Το σύμπαν που αγάπησα: Επιστήμη και κοινωνία | Δρ. Μάνος Δανέζης - Δρ. Στράτος Θεοδοσίου

Όπως όλοι έχουμε αντιληφθεί, οι Δυτικές κοινωνίες διέρχονται μια περίοδο δραματικά αυξανόμενης κοινωνικής κρίσης, η οποία συν τω χρόνω οδηγεί τον Δυτικό πολιτισμό σε κατάρρευση. Στην κατάρρευση αυτή μεγάλη είναι η συνεισφορά των ιδεών της μεγάλης επιστημονικής επανάστασης του 16ου-17ου  αιώνα στο μέτρο που στήριξε μονοσήμαντα την ανάπτυξή της σε μια σειρά δογμάτων τα οποία αναγόρευαν την αισθητή υλική πραγματικότητα ως πρωταρχικό και μοναδικό αξιακό γεγονός των Δυτικών κοινωνιών.

Στον βωμό αυτού του αγαθού και των παραγώγων του, ολόκληρος ο Δυτικός πολιτισμός, επί αιώνες, θυσίαζε και θυσιάζει ακόμα, το σύνολο των ανθρώπινων αξιών του, ακόμα και την ίδια την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Με τον τρόπο αυτό, δημιουργήθηκε ένα υλιστικό και μηχανοκρατικό πολιτισμικό ρεύμα το οποίο κυριάρχησε σε όλο τον Δυτικό κόσμο σαν μια νέα δογματική θεολογία. Θεός αυτής της θεολογικής δομής είναι η φιλοσοφική έννοια της ύλης. Είναι «πανταχού παρούσα και τα πάντα πληρούσα, ο θησαυρός των αγαθών και ζωής χορηγός». Οι επί της Γης απόστολοι και νομοθέτες του νέου αυτού θεού είναι οι χρηματιστηριακοί οίκοι, οι οποίοι συντάσσουν τις δέκα εντολές, δηλαδή τους κανόνες αγιοσύνης, τους οποίους οι πολίτες πρέπει να τηρούν αν θέλουν να έχουν τις ευλογίες του θεού της «ύλης».

Το «Άγιον Πνεύμα» αντικαθίσταται από την έννοια του «χρήματος», το οποίο εκπορεύεται από τον θεό της ύλης ως ανταπόδοση σε εκείνους τους πολίτες που τον υπηρετούν. Ναοί του θεού της ύλης, είναι τα χρηματιστήρια και οι τράπεζες, στις οποίες οι πιστοί πρέπει να καταθέτουν μεγάλο μέρος των προϊόντων του μόχθου τους, την ίδια τους τη ζωή ή την αξιοπρέπειά τους, αποτιμημένη πάντα σε χρήμα.

Σύμφωνα με τη μηχανιστική και αντικοινωνική αυτή αντίληψη, ανθρώπινα αγαθά όπως η φιλία, η ειρηνική συνύπαρξη, η αγάπη και η αλληλεγγύη, δεν είναι παρά αποτελέσματα μιας εσωτερικής ανθρώπινης ανέλιξης η οποία εκφράζει ένα υψηλότερο επίπεδο πολιτισμικής ανάπτυξης. Οι σχέσεις των ανθρώπων και των αντίστοιχων κοινωνιών τους, στηρίζονται μονοδιάστατα στην έννοια του αμοιβαίου «υλικού συμφέροντος» και διαρκούν όσο αυτό διαρκεί. Αυτή την κατάρρευση του Δυτικού πολιτισμού, έρχεται να σταματήσει η ίδια η Επιστήμη, μέσα από τις νέες ανακαλύψεις της και τη νέα φυσική φιλοσοφία

Η νέα αυτή επιστημονική επανάσταση, που –όπως και εκείνη του 16ου-17ου  αιώνα– θα σχηματοποιήσει σε νέες βάσεις τις κοινωνικές διοικητικές δομές, στηρίζεται σε τρεις νέες βασικές επιστημονικές αλήθειες τεκμηριωμένες τόσο θεωρητικά όσο και πειραματικά.

Η πρώτη επιστημονική αλήθεια αναφέρεται στην αποκάλυψη του τι είναι στην ουσία αυτό το οποίο ονομάζουμε αντικειμενική πραγματικότητα και σε προέκταση τι είναι εκείνο το οποίο ονομάζουμε ύλη. Η σύγχρονη επιστημονική σκέψη μέσω της πειραματικής διαδικασίας γνωρίζει πλέον ότι η αισθητή υλική πραγματικότητα αποτελεί μια ψευδαίσθηση της ανθρώπινης φυσιολογίας, η οποία δημιουργείται σε συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου με τη βοήθεια των αισθητηρίων οργάνων μας.

Η υλική πραγματικότητα δεν είναι παρά ένα matrix

Σύμφωνα με την Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας η υλική συμπαντική πραγματικότητα δεν είναι τίποτα άλλο παρά «η προβολή όσων υπάρχουν στο πραγματικό τετραδιάστατο μη Ευκλείδειο και αθέατο Σύμπαν, πάνω σε έναν ψεύτικο τρισδιάστατο και Ευκλείδειο χώρο που φτιάχνουν πλαστά οι αισθήσεις μας». Τον χώρο αυτό η Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας τον ονομάζει χώρο Minkowski.

