρώπων, να σου παρέχει ό,τι έχεις ανάγκη, ό,τι η εφευρετικότητά μας, οι γνώσεις μας και η τεχνολογία παρέχει, αν δεν έχεις την ικανότητα να τα πληρώσεις με χρήματα…
Αυτό το γεγονός μας οδηγεί σ ένα πολύ οδυνηρό συμπέρασμα.

Η ελευθερία σου σε αυτή την κοινωνία είναι τόση όση η αγοραστική σου δύναμη!!!
Αν έχεις χρήματα τότε έχεις πρόσβαση σε αγαθά, αν δεν έχεις χρήματα τότε είσαι καταδικασμένος να τα στερείσαι… να αγωνίζεσαι να τα φτάσεις…
Δεν είναι και πολύ δίκαιο ε;

- Οκ, δούλεψε σου λένε, για να μπορείς κι εσύ…
..κι εσύ το κάνεις…με κάθε τρόπο…σπαταλάς ολόκληρη τη ζωή σου σε δουλειές που συνήθως μισείς για να μπορείς να αποκτάς τα αγαθά που χρειάζεσαι…χάνεις τον ελεύθερό σου χρόνο, την οικογένεια, τους φίλους και καταφέρνεις να αποκτάς μερικά αγαθά, να έχεις σπίτι, αυτοκίνητο, εξοχικό…να δανείζεσαι από τράπεζες, να πληρώνεις φόρους…και γενικότερα να χαλάς τα χρήματά σου εκεί που σου υπαγορεύει το μοντέλο αυτό ώστε να κυκλοφορεί το χρήμα και φυσικά…να κερδίζουν οι μεγάλες εταιρείες…
…και «ξαφνικά» είσαι απλά ένας σκλάβος, ένας σύγχρονος σκλάβος αυτού του κατεστημένου, που δεν δικαιούσαι ούτε την τροφή σου δωρεάν.
Να θυμάσαι ότι πάντα τα χρήματα επιστρέφουν στην πηγή τους αφού κάποια από αυτά περάσουν για λίγο από τα χέρια σου…
..την ικανότητα συσσώρευσης πλούτου την έχουν πάντα οι λίγοι…και αυτοί οι λίγοι δεν είναι και τα ηθικότερα στοιχεία της κοινωνίας μας…

Για την ακρίβεια, ο κόσμος μας κυβερνάται και κατευθύνεται από μια εξαιρετικά μικρή ελίτ των ιδιοκτητών του παγκόσμιου χρήματος, οι οποίοι φυσικά έχουν φροντίσει να τους ανήκουν και οι σημαντικότεροι πόροι της γης, για να φτιάχνουν το παιχνίδι σύμφωνα με τα συμφέροντά τους και να έχουν την παγκόσμια κυριαρχία.
Κατέχουν την ενέργεια, τις επικοινωνίες, την διατροφή, τα φάρμακα, την ενημέρωση, την ψυχαγωγία…τα πάντα δηλαδή.
…και πέρα από το ότι κατέχουν τους πόρους του πλανήτη, εφευρίσκουν διαρκώς τρόπους που θα τους αποδώσουν περισσότερα χρήματα και εξουσία…
…μερικοί από τους καλύτερους και σοβαρότερους τρόπους είναι οι πόλεμοι, οι διχασμοί που σπέρνουν στους ανθρώπους, τα ναρκωτικά, η πορνεία…καταστάσεις παγιωμένες μέσα στις κοινωνίες μας, προβλήματα που δεν λύνονται ποτέ!!!

- Η ύπαρξη του χρήματος και η αδιάκοπη παραγωγή καταναλωτικών προϊόντων ευθύνεται για την καθαρά υλιστική εικόνα του κόσμου μας σε βάρος της ανθρωπιάς, της αλληλεγγύης, της συμπόνιας, της συμβιωτικότητας, της ενότητας και της ανθρώπινης δημιουργικότητας για το όφελος ΟΛΩΝ.
Κάθε τι συμβαίνει για να επιφέρει κέρδος και παραπάνω χρήματα.
Ακόμα και η επιστήμη και η τεχνολογία, τα κυριότερα και σημαντικότερα ανθρώπινα «εργαλεία» προόδου και εξέλιξης, εξυπηρετούν σήμερα τους περιορισμένους σκοπούς εταιρειών και μονοπωλίων.
Σκέψου, η επιστημονική γνώση και το υψηλό επίπεδο τεχνολογίας που διαθέτουμε σήμερα επιτρέπει άνετα την αντικατάσταση των ανθρώπων από μηχανές και συστήματα αυτοματισμού σε σχεδόν ολόκληρη την παραγωγική διαδικασία σε όλα τα είδη.
Αν όμως συνέβαινε κάτι τέτοιο, στην κοινωνία του χρήματος που βρισκόμαστε, η ανεργία θα έφτανε σε απίστευτα ρεκόρ, οι άνθρωποι δεν θα είχαν αγοραστική ικανότητα και τότε…το χρηματοπιστωτικό σύστημα θα κατέρρεε…