Η Γενική Θεωρία της Σχετικότητας συνέλαβε την ιδέα, την οποία εξέφρασε μαθηματικά και απέδειξε πειραματικά, ότι το κύριο συστατικό της κλασικής Φυσικής, «η αισθητή ύλη», δεν είναι παρά η καμπύλωση του κύριου συστατικού του κόσμου των μαθηματικών, του «τρισδιάστατου χώρου». Όμως, επειδή ο χώρος είναι ένα αισθητό «τίποτα», η ύλη είναι η καμπύλωση αυτού του «τίποτα»

Έτσι, όταν ο «χώρος» των τριών διαστάσεων καμπυλώνεται προς την τέταρτη διάσταση μεταξύ ενός ελάχιστου και ενός μέγιστου ορίου, τότε οι αισθήσεις μας αντιλαμβάνονται αυτή την καμπύλωση σαν πυκνότητα ύλης. Με λίγα λόγια η αισθητή ύλη δεν είναι παρά ένα κατασκεύασμα του εγκεφάλου μας. Μια πλαστή εικόνα μιας άλλης μη αισθητής πραγματικότητας.

Η δεύτερη επιστημονική αλήθεια στην οποία θα στηριχθεί το νέο Πολιτισμικό Ρεύμα είναι ή έννοια της ολικότητας. Το Σύμπαν της σύγχρονης επιστήμης είναι ένα ενιαίο σύστημα το οποίο δεν αποτελείται από μέρη, ούτε βέβαια μερίζεται. Η αίσθηση των εξατομικευμένων αντικειμένων και μορφών δεν αποτελεί παρά μια νέα πλάνη, η οποία στηρίζεται σε μια ιδιομορφία, βασικά της όρασής μας, αλλά γενικότερα της εγκεφαλικής μας συγκρότησης. Τα πάντα μέσα στο Σύμπαν είναι ένα. Μια απέραντη ενιαία και αδιαίρετη ενότητα. Μέσα σε αυτή την ενότητα χάνεται η έννοια της εξατομίκευσης, δηλαδή της προσωπικής ύπαρξης. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορεί να ευτυχεί το μέρος, αν πάσχει το όλον. Η ευτυχία των μερών μπορεί να επιτευχθεί μέσω της ευτυχίας του συνόλου. Η διαπίστωση αυτή οδηγεί στην κοινωνική φιλοσοφία του «εμείς» και του «είμαι» καταργώντας αντίστοιχα την κοινωνική φιλοσοφία του «εγώ» και του «έχω.

Όμως, οι έννοιες της συλλογικής συνείδησης, του εμείς και του είμαι, δεν αποτελούν τη βάση της Δημοκρατίας, της ισότητας και της αδελφότητας που πλαστά επαγγέλλονται οι σημερινές παγκόσμιες κοινωνικές δομές, χωρίς όμως να τις πραγματοποιούν μέχρι σήμερα. Αυτές ακριβώς τις αξίες επαναφέρει στο προσκήνιο η σύγχρονη επιστημονική σκέψη.  Η Τρίτη επιστημονική αλήθεια, το θεώρημα δράσης-αντίδρασης μας διδάσκει ότι –μέσα σε μια ενιαία και αδιάσπαστη συμπαντική ουσία– κάθε προσπάθεια κακής δράσης μας πάνω στο μέρος, δημιουργεί την ενστικτώδη αντίδραση του συνόλου πάνω σε εμάς. Εν κατακλείδι, ό,τι κάνουμε το εισπράττουμε πολλαπλάσια από κάθε «γωνιά» της συμπαντικής ενότητας. Κατανοούμε βεβαίως ότι η επιστημονική θέση περί δράσης και αντίδρασης, οδηγεί στην έννοια της συμπαντικής δικαιοσύνης, από την οποία πρέπει να απορρέει τόσο η ανθρώπινη όσο και η κοινωνική δικαιοσύνη. Τέλος, η έννοια της συμπαντικής αδιαίρετης ενότητας δημιουργεί μια νέα περιβαλλοντική συνείδηση εφόσον η φύση είναι ένα μέρος του όλου και κάθε δράση μας εναντίον της σημαίνει δράση ολόκληρης της δημιουργίας εναντίον μας.

Όπως έχουμε αναφέρει ήδη, ένα Πολιτισμικό Ρεύμα αναπτύσσεται προκειμένου να κατασιγάσει τους ανθρώπινους φόβους, οι οποίοι αναφέρονται στις σχέσεις τους με τους άλλους ανθρώπους, την καταστροφική δύναμη της φύσης και τα φαινόμενα του πόνου και του θανάτου. Το βασικό αίτιο της δημιουργίας των ανθρώπινων φόβων είναι η έννοια της ανάγκης. Φορέας και υποκείμενο της ανάγκης και του φόβου είναι ο άνθρωπος.

Στην ενδυνάμωση ή την κατασίγαση των φόβων και των αναγκών μιας κοινωνίας, τον βασικό ρόλο παίζει η ανάπτυξη της Επιστήμης και της Τεχνολογίας. Σκοπός και στόχος της Επιστήμης είναι η αποκάλυψη της συμπαντικής αλήθειας και της γνώσης των φυσικών νόμων που τη διέπουν. Ως εκ τούτου, η Επιστήμη είναι ουδέτερη και αποτελεί τον κύριο φορέα της ανθρώπινης «Πνευματικότητας». Βεβαίως, η Επιστήμη παύει να είναι ουδέτερη όταν υπεισέρχεται ο παράγοντας άνθρωπος, με τις αδυναμίες και τις σκοπιμότητες που συνδέονται με τη ανθρώπινη φύση του. Η Πνευματικότητα με τη σειρά της, αν αναπτυχθεί, καθορίζει ποιες ανθρώπινες ανάγκες είναι πραγματικές και ποιες είναι πλαστές. Η γιγάντωση των πλαστών αναγκών δημιουργεί μια επέκταση των ανθρώπινων φόβων που στερούν από τον άνθρωπο το μέγιστο αγαθό του, αυτό της ελευθερίας.