…που τι σημαίνει αυτό με απλά λόγια;
Ότι το χρηματοπιστωτικό σύστημα εμποδίζει την εξέλιξή μας ως είδος!!!
Ότι το ανθρώπινο είδος ενώ μέσα από τις γνώσεις, τη δημιουργικότητά του, τις ικανότητες του, έχει φτάσει σ ένα επιστημονικό και τεχνολογικό επίπεδο πολύ υψηλό το οποίο θα μπορούσε να δώσει μια τεράστια ώθηση στο πολιτιστικό μας επίπεδο και στην ποιότητα της ζωής ΟΛΩΝ των ανθρώπων, δεν το κάνει γιατί υπάρχει το χρηματοπιστωτικό σύστημα!!!
Αυτό συμβαίνει γιατί πολύ απλά η επιστημονική και τεχνολογική εξέλιξη δεν ενσωματώνεται μέσα στα κοινωνικά μας συστήματα ώστε να τα εξελίξει παράλληλα…
Αντί αυτού, που αν συνέβαινε θα άλλαζε ολοκληρωτικά και ριζικά τις ζωές όλων των ανθρώπων του πλανήτη, όλη αυτή η επιστημονική και τεχνολογική πρόοδος περνάει μέσα από τον παραμορφωτικό καθρέφτη του χρηματοπιστωτικού συστήματος κι εκεί εγκλωβίζεται…

Κι εσύ, που ίσως τα καταλαβαίνεις όλα αυτά, αναρωτιέσαι «…και τώρα τι γίνεται, τι κάνουμε;»

Μέσα σε όλο αυτό το άθλιο κατασκευασμένο τοπίο, το αυτονόητο μοιάζει να μην έχει θέση, να μην φαίνεται, να είναι πέρα από το οπτικό μας πεδίο…
Το αυτονόητο αναζητείται…
Όπως θα κατάλαβες, όλο το παιχνίδι ξεκινά με την κατοχή και διακίνηση των πόρων.
Όσο αυτοί θα είναι διαχειρίσιμοι από την ελίτ που αναφέραμε, το τοπίο δεν μπορεί να αλλάξει…
Οι πόροι ολόκληρης της γης χρειάζεται να ανακηρυχτούν κοινή παγκόσμια κληρονομιά ΟΛΩΝ των ανθρώπων και να χρησιμοποιηθούν με σύνεση και έξυπνα για το όφελος ΟΛΩΝ.

Η οικονομία του χρήματος είναι μια οικονομία που εξυπηρετεί ελάχιστους και θέτει όλο και περισσότερο σε κίνδυνο τις ζωές των ανθρώπων και την βιωσιμότητα του πλανήτη μας.
Η αυτονόητη οικονομία που θα μπορούσε να οδηγήσει την ανθρωπότητα και τον πλανήτη σ ένα περιβάλλον βιώσιμο και ασφαλές είναι η Οικονομία που Βασίζεται στους Πόρους και ΟΧΙ στο χρήμα.
Μια οικονομία των Πόρων που θα υπάρχει για το όφελος ΟΛΩΝ των ανθρώπων της γης και θα λειτουργεί με «εργαλείο» της την διαρκώς εξελισσόμενη επιστημονική και τεχνολογική γνώση.
Μια τέτοια οικονομία μπορεί επιτέλους να δημιουργήσει ένα ολοκληρωτικά άλλο περιβάλλον, μέσα στο οποίο οι άνθρωποι θα καλλιεργούν πραγματικά πανανθρώπινες αξίες και θα απελευθερωθούν από τον σκληρό αγώνα για την επιβίωσή τους.
Είναι απολύτως απαράδεκτο να αντιμετωπίζουμε ακόμα προβλήματα τα οποία είμαστε σε θέση να επιλύσουμε άμεσα, προβλήματα που θα μπορούσαν να έχουν λυθεί πριν από πολλά χρόνια…

Τάσος Π.
Πανγαία – The Venus Project





Πηγή: Η Ζωή στην Κοινωνία του Χρήματος (…Υπάρχει ζωή πέρα από αυτό…;)" - RAMNOUSIA

Σάββατο 25 Μαΐου 2013

Ο Κύκλος της ανθρώπινης δυστυχίας σ'έναν κόσμο γεμάτο ευκαιρίες και δυνατότητες

Ο Κύκλος της ανθρώπινης δυστυχίας σ'έναν κόσμο γεμάτο ευκαιρίες και δυνατότητες

Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΔΥΣΤΥΧΙΑΣ
Σ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΓΕΜΑΤΟ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΚΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ…
Ή «Ο Κύκλος Των Χαμένων Ευκαιριών…»


Η ζωή είναι κίνηση, δεν υπάρχει ποτέ στο ίδιο σημείο,
κάθε τι που ζει… κινείται, ρέει σαν το ρυάκι, σαν το ποτάμι…
η ζωή δεν περιορίζεται, δεν φυλακίζεται, δεν πειθαρχεί και δεν υπακούει
παρά μονάχα στους φυσικούς της νόμους, αυτούς που την καθορίζουν και την διέπουν…
…μέσα από αυτή τη διαρκή δυναμική κίνησή της αυτοκαθαρίζεται από οτιδήποτε επιβλαβές ξένο (απορρίμματα, αντικείμενα, εικόνες, προκαταλήψεις, παραδόσεις, συναισθήματα, ιδέες…), πλουτίζει μονάχα την ουσία της,
και συνεχίζει την κίνησή της χωρίς το βάρος της να αλλάζει…
απλά εξελίσσεται…

Η ζωή του ανθρώπου, του κορυφαίου απ όλα τα πλάσματα της δημιουργίας στον όμορφο αυτό πλανήτη, μοιάζει να συναντά στο δρόμο της, στη ροή της, πολλά και πολύπλοκα προβλήματα και συνεχή εμπόδια…
…δεν κινείται και δεν εξελίσσεται ελεύθερα και ανεμπόδιστα…
και το χειρότερο είναι ότι τα πιο πολλά από αυτά τα προβλήματα τα δημιουργεί ο ίδιος ο άνθρωπος.

Η ανθρώπινη δυστυχία, αυτή η κατάσταση που προσπαθεί σε όλη του τη ζωή να αποφύγει ο άνθρωπος, μοιάζει να κάνει διαρκείς φαύλους κύκλους, να μην μπορεί να της ξεφύγει ο άνθρωπος…


Σε ό,ποιο τόπο, αυτής της όμορφης και πλούσιας γης, κι αν τύχει να γεννηθεί κανείς, θα βρεθεί μέσα σ ένα ήδη διαμορφωμένο από αξίες κοινωνικό περιβάλλον…
και σε αυτό το περιβάλλον, με τις τοπικές του παραδόσεις και συνήθειες, τα πρότυπα και τις αξίες, θα πρέπει να προσαρμοστεί, να εκπαιδευτεί και να εκπληρώσει μια ζωή σύμφωνη με αυτά τα ήδη υπάρχοντα «εφόδια»…
να εκπληρώσει δηλαδή μια ζωή βασισμένη σε άλλους,
να ζήσει τη ζωή των άλλων και όχι τη δική του…

Η «οργανωμένη» κοινωνία επιθυμεί να προσαρμόζει τα νέα της παιδιά μέσα στα πρότυπά της, τους κανόνες της, να τα κάνει πειθαρχημένα και υπάκουα…
η κοινωνία δεν αποδέχεται τη διαφορετικότητα, φοβάται και απορρίπτει κάτι πραγματικά νέο, καινοτόμο και πρωτοποριακό…το κατατάσσει βιαστικά, καθώς δυσκολεύεται να το κατανοήσει, στους «εχθρούς» της και τις περισσότερες φορές, μπορεί να περάσουν πάρα πολλά χρόνια για κάτι πραγματικά νέο και ωφέλιμο, μέχρι να γίνει αποδεκτό και να εφαρμοστεί στις κοινωνίες μας…
Η κοινωνία δεν παρέχει στα παιδιά της ένα περιβάλλον ελεύθερο, μέσα στο οποίο θα έχουν την πρόσβαση και τη δυνατότητα να αναπτυχθούν, να μάθουν και να εξελιχθούν σαν ολοκληρωμένα και ελεύθερα πλάσματα…
τα νέα παιδιά δεν κυλάνε σαν τα ρυάκια να πλουτίζουν μονάχα την ουσία τους και δεν εξελίσσονται χωρίς βάρη…
είναι «υποχρεωμένα» να κουβαλούν σε όλη τους τη «ζωή» ένα παρελθόν, ένα ολόκληρο σύστημα πεποιθήσεων από τους προηγούμενους…
Οι ζωές τους είναι ζωές δανεικές γιατί δεν επικοινωνούν αυτά τα ίδια με την αλήθεια, δεν ανακαλύπτουν τη ζωή…
τους τα έχουν όλα σερβιρισμένα πριν ακόμα καθίσουν στο τραπέζι…

Οι νέοι, στον δυτικό κυρίως κόσμο, με μια αυθόρμητη και αντανακλαστική συνήθως δύναμη και ορμή «επαναστατούν» αμφισβητώντας με διάφορους τρόπους το κατεστημένο και την «τροφή» που τους σερβίρουν οι προηγούμενοι…μα…
…τους λείπει η γνώση, η επίγνωση της πραγματικότητας και του εαυτού τους, τους λείπει η ωριμότητα που φέρνει αυτή η επίγνωση και η αυτογνωσία…
Κανένα εκπαιδευτικό σύστημα δεν τους τα μαθαίνει…
και χωρίς αυτά τα θεμελιώδη «όπλα» δεν καταφέρνουν να πάνε και πολύ μακριά…
τα νέα παιδιά σιγά σιγά αφομοιώνονται από το κατεστημένο, κάνουν οικογένειες, πιάνουν δουλειές, ανταγωνίζονται τους άλλους, θέλουν όσα περισσότερα χρήματα και απολαύσεις γίνεται, αγοράζουν σπίτι, καταναλώνουν ό,τι αυτή η κοινωνία τους σερβίρει και λίγο αργότερα γίνονται και αυτοί γονείς και επαναλαμβάνουν τον ίδιο φαύλο κύκλο στα δικά τους πια παιδιά…