Η Τεχνολογία με τη σειρά της, έχει ως στόχο της να μετατρέψει σε πρακτικές καθημερινές εφαρμογές, τμήματα της επιστημονικής γνώσης που θα καλύψουν τις ανάγκες του ανθρώπου προκειμένου να κατασιγάσει τους φόβους του. Θεωρητικά και η Τεχνολογία είναι ουδέτερη. Στην πράξη όμως και πάλι η εμπλοκή του ανθρώπου με τις όποιες αδυναμίες του, της αφαιρεί την ουδετερότητα. Υπάρχει λοιπόν καλή και κακή Τεχνολογία; Ασφαλώς ναι! Έτσι, θεωρούμε ως θετικά τα αποτελέσματα των τεχνολογικών εφαρμογών όταν καλύπτουν τις πραγματικές ανθρώπινες ανάγκες που υποδεικνύει  η Πνευματικότητα. Σε αντίθετη περίπτωση, όταν η Τεχνολογία γίνεται το αίτιο δημιουργίας πλαστών αναγκών με στόχο μόνο το κέρδος, κρίνεται ως αντιουμανιστική και καταδικάζεται.

Στο πλαίσιο λοιπόν ενός νέου προοδευτικού Πολιτισμικού Ρεύματος, που μέλλει να αντικαταστήσει τις φθαρμένες κοινωνικές, θεολογικές και επιστημονικές δομές, θα πρέπει να επαναπροσδιοριστούν και να επαναδιατυπωθούν οι έννοιες του «Ανθρώπου», του «Πνεύματος» και της «Ελευθερίας». Η έννοια «Άνθρωπος» είναι συνώνυμη εκείνης του «όλου» και της ενεργητικής σχέσης και αλληλεπίδρασης μεταξύ των μερών που το αποτελούν. Έτσι, η έννοια αυτή δεν μπορεί να ταυτιστεί με τις έννοιες του «προσώπου» ή του «ατόμου», οι οποίες εκφράζουν τη δογματική διαίρεση του «όλου» και την αποξένωση των συστατικών του. Επομένως, η έννοια «Άνθρωπος» είναι εντελώς αντίθετη των αντίστοιχων εννοιών της «κατάτμησης» και της «απομόνωσης». Η Σύγχρονη Φυσική διδάσκει ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι απομονωμένοι. Δεν τους χωρίζει κενό. Τους συνδέει φως, ακτινοβολία!

Μέσα στο Σύμπαν δεν υπάρχουν μαύρες, σκοτεινές περιοχές, αλλά περιοχές που δεν έχουμε τη δυνατότητα να αντιληφθούμε το φως τους. Τα πάντα μέσα στο Σύμπαν είναι πυκνώματα του ίδιου υλικού και πάντοτε επικοινωνούν ενεργητικά και δυναμικά μεταξύ τους. Ο κοινωνικός και ψυχολογικός απομονωτισμός και ο εγκλωβισμός του «Ανθρώπου», στο πλαίσιο των όρων «άτομο» και «πρόσωπο», είναι το προϊόν μιας καταρρέουσας πολιτισμικής δομής. Η δομή αυτή αγνοεί τη σύγχρονη επιστημονική σκέψη και δεν κατανοεί ότι αν νοιώθουμε ψυχικά μόνοι είναι επειδή δεν κατανοούμε τη συνέχεια των πάντων μέσα στο Σύμπαν και επιπλέον ότι η φύση δεν μας γέννησε μόνους, αλλά εμείς επιλέξαμε την ψευδαίσθηση της μοναξιάς. Η μοναξιά είναι το αποτέλεσμα των δικών μας πράξεων, της δικής μας αντίληψης και της δικής μας άγνοιας. Είναι ένα προσωπικό μας πρόβλημα και όχι ένα πρόβλημα της φύσης. Μια κοινωνία, η οποία έχει συνειδητοποιήσει τους προηγούμενους φυσικούς –και όχι κοινωνικούς– κανόνες, αναγνωρίζει ως βασική αξία της την «ελευθερία» στο πλαίσιο της ενότητας.

Πέρα όμως από όλα τα προηγούμενα, το Νέο Πολιτισμικό Ρεύμα απαιτεί την αναμόρφωση του ανθρώπου πάνω σε πέντε βασικές απόψεις γύρω από το νόημα της ζωής. Κατ’ αυτό τον τρόπο, θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι:

1. Το νόημα της ζωής κρύβεται πίσω από την έννοια της ψυχικής σχέσης μας με τους άλλους ανθρώπους και όχι στον απομονωτισμό του ατομικού ψυχισμού μας.

2. Η βιολογική μας ύπαρξη ολοκληρώνεται μέσα από την οικουμενική συνύπαρξή μας με όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως φυλετικών, οικονομικών, εθνικών και θρησκευτικών διαφοροποιήσεών τους. Η συνύπαρξη αυτή απαιτεί την ανάπτυξη μιας ευρύτερης αίσθησης «ανοχής» –όχι αποδοχής– στην ψυχική και βιολογική ιδιαιτερότητα του «πλησίον» μας.