Στη διάρκεια αυτής της διαδρομής οι θρησκείες, η πολιτική και η οικονομική δύναμη είναι παράγοντες πολύ καθοριστικοί στην διαμόρφωσή τους, στις αξίες τους.
Και οι τρείς βασίζονται και συναντιούνται στα δύο κύρια «εργαλεία» χειραγώγησης ανθρώπων, την άγνοια και το φόβο.
Και οι τρείς αυτοί θεσμικοί παράγοντες δημιουργούν, καλλιεργούν και αναπαράγουν τις διαχωριστικές αντιλήψεις ανάμεσα στους ανθρώπους για τη ζωή και τον κόσμο, γεγονός που οδηγεί σε συνεχείς ανόητους, αιματηρούς και καταστροφικούς πολέμους, με εκατομμύρια θύματα και ανυπολόγιστες ζημιές…
Οι πόλεμοι και οι συγκρούσεις αποτελούν την κορυφαία ένδειξη μιας μη πολιτισμένης ανθρώπινης κοινωνίας.
Φανερώνουν την ύπαρξη ακόμα χαρακτηριστικών μας που προέρχονται από το ζώο, τις αγέλες και την ζούγκλα.
Ο ρόλος και των τριών αυτών παραπάνω παραγόντων είναι καθοριστικός στην μη εξέλιξη των ανθρώπων σε πολιτισμένα, συμβιωτικά και αλληλέγγυα πλάσματα.
Εξ αιτίας κυρίως αυτών η ανθρώπινη εξέλιξη έχει κολλήσει, έχει μπλοκαριστεί…

Η σύγχρονη εφαρμοσμένη πολιτική επιβάλει, συμμορφώνει, τιμωρεί, φανατίζει και οδηγεί τους ανθρώπους σε πολέμους, βία και συγκρούσεις, σε μια ανόητη προσπάθεια κυριαρχίας και συγκριτικού πλεονεκτήματος τους ενός απέναντι στον άλλο.
Ο μοναδικός στόχος της είναι η διαχείριση και η διανομή των φυσικών πόρων για το όφελος μιας μικρής ελίτ που κυριαρχεί τον κόσμο μας καθώς και μιας μερίδας υποστηρικτών.
Ο απλός λαός «απολαμβάνει» τα λίγα ψίχουλα…
Η πολιτική αναφέρεται πάντα σε ένα «καλύτερο» μέλλον, λες και το παρών είναι ανύπαρκτο, παραμυθιάζοντας διαρκώς αυτούς που πείθονται…
αναπαράγει και δημιουργεί νέα συνεχώς προβλήματα κρατώντας για τον εαυτό της το ρόλο του αυτόκλητου σωτήρα.
Καθώς δεν θέλει και δεν μπορεί να δίνει λύσεις σε προβλήματα η πολιτική εφευρίσκει συνεχώς νόμους στους οποίους οφείλουν να υπακούουν οι πολίτες.
Η δημιουργία νόμων αποτελεί την παραδοχή αδυναμίας της κρατικής εξουσίας να προλαμβάνει και να διαχειρίζεται καταστάσεις πέρα από το να τιμωρεί με τους νόμους.
Οι αόριστες και ψευδείς έννοιες της δημοκρατίας και της πατρίδας είναι αρκετές στους περισσότερους ανθρώπους για να παραχωρήσουν «αυτοβούλως» στους πολιτικούς την ελευθερία και τα δικαιώματά τους.
Η πολιτική, η υποκρισία, η διαφθορά και το ψέμα είναι έννοιες στενά συνδεδεμένες και αλληλοεξαρτώμενες.
Η περίφημη δημοκρατία, είναι μια καθαρά προσχηματική έννοια που δίνει απλά στους πολίτες την αίσθηση ότι είναι ελεύθεροι να επιλέξουν το πολιτικό σύστημα που θα τους εξουσιάζει.
Προφανώς σε μια πραγματικά ελεύθερη κοινωνία δεν χρειάζεται να σου υπενθυμίζει κανείς ότι είσαι ελεύθερος…
Προφανώς πρώτα δημιουργείται ο «σκλάβος» και έπειτα ο «δεσμώτης».
Η κρατική πολιτική εξουσία γνωρίζει πολύ καλά τον χειρισμό των πολιτών της.
Γνωρίζει καλά την αδικία, το θυμό, την απελπισία και την απόγνωση, την σύγχυση και την αγανάκτηση που παράγει στους πολίτες της.
…και δεν φοβάται ιδιαίτερα γιατί γνωρίζει καλά τις αντιδράσεις τους.
Δυστυχώς οι πολίτες δεν δρουν…απλά αντιδρούν αντανακλαστικά.
Ο συσσωρευμένος θυμός, η αγανάκτηση και η σύγχυση οδηγούν τους πολίτες σε σπασμωδικές βίαιες συνήθως ενέργειες, διαδηλώσεις, απεργίες, συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής του κράτους και…
…και κάπως έτσι, όλη η συσσωρευμένη ενέργεια και δύναμή τους εκτονώνεται, εξανεμίζεται και ξεφουσκώνει μέχρι την επόμενη φορά…
Η κρατική πολιτική εξουσία γνωρίζει πολύ καλά τον κύκλο αυτό του θυμού των πολιτών και γι αυτό δεν ιδρώνει το αφτί της…

Το οικονομικό κατεστημένο, είναι ένα κατεστημένο πολύ καλά οργανωμένο από μια μικρή ολιγαρχία του παγκόσμιου χρήματος πλαισιωμένη από ιδρύματα, τράπεζες, φορείς και εταιρείες…
μέσα από ένα ακατανόητο και απάνθρωπο συγκεντρωτικό χρηματοπιστωτικό τραπεζικό σύστημα κατασκευάζει ανθρώπους σκλάβους του υλισμού, της επιφανειακής απόλαυσης και της κατανάλωσης ώστε να παραμένουν αποπροσανατολισμένοι και να πείθονται εύκολα στις ό,ποιες υποδείξεις του κατεστημένου.
Οι άνθρωποι, πεπεισμένοι για την «αναγκαιότητα» των κατασκευασμένων ρηχών «αξιών» αυτού του οικονομικού μοντέλου, είναι υποχρεωμένοι να εργάζονται σκληρά μέχρι τα βαθειά γεράματά τους, να ζουν στη θλίψη, τις στερήσεις και τη μοναξιά, να φθείρονται σε ανούσιες και μηχανικές συνήθως δουλειές, για να μπορούν να έχουν πρόσβαση στα αναγκαία και μη αγαθά και τις υπηρεσίες.
Το γεγονός αυτό κάνει τα μυαλά τους να λειτουργούν νωχελικά, μηχανικά και επιφανειακά σε όλα τα επίπεδα της ζωής και των σχέσεων.
Το οικονομικό αυτό μοντέλο βασίζεται στην τεχνητή σπανιότητα των αγαθών για να έχει συνέχεια τους ανθρώπους εξαρτημένους απόλυτα από τον τρόπο λειτουργίας του.
Να δανείζονται διαρκώς από τις τράπεζες και να καταναλώνουν τα πάντα.
Το χρέος αυτό είναι η θηλιά που οι ίδιοι οι άνθρωποι «επιλέγουν» να περνούν γύρω από το λαιμό τους.
Γεννημένοι και διαμορφωμένοι μέσα σε αυτό το πλαίσιο, σε αυτό το κουτί, αδυνατούν να αντιληφθούν κάθε τι που βρίσκεται έξω από αυτό.

Ο ρόλος των θρησκειών στην ατελείωτη ανθρώπινη δυστυχία ήταν και είναι πρωταγωνιστικός και σκοτεινός…
εκμεταλλευόμενες τις υπαρξιακές αναζητήσεις των ανθρώπων, την δίψα τους για το άγνωστο και την ερμηνεία του, κατάφεραν να αποπροσανατολίσουν αλλά και να προσηλυτίσουν τη μερίδα εκείνη των ανθρώπων που είχαν τη μεγαλύτερη άγνοια σχετικά με τον εαυτό τους, τη ζωή και τον κόσμο και κατά συνέπεια και τους περισσότερους φόβους.
Οι οργανωμένες μονοθεϊστικές θρησκείες τους έδωσαν έτοιμες «απαντήσεις» και ερμηνείες αφαιρώντας τους ουσιαστικά την πρόσβαση και την ελευθερία να ανακαλύψουν οι ίδιοι την αλήθεια.
Ενδιαφερόμενες ελάχιστα για τα πραγματικά ανθρώπινα προβλήματα, για το τώρα και το είναι, προσφέρουν στους «πιστούς» και υπάκουους οπαδούς τους παραδείσους σε μια άλλη κατάσταση μετά θάνατον…
Οι οργανωμένες θρησκείες και τα δόγματα, θλιβερά κατάλοιπα μιας εποχής πραγματικής άγνοιας της ανθρωπότητας, χειραγωγούν, κατευθύνουν, φανατίζουν και ενοχοποιούν τους ανθρώπους, απομακρύνοντας τους όλο και πιο πολύ από την ελευθερία και τη γνήσια γνώση, που είναι ο φυσικός κόσμος και ο εαυτός τους.
Η βαθειά επίγνωση και των δύο είναι η μόνη πρόσβαση στην αλήθεια.

Σε ό,τι δε αφορά τον θεό και την εξ αποκαλύψεως ύπαρξή του, που υποστηρίζουν οι μονοθεϊστικές θρησκείες, νομίζω ότι είναι εξ ίσου ανόητο και αφελές είτε το να πιστεύει είτε το να μην πιστεύει κάποιος…

Η αλήθεια, την οποία τόσο πολύ ο άνθρωπος κοπιάζει για να φτάσει, είναι ένας τόπος αυθύπαρκτος και αυτόφωτος, που για να τον συναντήσει ο άνθρωπος οφείλει πρώτα να δει, να κατανοήσει και να πετάξει από τη ζωή του το ψέμα.
Το ψέμα, δημιούργημα πρώτα της πλάνης των αισθήσεών μας, της σκέψης και των εικόνων του παρελθόντος, καθώς δεν είναι κάτι το φυσικά υπαρκτό αλλά κατασκευασμένο, κυκλοφορεί στολισμένο, προκλητικό, προσιτό και εύπεπτο για τον καθένα για να έχει τη μεγαλύτερη δυνατή αποδοχή.
Χωρίς το ξεγύμνωμα και τον αφοπλισμό του ψέματος και της ιδιοτέλειας που το συνοδεύει πάντα, η λιτή αλήθεια του τώρα δεν μπορεί να γίνει ορατή.