3. Η αναγκαιότητα ψυχικής σχέσης και βιολογικής συνύπαρξης με ένα μεγάλο αριθμό ατόμων, πολλαπλών ιδιαιτεροτήτων, απαιτεί να αντικατασταθεί ο ατομικός λόγος από τον κοινωνικό διάλογο.

4. Στα ανεπτυγμένα κράτη πλέον το πρόβλημα της ζωής, στο πλαίσιο του Νέου Πολιτισμικού Ρεύματος, δεν είναι όπως παλαιότερα η επιβίωση, αλλά η συμβίωση.

5. Η γνώση της αλήθειας των όντων δεν αποτελεί κτήση κανενός. Όλοι μας αποτελούμε μετόχους της συμπαντικής γνώσης στο επίπεδο των δυνατοτήτων μας. Η γνώση είναι δύναμη και η συνολική δύναμη του Σύμπαντος μερίζεται στους ανθρώπους δίχως να διαμερίζεται ούτε και να αποτελεί αποκλειστικό κτήμα κανενός.

Βιβλιογραφία

Δανέζης Μάνος και Θεοδοσίου Στράτος,  Το μέλλον του παρελθόντος μας-Επιστήμη και νέος πολιτισμός. Εκδόσεις Δίαυλος, Αθήνα 2005.

Δανέζης Μάνος και Θεοδοσίου Στράτος,  Έτσι βλέπω τον Κόσμο-Η επιστήμη του HomoUniversalis. Εκδόσεις Δίαυλος, Αθήνα 2012.

Δρ Μάνος Δανέζης                                                   

Επίκουρος Καθηγητής Αστροφυσικής Τμήμα Φυσικής ΕΚΠΑ

Δρ Στράτος Θεοδοσίου                     

Αναπληρωτής Καθηγητής ιστορίας και Φιλοσοφίας των Θετικών Επιστημών

---

Οι 2 καθηγητές είναι επίσημοι συντάκτες της εφημερίδας "Σύγχρονη Έκφραση".

Αυτό έργο χορηγείται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα. 

Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να αναφερθεί η πηγή: Εφημερίδα "Σύγχρονη Έκφραση" http://synek.gr
Source: http://synek.gr/science/science-news/science-news-theories

Ναι στην ενοποίηση, όχι στην ευρωμαρμελάδα ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ

Η καταστροφή που έχει συντελεστεί στη χώρα μας και στη ζωή μας είναι, ολοφάνερα, συνάρτηση του πρωτογενούς πλεονάσματος φαυλότητας, διαφθοράς, ανικανότητας (σε βαθμό κακουργήματος) των επαγγελματιών της εξουσίας. Kάποιοι επιλέγουν να προσθέτουν αμέσως ότι η «κρίση» είναι διεθνής, παγκόσμια. Tο χρειάζονται, σαφέστατα, για ψυχολογική καταφυγή στην παρηγοριά της γενίκευσης: O,τι είναι να συμβεί για όλους, θα συμβεί και για μας. Kαι μέσα στο «σε όλους» εμπεριέχονται οπωσδήποτε παράγοντες ικανοί να μας χαρίσουν (δωρεάν) την ανάκαμψη.

Eνας λαός ξεπερνάει κρίσεις και δυσκολίες, όταν τολμάει να κοιτάζει την πραγματικότητα κατά πρόσωπο. Nα μη γλιστράει σε δικαιολογίες ανώδυνες και αισιοδοξίες ηδονικές. Σίγουρα, να μην ομφαλοσκοπεί. Nα μην απολυτοποιεί τη συμφορά του με κοντόφθαλη μονομέρεια, μυωπικό επαρχιωτισμό, να μην την απομονώνει από το ιστορικό της πλαίσιο, από τα συμβαίνοντα στον διεθνή σήμερα στίβο. Aλλά και να μη στρουθοκαμηλίζει καταφεύγοντας στην «κοινή μοίρα», στο γενικευμένο αναπόφευκτο.

Mόνο λαοί που αντιπαλεύουν τη συμφορά τους σαν πρόβλημα με ευρύτερη σημασία και συνέπειες για την ανθρωπιά του ανθρώπου, την πάλη για «νόημα» της Iστορίας, μόνο αυτοί οι λαοί σώζονται από την περιθωριοποίηση, από την ασημαντότητα την ταυτόσημη με την ανυπαρξία.

H καταστροφή που έχει συντελεστεί στη χώρα μας και στη ζωή μας (καταστροφή που μόνο μια επιμέρους πτυχή της είναι η οικονομική) έχει αποδειχθεί συνάρτηση της φαυλότητας, της διαφθοράς, της ανικανότητας των πολιτικών μας. Aλλά και συνάρτηση της δραματικής κρίσης που μαστίζει την Eυρώπη και είναι κρίση ταυτότητας.

Tο όραμα της ευρωπαϊκής ενοποίησης μοιάζει να μην κατανοείται ευρωπαϊκά, να πρυτανεύουν κριτήρια και σκοποθεσίες που δεν έχουν σχέση με τις έως τώρα κατακτήσεις των ευρωπαϊκών κοινωνιών, την ιδιαιτερότητα των αναγκών και προτεραιοτήτων του ευρωπαίου ανθρώπου. Eίναι πια σαφέστατη η απειλή να οδηγηθεί η Eυρώπη σε μια εξομοιωτική των λαών της πολτοποίηση, με ολοκληρωτική την υποταγή τους στους όρους του παγκοσμιοποιημένου, δίχως αντίπαλο, και γι’ αυτό αχαλίνωτου παιχνιδιού των «αγορών».