Ό,τι είναι αληθινό και υπάρχει δεν χρειάζεται υποστηρικτές και οπαδούς.
Οπαδούς χρειάζεται κάτι ψεύτικο και κατασκευασμένο για να γίνει αποδεκτό.
Κάθε κίνηση να πλησιάσεις το αληθινό σε απομακρύνει απ αυτό.
Μονάχα καθαρή και χωρίς προκαταλήψεις "Όραση" χρειάζεται...

Είναι πολύ θλιβερό το γεγονός ότι από την συνείδηση της πλειοψηφίας των ανθρώπων απουσιάζουν θεμελιώδεις γνώσεις σχετικές με τον κόσμο μας.

Η γη μας είναι ένας απειροελάχιστος κόκκος «άμμου» μέσα στο αχανές και μυστηριώδες σύμπαν, κι εμείς οι άνθρωποι μια απειροελάχιστη και σχεδόν ασήμαντη μορφή ζωής μέσα στην τόση απεραντοσύνη…
είμαστε σαν ένα από τα τρισεκατομμύρια κύτταρα που υπάρχουν μέσα σ ένα ανθρώπινο σώμα…ένα κύτταρο δηλαδή αλληλοεξαρτώμενο και αλληλένδετο με όλα τα υπόλοιπα…
…μπορείτε να φανταστείτε άραγε τα κύτταρα αυτά, μέσα στο ίδιο σώμα, να ζουν ανταγωνιστικά και όχι συμβιωτικά με τα υπόλοιπα?
…για παράδειγμα, τα κύτταρα της καρδιάς να πολεμάνε και να εξοντώνουν τα κύτταρα του συκωτιού, του εγκεφάλου ή άλλου μέρους του ίδιου σώματος?

Η άγνοια της θεμελιώδους συμπαντικής αλήθειας ότι όλα είναι ένα, αλληλένδετα και αλληλοεξαρτώμενα καθορίζει σχεδόν εξ ολοκλήρου την αντίληψή μας για τον κόσμο και το επίπεδο του πολιτισμού που έχουμε δημιουργήσει.
Δυστυχώς ο άνθρωπος δεν έχει καταφέρει μέχρι σήμερα, μέσα από τη διάνοια και τις γνώσεις του, να εναρμονιστεί και να ενσωματωθεί στο φυσικό του περιβάλλον,
σ αυτό στο οποίο ανήκει…
Το παρατηρεί και το χρησιμοποιεί σαν να πρόκειται για κάτι πέρα και έξω από αυτόν…
οι αισθήσεις του αλλά και η έλλειψη επίγνωσης τον κάνει να βλέπει τον κόσμο κομματιασμένο, συμπαγή και υλικό, με αποστάσεις και κενό ανάμεσα στα αντικείμενα, τη φύση, τα πλάσματα και τους άλλους ανθρώπους…
Σ αυτήν την πλασματική απόσταση φωλιάζουν ίσως οι πιο σημαντικοί σπόροι της δυστυχίας του…

Καθώς αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο τεμαχισμένο, απέναντι από μας, λόγω των περιορισμένων δυνατοτήτων των αισθήσεών μας που δεν μπορούν να αντιληφθούν τα πάντα όπως πραγματικά είναι αλλά μόνο σύμφωνα με τις δυνατότητές τους, έχουμε δημιουργήσει ένα κέντρο, το Εγώ, από το οποίο τον παρατηρούμε και τον ερμηνεύουμε.

Ζούμε στο Εγώ και οι άλλοι, εγώ και οι φίλοι μου, οι εχθροί μου, τα προβλήματά μου, τα καλά μου, τα κακά μου, η ομορφιά μου, η ασχήμια μου, η ζήλεια μου, η καλοσύνη μου….λες κ το Εγώ βρίσκεται έξω απ όλα αυτά…σαν να μην είναι όλα αυτά που κρίνει, αυτά που δέχεται ή απορρίπτει…
Μας αρέσει ο ένας, δεν μας αρέσει ο άλλος, αυτό το δεχόμαστε, το άλλο το απορρίπτουμε, αυτό το επιδιώκουμε, το άλλο το αποφεύγουμε…κλπ
Δημιουργούμε δηλαδή έναν καθαρά πλασματικό κόσμο σύμφωνο με τις εικόνες και τα πρότυπά μας.
Και…θεωρούμε σπουδαίο πράγμα το ότι μπορούμε να έχουμε επιλογές!!!

Το ότι χρειάζεται να διαλέξουμε ανάμεσα σε πράγματα, πρόσωπα, καταστάσεις κλπ δεν δείχνει από μόνο του ένα μυαλό, μια σκέψη μπερδεμένη που πρέπει να διαλέξει για να δράσει και να αποφασίσει τι θα κάνει?

Η κατάστασή μας αυτή, σ έναν υπαρκτό δηλαδή κόσμο, μέρος του οποίου είμαστε, να δημιουργούμε την πλασματική του εικόνα σύμφωνα με αυτά που θέλουμε, μας οδηγεί σε μια στρέβλωση και αποκοπή που είναι υπεύθυνες για όλη μας τη δυστυχία.

Δημιουργήσαμε έτσι έναν καθαρά υλιστικό και εγωκεντρικό πολιτισμό, μια προβολή αυτού που εμείς είμαστε, μέσα στον οποίο παγιδευτήκαμε από τους στόχους, τις επιθυμίες, τις κυριαρχικές μας τάσεις, την άγνοια και τους φόβους μας…

Αν ερχότανε στη γη ένας επισκέπτης από έναν άλλο μακρινό πλανήτη και έβλεπε το πώς ζουν οι σύγχρονοι άνθρωποι, πως σχετίζονται και τι πολιτισμό έχουν δημιουργήσει, θα πίστευε έκπληκτος ότι οι άνθρωποι μάλλον δεν έχουν κοιτάξει ποτέ τον έναστρο ουρανό τη νύχτα…
…καθώς μέσα σ ένα τέτοιο αχανές και σχεδόν απροσδιόριστο σύμπαν, νομίζουμε ότι βρισκόμαστε στο κέντρο της δημιουργίας…
…ότι η γη είναι το κέντρο του σύμπαντος κι εμείς σαν μονάδες το κέντρο του κόσμου.

Αν καταφέρναμε να κατανοήσουμε, να έχουμε μια πολύ καθαρή και ανιδιοτελή επίγνωση όλων των θεμελιωδών αρχών και συμπερασμάτων που αναφέρθηκαν και εξάγονται μέχρι εδώ, τότε είναι απολύτως βέβαιο ότι η εικόνα του κόσμου μας δεν θα είχε καμία απολύτως σχέση με αυτή του καθημερινού μας σκληρού κόσμου.
Τα θεμέλιά του θα ήταν ριζικά διαφορετικά από τα σημερινά.
Και τότε…θα βρισκόμασταν μπροστά στις πραγματικές μας δυνατότητες ως είδος, στις πραγματικές ευκαιρίες, τις προκλήσεις και τις δυνατότητες που η γη και το φυσικό της περιβάλλον διαθέτει και μας παρέχει…

Θα μπορούσαμε να δούμε με πραγματικό ενδιαφέρον, σεβασμό, νοημοσύνη και φροντίδα τις ανεξάντλητες φυσικές πηγές πλούτου που αυτή η γη διαθέτει, όχι με πρόθεση εκμετάλλευσης, συγκρούσεων και κέρδους, αλλά σαν μια πολύτιμη κληρονομιά ολόκληρου του ανθρώπινου είδους…και ιδιαίτερα των επόμενων γενιών…
Η κοινωνία της ελεύθερης πρόσβασης και αφθονίας θα ήταν μια αυτονόητη πραγματικότητα.
Οι επιστήμες και η τεχνολογία θα είχαν πλέον τον πραγματικό τους ρόλο και συνεισφορά στην υπηρεσία και το όφελος ολόκληρης της ανθρωπότητας, στην δυναμική διαρκή εξελικτική διαδικασία του αναδυόμενου πολιτισμού μας, χωρίς τους περιορισμούς που υπήρχαν πάντα από το κυνήγι του εταιρικού και βιομηχανικού κέρδους.

Αν εμείς είμαστε ο κόσμος και ο κόσμος είναι μια προβολή της δικής μας βίαιης, επιθετικής, ανταγωνιστικής και εγωκεντρικής συνείδησης τότε αυτό σημαίνει ότι πρέπει εμείς να αλλάξουμε ριζικά για να αλλάξει ριζικά και ο κόσμος…
…να συμβεί δηλαδή για πρώτη φορά μια πραγματικά ριζική επανάσταση στα θεμέλια του νου του ανθρώπου και των κοινωνιών του.
Πως άραγε θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο?
Εδώ είναι η παγίδα.
Η ερώτηση που συνήθως κάνουν οι άνθρωποι σε αυτές τις περιπτώσεις, το «πως» δηλαδή, εμπεριέχει την άγνοια που εξακολουθεί να υπάρχει, την αδυναμία κατανόησης της πραγματικότητας και την τάση να ακολουθούμε πάντα άλλους, να μας δείχνουν άλλοι το δρόμο…
Όταν πεθαίνεις από δίψα στην έρημο, βρίσκεις την πηγή και πίνεις, δεν ρωτάς που και πως…αφοσιώνεσαι σ αυτή σου την ανάγκη και δεν ησυχάζεις μέχρι να βρεις την πηγή που θα σε ξεδιψάσει…

Ίσως κάποιοι να πουν ότι είναι αδύνατον να αλλάξουν τόσο ριζικά όλοι οι άνθρωποι της γης συγχρόνως.
Ή ότι θα πρέπει να αλλάξει πρώτα η κοινωνία για να αλλάξουν και οι άνθρωποι…

Μοιάζει κάπως με το «η κότα γέννησε το αβγό ή το αβγό την κότα».