Bέβαια η Eυρώπη γέννησε τον Iστορικό Yλισμό (τυπικό προϊόν του θρησκευτικού [αυγουστίνειου] ατομοκεντρισμού και συνακόλουθα της χρησιμοθηρίας) με τα δυο εφιαλτικά του πλοκάμια: κομμουνισμό και καπιταλισμό. Kαι τα δυο, με συγγενικές ή και απαράλλαχτες στρατηγικές απανθρωπίας, αυτονομούν την οικονομία από την κοινωνία, θυσιάζουν σαδιστικά και ανάλγητα αναρίθμητες ανθρώπινες υπάρξεις για να δοκιμάσουν τις εφαρμογές των ιδεολογικών τους εφευρημάτων ή και μόνο για την ηδονή του διεθνοποιημένου τζόγου στα χρηματιστήρια. Aυτονομούν και την πολιτική από την κοινωνία, παίζουν το παιχνίδι τους με «πολιτικούς» – εξαγορασμένα κνώδαλα, λακέδες εξυπηρετικούς της διαστροφικής κερδολαγνείας.

Σαν τον μαθητευόμενο μάγο, τον πανικόβλητο μπροστά στα αυτονομημένα γεννήματα της θαυματουργίας του, προσπάθησε η Eυρώπη να καταφύγει σε συμβιβασμούς εξισορροπητικής μεσότητας, δυο αιώνες τώρα, υπό την απειλή των ακροτήτων μπολσεβικισμού και αχαλίνωτης κεφαλαιοκρατίας. Πέτυχε, σε κάποιες περιπτώσεις, θαυμαστά επιτεύγματα «κοινωνικού κράτους» – κράτους πρόνοιας, ισονομίας, σεβασμού της προσωπικότητας, έντιμης οριοθέτησης των ατομικών ελευθεριών. Πέτυχε να διασώσει τη γονιμότητα των διαφορών, την ποικιλότητα παραδόσεων, εθισμών, νοοτροπιών, που χαρακτηρίζει τις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Nα σεβαστεί την εμμονή στη διαφορά των γλωσσών, την ξεχωριστή στα περισσότερα κράτη ιστορική μνήμη και συνείδηση, την καύχηση για εθνικές σχολές και ιδιαιτερότητες εκφραστικής στην Tέχνη.

Kαθόλου τυχαία, οι ακρότητες του (ευρωπαϊκότατου) Iστορικού Yλισμού αναπτύχθηκαν εκτός του κυρίως ευρωπαϊκού χώρου: στη Σοβιετική Eνωση και στην Kίνα ο κομμουνισμός, στις HΠA ο σκληρός καπιταλισμός. H ακαταγώνιστη δυναμική των ενστικτωδών ενορμήσεων ηδονής (η Lustprinzip, που είπε ο Φρόυντ) αποδείχτηκε σαρωτικά ισχυρότερη των ενορμήσεων αυτοσυντήρησης (Selbsterhaltungstrieb): με δόλωμα τον καταναλωτισμό ο καπιταλισμός νίκησε κατά κράτος τον απάνθρωπο ισοπεδωτισμό του κομμουνισμού. Σαν λάβαρο λειτούργησε το αμερικανικό μοντέλο: μια «κοινωνία της ευκαιρίας», της προτεραιότητας του χρήματος ως αυταξίας, όπου ακόμα και η πίστη στον Θεό αναγράφεται εμβληματικά στο χαρτονόμισμα («In God we trust»). Mετά τη συντριβή του σοβιετισμού, ο καπιταλισμός είναι πια μονόδρομος, αχαλίνωτος σε ωμότητα, αδίστακτος σε εκβιαστικές μεθοδεύσεις, παγερά αδιάφορος για τον τεράστιο αριθμό των ανθρώπων που βυθίζονται καθημερινά στην απόγνωση.

Tελευταία παρουσία ευρωπαϊκής πολιτικής αξιοπρέπειας και αντίστασης στον ανδραποδώδη εξαμερικανισμό της Eυρώπης ήταν ίσως ο Zακ Nτελόρ. Mετά από αυτόν, η ευθύνη πλοήγησης της E.E., όπως και η διακυβέρνηση των κρατών-μελών της, παραδόθηκε σε θλιβερές μετριότητες, διεκπεραιωτές εντολών που υπαγορεύουν οι «αγορές» (χαρακτηριστικό παράδειγμα: το ποιοι πρωτάρηδες, νεοσσοί, επελέγησαν ως υπουργοί Oικονομικών από ολόκληρη την γκάμα έμπειρων και ιδιοφυών Eλλήνων οικονομολόγων, για να διαχειριστούν την «ανάκαμψη» της χώρας από την καταστροφή).

Mεθοδικά, ο εξαμερικανισμός της Eυρώπης ξεκίνησε από τα πανεπιστήμια (όπως και ο αφελληνισμός των Eλλαδιτών από τις εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις). Aιώνες τώρα, η ταυτότητα της Eυρώπης ήταν τα πανεπιστήμιά της, όλα κρατικά – η μετάδοση της γνώσης και η δυνατότητα της έρευνας δεν ήταν εμπορεύσιμα αγαθά, ήταν αδιανόητο να υποταχθούν στη λογική της προσφοράς και της ζήτησης. Στην ευρωπαϊκή παιδεία δέσποζε η αρχή: «η γνώση για τη γνώση», η γνώση για τη χαρά της καλλιέργειας, της ποιότητας, τη χαρά του καινούργιου, όχι του χρήσιμου. O εξαμερικανισμός καταργεί από την Oξφόρδη τη σπουδή των σανσκριτικών, μεταφέρει το σχετικό κονδύλι σε άλλο, «παραγωγικό» αντικείμενο – αλλά η Eυρώπη ήταν αυτό ακριβώς: η σπουδή των σανσκριτικών, σύμβολο της αντίστασης στον πρωτογονισμό της ωφελιμοθηρίας.

O εκβιαστικός, ραγδαίος εξαμερικανισμός της Eυρώπης έχει παμπλήθια πτυχών και η κάθε πτυχή προσθέτει ένταση στην οδύνη της απώλειας – κατεξοχήν η βάναυσα γενικευμένη αγγλοφωνία και η εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης. O καινοφανής «ευρωσκεπτικισμός», αν γλιτώσει την παγίδευση στον εθνικισμό, θα μπορούσε να εκφράσει τη ριζική διαφορά της «ευρωπαϊκής ενοποίησης» από τη χρησιμοθηρική (τυπικά ιστορικο-υλιστική) διεθνική μαρμελάδα μιας κοινωνίας μεταναστών, που τους συνδέει μόνο η «ευκαιρία» για χρήμα – όχι κοινός πολιτισμός, όχι η «καλλιέργεια».

H Eλλάδα της «γενιάς του ’30» θα μπορούσε να είχε πρωτοστατήσει σε μια αυθεντική «ευρωπαϊκή ενοποίηση.

ΦΟΡΟΙ

του Στρατή Μαζίδη

Οι άνθρωποι δεν παίζονται. Δεν έχουν το Θεό τους. Ειλικρινά. Εκεί που όλοι ψιλοχάρηκαν αφού δε θα ήταν αναγκασμένοι να μαζεύουν όλο αυτό το χαρτομάνι αποδείξεων, το οποίο το μόνο που προσφέρει είναι καταφύγιο σε κατσαρίδες, δοκίμασαν την έκπληξη.

Ναι μεν 10% επί του εισοδήματος αλλά όχι ότι κι ότι. Εν ολίγοις; Εξω τα σούπερ μάρκετ. Άρα; 22% έξτρα φόρος επί της διαφοράς του 10% που δε θα συγκεντρώσει ο φορολογούμενος.

Έχουμε να κάνουμε είτε με ηλίθιους είτε με βαλτούς.

Ποιο νοικοκυριό σήμερα κάνει άλλου είδους δαπάνες εκτός από σούπερ μάρκετ; Εκτός από κανένα φροντιστήριο, ποιος πάει σε ταβέρνες, φωνάζει διαρκώς σπίτι του μάστορες, πηγαίνει σε ξενοδοχεία ή επισκέπτεται καθημερινά δικηγόρους;

Ακόμη κι αυτά τα ψίχουλα που έχουν απομείνει στο λαό – έχουν; – θέλουν να τα αρπάξουν. Κατά τα λοιπά έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα και θα ανακουφιστούν οι ασθενείς ομάδες λέει ο πρωθυπουργός.

Ρε δε πα να ‘ναι Χριστούγεννα; “Πρόσθες αυτοίς κακά Κύριε, πρόσθες αυτοίς τοις ενδόξοις της γης” – Ησαΐας.

Κακά Κύριε! Πολλά κακά όμως!

freepen.gr

ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ

ΑΔΙΕΞΟΔΟ

Τα ΜΜΕ βιάστηκαν να χαρακτηρίσουν «Δημοσκόπηση- γροθιά» τα ευρήματα της ΚΑΠΑ Research για λογαριασμό της εφημερίδας «Βήμα της Κυριακής», σύμφωνα με τα οποία το 69% όσων απάντησαν δήλωσαν πως τα χειρότερα είναι ακόμη μπροστά μας, ενώ μόλις ένας στους τέσσερις εκτιμά ότι τα μεγάλα προβλήματα έχουν περάσει. «Σοκαριστικό» χαρακτηρίζουν τα ΜΜΕ το γεγονός ότι στην ερώτηση για το ποια φράση περιγράφει καλύτερα το μέλλον της χώρας, επτά στους δέκα προκρίνουν τις λέξεις «καταστροφή» 27,5%, «στασιμότητα» (25%) και «κρίση» (18,5%). «Εντυπωσιακό» χαρακτηρίζουν τα ΜΜΕ το ποσοστό (56%) που απαντά πως θα έφευγαν από τη χώρα αν τους δινόταν η ευκαιρία.

Τα ΜΜΕ χρησιμοποίησαν τις λέξεις «γροθιά, σοκαριστικό, εντυπωσιακό» σε σχέση με την πραγματικότητα που βιώνουν οι Έλληνες. Δεν τη γνώριζαν τα ΜΜΕ, τώρα την έμαθαν, από την έρευνα. Θα περάσει όμως κι αυτή η διαπίστωση. Ως γνωστόν, για τα ΜΜΕ τα πράγματα δεν είναι τόσο τραγικά όσο τα περιγράφει ένα μέρος των πολιτών, αλλά είναι τόσο αισιόδοξα όσο τα περιγράφει ο Αντώνης Σαμαράς.

Τα αποτελέσματα της δημοσκόπησης σαφώς και θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν «γροθιά», αλλά γροθιά που δίνουμε εμείς στα μούτρα μας. Διότι η δημοσκόπηση αποδεικνύει ότι ενώ ένα μεγάλος μέρος των Ελλήνων βιώνει και συνειδητοποιεί την τραγωδία, δεν κάνει τίποτα για να τη σταματήσει. Σοκαριστικά είναι τα αποτελέσματα της δημοσκόπησης επειδή ένα ποσοστό των Ελλήνων δηλώνει ότι προτιμά να μπει στη διαδικασία να αλλάξει χώρα και ζωή, αλλά δε βρίσκει τον λόγο ή την ευκαιρία να μείνει και να ξεσπάσει την οργή του στους υπεύθυνους για την κατάσταση που τους οδηγεί στη φυγή.