Όχι, δεν νομίζω ότι είναι το ίδιο, ένα αιώνιο και άλυτο δίλλημα που μας καθηλώνει στη στασιμότητα.
Νομίζω ότι μπορούν να συμβούν συγχρόνως τα πράγματα…
Να ζει δηλαδή κάποιος μέσα στην αρρώστια χωρίς να αρρωσταίνει…βαριά τουλάχιστον…
Θα πρέπει κάποιοι πιθανότατα να «κουβαλήσουν» το νερό στους διψασμένους…
και όσο πιο πολλοί είναι αυτοί τόσο πιο γρήγορα η δίψα θα εξαφανιστεί και θα καταφέρει επιτέλους να αναδυθεί το νέο.
Κι αυτοί οι κάποιοι δεν θα πρέπει να έχουν καμία απολύτως σχέση με τους τρεις προαναφερθέντες παράγοντες, την πολιτική, τις θρησκείες και το οικονομικό μοντέλο.
Θα είναι απλοί πολίτες που έχουν κατανοήσει το «παιχνίδι», πολίτες από τους χώρους της πραγματικής δράσης και δημιουργίας, τους χώρους που σχετίζονται άμεσα με τις ανθρώπινες ανάγκες και δυνατότητες…όπως είναι οι επιστήμες, η τεχνολογία, οι τέχνες, τα γράμματα, η φιλοσοφία, η εκπαίδευση…
Αρκούν νομίζω και λίγοι από αυτούς τους χώρους για ν ανάψουν τις πρώτες σπίθες.
Είναι αρκετοί μα σκορπισμένοι από δω κι από κει…
Χρειάζεται η δύναμή τους αυτή να ενωθεί, να μπει μπροστά (όχι φυσικά από καμία εξουσιαστική θέση…) σε μια επανάσταση που δεν θα έχει καμία απολύτως σχέση με τις βίαιες επαναστάσεις του παρελθόντος.
Είμαι βέβαιος ότι σε μια τέτοια περίπτωση η πλειοψηφία των πολιτών θα αντιληφθεί και θα συμμετάσχει.

Ο φαύλος κύκλος της ανθρώπινης δυστυχίας μπορεί να σπάσει μονάχα σ ένα κόσμο που λειτουργεί ολιστικά και έξυπνα, σ ένα κόσμο που η ζωή έχει τη θέση που της αξίζει, με την ελευθερία, την αγάπη και την ενότητα των πάντων αυτονόητα θεμέλια του πολιτισμού.

«Ή θα μάθουμε να ζούμε όλοι μαζί ή θα χαθούμε όλοι μαζί…»

Υ.Γ. Σ ευχαριστώ αναγνώστη που το «περπάτησες» ως εδώ…
Να θυμάσαι ότι το κείμενο «ζητάει» πάνω απ όλα την επικοινωνία και τη συμμετοχή σου…
Στη διάθεσή σου…

Τάσος Π.
Πανγαία – Venus Project


Πηγή: Ο Κύκλος της ανθρώπινης δυστυχίας σ'έναν κόσμο γεμάτο ευκαιρίες και δυνατότητες - RAMNOUSIA

ΑΠΛΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ

ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ


Η προπαγάνδα αισιοδοξίας είναι καταστροφική.

Η ξαφνική προπαγάνδα αισιοδοξίας μπορεί να εξυπηρετεί πρόσκαιρα τον λαϊκισμό της τρικομματικής κυβέρνησης, αλλά καταστρέφει το λαό. Κυρίως υπονομεύει από πριν τα όποια πενιχρά αποτελέσματα θα μπορούσε να δώσει το σκληρό πρόγραμμα που εφαρμόζεται. Και αυτό γιατί καλλιεργεί ψευδαισθήσεις σωτηρίας, με αποτέλεσμα...
να μην αφήνει το λαό να κατανοήσει σε βάθος το όλο πρόβλημα και να επιλέξει συλλογικές δράσεις. Αντίθετα η καλλιέργεια του κλίματος της εξόδου από την κρίση, κάνει τους πολίτες να ξεχνούν το συλλογικό πρόβλημα, να διασπώνται και να υιοθετούν ατομικές λογικές αυτοπροστασίας και επαναφοράς στην προτέρα ατομική κατάσταση ενώ οι υπόλοιποι ας πεθάνουν.

Το γνωστό αυτό μονοπάτι της ατομικότητας στο οποίο σπρώχνεται και πάλι ο λαός, ταυτόχρονα διατηρεί τις άρχουσες ελίτ ανέγγιχτες από την κρίση και απείραχτες στη θέση τους για να συνεχίσουν το ίδιο συντηρητικό μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης που μας έφερε στο σημερινό χάλι.

Για να υπάρξει ταχύτατη αλλά και στέρεη ανάπτυξη, αυτή μόνο με απελευθέρωση νέων κοινωνικών δυνάμεων στη βάση της κοινωνίας μπορεί να γίνει.  Μόνο με την ανάπτυξη νέων κοινωνικών δυνάμεων που θα προκαλέσει κοινωνικό μετασχηματισμό και ανασυγκρότηση του κοινωνικού ιστού πάνω στην κατεύθυνση ανάπτυξης της εθνικής οικονομίας, θα υπάρξει σίγουρη, ελεύθερη και υπερήφανη πορεία προς το μέλλον.

Αυτό φυσικά θα οδηγήσει σε κατάρρευση του σημερινού πολιτικοοικονομικού καθεστώτος, αλλά δυστυχώς δεν γίνεται διαφορετικά. Αν θέλουμε να έχουμε μέλλον ως συλλογική οντότητα, αυτό αναπόφευκτα περνάει μέσα από αυτή την αναγκαιότητα. Το υπάρχον μοντέλο πρέπει να αλλάξει. 

ΠΗΓΗ ΠΡΟΕΔΡΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