Δε μπορώ να πω ότι δεν τους νιώθω ή ότι δεν τους κατανοώ. Σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά οι Ελλάδα δεν είναι μία, αλλά δύο. Για παράδειγμα, στην είδηση για την παρουσία του Βαρβιτσιώτη στο σκυλάδικο που τραγουδά η Πάολα, στάθηκα στο μέρος εκείνο όπου έλεγε πως το μαγαζί ήταν κατάμεστο. Στην είδηση για το χρυσαυγίτικο παραλήρημα του Σφακιανάκη στην πρεμιέρα του δικού του μαγαζιού, στάθηκα στο ότι το μαγαζί ήταν κατάμεστο. Στο βομβαρδισμό λεπτομερειών για την υπόθεση Τομπούλογλου, στάθηκα σε μία άσχετη μικρή είδηση που έλεγε πως τις παραμονές των Χριστουγέννων 42.000 οχήματα και 130.000 επιβάτες πέρασαν τα σύνορα Ελλάδας – Βουλγαρίας, με τελικό προορισμό το Μπάνσκο.

Πρόκειται για την Ελλάδα των σκυλάδικων και των 4Χ4 που θέλει να ξεσκάσει, βρε αδελφέ, να μην ακούει «τα δυσάρεστα και τη μίρλα». Και υπάρχει και η άλλη Ελλάδα που στην καλύτερη περίπτωση πρέπει να διαλέξει αν θα χρωστάει στο ΤΕΒΕ και θα μείνει ανασφάλιστη ή αν θα προτιμήσει να της κόψουν το τηλέφωνο. Η μία Ελλάδα δε συνομιλεί με την άλλη. Αυτή των σκυλάδικων θεωρεί «κρίση» το ότι δε μπορεί να αγοράσει τα 8 κιλά καλλυντικών που αγόραζε παλιότερα και τα πετούσε μόλις αγόραζε τα επόμενα. Η άλλη Ελλάδα κυκλοφορεί μέσα στο σπίτι με 3 μπλούζες και παλτό επειδή δεν έχει χρήματα για πετρέλαιο.

Αυτές οι δύο Ελλάδες είναι λίγο απίθανο να συναντηθούν. Όταν η μία ανησυχεί μήπως της κουρέψουν τις 110.000 ευρώ που έχει στην τράπεζα και η άλλη δεν έχει ν’ αγοράσει φάρμακα, σε ποιο σημείο να συναντηθούν; Αν αυτή που πεινάει βγει στους δρόμους, η χορτάτη θα αντιδράσει με κινδυνολογίες και θα απαιτήσει να επιβληθεί «η τάξη». Όμως ακόμη κι έτσι, παραμένει η απορία μου. Σε τι ελπίζει όλη εκείνη η Ελλάδα που βυθίζεται στην απόγνωση; Τι φοβάται μη χάσει; Το εισιτήριο για την Αυστραλία; Αν θεωρεί πως μόνο αυτό της απέμεινε, τότε δυστυχώς η Ελλάδα των σκυλάδικων σαφώς κι έχει κάθε λόγο να γιορτάζει.

 Posted in ΚΑΡΤΕΣΙΟΣ

ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ

Οι συγκοινωνίες της Αθήνας γύρισαν τριάντα χρόνια πίσω.

Του Γιώργου Δελαστίκ

Σάββατο απομεσήμερο. Λεωφόρος Κηφισίας. Στάση λεωφορείου έξω από το Υγεία. Πάνω από δέκα άνθρωποι, που πληθαίνουν, περιμένουν το λεωφορείο Α7 για να πάνε στο κέντρο της Αθήνας, ώς την αφετηρία του στην πλατεία Κάνιγγος. Εχουν περάσει...

πενήντα (ναι, πενήντα με το ρολόι!) λεπτά κι ακόμα να φανεί το Α7. Πρόκειται όμως για «γραμμή κορμού», από αυτές που όταν τις έφτιαχνε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ υποσχόταν ότι θα περνούν τα λεωφορεία τους κάθε... 5-7 λεπτά! Εχουν περάσει 50 κι ακόμα να φανεί. Κάποια στιγμή εμφανίζεται το λεωφορείο 550. Δεν πάει Σύνταγμα, Ομόνοια, κέντρο, αλλά τουλάχιστον περνάει από το... Παναθηναϊκό Στάδιο! Είναι τόσο γεμάτο, που μόνο τρία από τα δεκαπέντε περίπου άτομα που έχουν μαζευτεί στη στάση κατορθώνουμε να μπούμε μέσα. Σε κάθε στάση που περνάμε ο κόσμος βρίζει, κάποιοι μουντζώνουν! Παίρνουμε έναν - δύο από τους πέντε - δέκα που περιμένουν. Βλαστημιέσαι κάθε φορά που περιμένεις λεωφορείο.

Ακόμα κι ο ηλεκτρικός, αυτό το παθολογικά αγαπημένο μέσο μεταφοράς των Αθηναίων και Πειραιωτών, έχει γίνει εχθρικός προς τους επιβάτες. Σαββατοκύριακα, όταν νυχτώνει ή κάποιες ώρες που δεν είναι αιχμής κάνει 10 ή και περισσότερα λεπτά να έρθει συρμός, όταν προ μνημονίου ερχόταν κάθε 3 ή το πολύ 5-6 λεπτά. Ας μη μιλήσουμε για τα τρένα του ΟΣΕ, αν κάποιος θέλει να πάει στην επαρχία. Κι όταν λέμε «επαρχία», εννοούμε ότι δεν υπάρχει καν τρένο που να πηγαίνει από την Αθήνα στην... Πάτρα! Οχι, δεν αστειευόμαστε. Χρόνια τώρα, δεν συνδέεται σιδηροδρομικά η Αθήνα με την Πάτρα! Δεν έχει μείνει λίθος επί λίθου στα μέσα μαζικής μεταφοράς την εποχή του μνημονίου. Πέρα από τις προσωπικές εμπειρίες, οι αριθμοί δεν αφήνουν κανένα περιθώριο αμφιβολίας. Τα λεωφορεία, το μετρό, ο ηλεκτρικός, τα τρόλεϊ και το τραμ στην πρωτεύουσα είχαν μεταφέρει συνολικά 851,3 εκατομμύρια επιβάτες το 2009, την τελευταία χρονιά πριν ο Γιώργος Παπανδρέου υπαγάγει την πατρίδα μας στο επάρατο καθεστώς του μνημονίου.

Πέρυσι, το 2012, οι επιβάτες αυτοί έγιναν μόνο 652,3 εκατομμύρια. Το μνημόνιο... κατάπιε 200 εκατομμύρια επιβάτες σε Αθήνα, Πειραιά και περίχωρα! Διακόσια εκατομμύρια! Θεαματική μείωση κατά 23%. Από τη μια η ανεργία, από την άλλη η αραίωση των δρομολογίων, καταποντίστηκε η επιβατική κίνηση. Σαν να μην έφταναν αυτά, πάνω στην κρίση αύξησαν οι άθλιοι θεαματικά την τιμή του αστικού εισιτηρίου - από 80 λεπτά που είχε το 2008 εκτινάχθηκε στο 1,40 ευρώ σήμερα η τιμή του ενιαίου εισιτηρίου, αν πρέπει να χρησιμοποιήσει κανείς ηλεκτρικό ή μετρό! Αύξηση... 75%!

Ακόμη μεγαλύτερο το έγκλημα που έγινε στον ΟΣΕ. Το 2010 το σιδηροδρομικό δίκτυο της χώρας ήταν 2.923 χιλιόμετρα. Οι αθεόφοβες μνημονιακές κυβερνήσεις έφαγαν... χίλια χιλιόμετρα δίκτυο - 911 για την ακρίβεια κι έτσι το σιδηροδρομικό δίκτυο της Ελλάδας συρρικνώθηκε στα 2.012 χλμ.

Δεν υπάρχει ουσιαστικά τρένο στην Πελοπόννησο! Ρήμαξαν και το δίκτυο της Μακεδονίας. Ανελέητη η σφαγή του προσωπικού. Στον ΟΣΕ δούλευαν 4.600 άτομα το 2009 και έμειναν σχεδόν τα μισά το 2012, μέσα σε μία τριετία, μόλις... 2.526 εργαζόμενοι!

Στην ΤΡΑΙΝΟΣΕ, που είναι το προσωπικό των τρένων, από 1.710 εργαζόμενοι το 2009 απέμειναν κυριολεκτικά οι μισοί το 2012, μόνο 877. Μείωση δηλαδή κατά 45% του προσωπικού του ΟΣΕ και κατά 49% του προσωπικού της ΤΡΑΙΝΟΣΕ! Η σφαγή συνεχίζεται και το 2013 και οι μέχρι στιγμής αριθμοί δείχνουν ότι στο τέλος αυτού του μήνα δεν θα έχουν πλέον απομείνει ούτε οι μισοί εργαζόμενοι σε σύγκριση με το 2009. Νέα μείωση κατά δεκάδες εκατομμύρια επιβάτες αναμένεται επίσης εντός του 2013 και στις αστικές συγκοινωνίες της Αθήνας. Επανερχόμενοι στον ΟΣΕ, πρέπει να επισημάνουμε ότι αν οι εργαζόμενοι σφαγιάστηκαν κατά ποσοστό περίπου 50%, οι αποδοχές τους κατακρεουργήθηκαν κατά σχεδόν τα δύο τρίτα!

Συγκεκριμένα στον ΟΣΕ, οι δαπάνες για το προσωπικό από 270 εκατομμύρια ευρώ το 2009 έπεσαν στα 98 εκατομμύρια το 2012, ενώ στην ΤΡΑΙΝΟΣΕ από 116 εκατομμύρια το 2009 καταβαραθρώθηκαν στα... 36,5 εκατομμύρια πέρυσι!

Ανατριχιαστικές είναι οι εκτιμήσεις για τη μείωση των μισθών του προσωπικού του ΟΣΕ και της ΤΡΑΙΝΟΣΕ για φέτος, που αν όντως επιβεβαιωθούν στο κλείσιμο αυτού του μήνα, θα έχει μειωθεί το κόστος προσωπικού κατά... 75% σε σχέση με το προ τετραετίας! Φυσικά, αν κόβεις το ένα τρίτο του σιδηροδρομικού δικτύου, το κόστος μειώνεται θεαματικά. Αν μάλιστα καταργήσουν εντελώς τα τρένα, δεν θα ξοδεύουν ούτε ευρώ! Σαν δεν ντρέπονται...

Πηγή:  ethnos.gr