ΑΣ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ

Όποτε έγραψα εναντίον των εργολαβιών που δίνονται σε ιδιώτες από το Δημόσιο έπεφταν βροχή τα μηνύματα που με κατηγορούσαν ότι ήμουν εναντίον της επιχειρηματικότητας, εναντίον της ανάπτυξης και παθιασμένος κρατικιστής. Αυτό που περιέγραφα, όμως, όποτε κατηγορούσα τη βιομηχανία των εργολαβιών, ήταν αυτό:

«Στο μικροσκόπιο των ελεγκτών μπαίνει και η σύμβαση που υπέγραψε ο Χάρης Τομπούλογλου για την καθαριότητα του νοσοκομείου.
Επτά άτομα που εργάζονται στην εταιρεία προέρχονται από την περιοχή της Νέας Φιλαδέλφειας όπου ο ίδιος ήταν κομματικός παράγοντας και υποψήφιος δήμαρχος με τη Νέα Δημοκρατία. Μάλιστα, παρά το γεγονός ότι φαίνονται να αμείβονται από την εταιρεία καθαρισμού, οι συγκεκριμένοι εργαζόμενοι απασχολούνται ως διοικητικοί υπάλληλοι, ενώ μία από τους 7 εργαζόμενους είναι κόρη της υπεύθυνης στην υπηρεσία του νοσοκομείου που ελέγχει τον τομέα της καθαριότητας και της οποίας η απομάκρυνση από τη θέση ευθύνης είναι θέμα χρόνου.

Οι ελεγκτές θα κάνουν «φύλλο και φτερό» και τη σύμβαση που έχει υπογράψει ο Χάρης Τομπούλογλου και για τη φύλαξη του νοσοκομείου η οποία όπως αποκαλύπτεται είναι θυγατρική της εταιρείας καθαρισμού. Η δουλειά δόθηκε στη συγκεκριμένη εταιρεία με διαγωνισμό εξπρές που κράτησε μόλις δυο 24ωρα ενώ συνήθως τέτοιοι διαγωνισμοί διαρκούν περίπου 15 ημέρες».

Συγγνώμη που αυτό δεν το αντιλαμβάνομαι ως επιχειρηματικότητα και ανάπτυξη. Συγγνώμη που δεν πιστεύω ότι ο Τομπούλογλου είναι μόνο ένας. Συγγνώμη που δεν πιστεύω ότι Τομπούλογλου υπάρχουν μόνο σε νοσοκομεία. Αυτή η ιστορία των εργολαβιών δεν κάνει τίποτε άλλο εκτός από αναδιανομή πλούτου, φτωχοποιώντας εργαζόμενους και πλουτίζοντας «φίλους» και «συγγενείς» κομματικών στελεχών.

Πατώντας πάνω στην εξαθλίωση των ανέργων, οι εργολαβίες αμείβουν με 300άρια και 400άρια εργαζόμενους κρατώντας το υπόλοιπο ποσό για την επιχείρηση. Για τον έναν. Πόσο πιο φτηνά βγαίνουν για το Δημόσιο οι εργολαβίες; Πόσο, όταν η επιχείρηση που θα επιλεγεί έχει προσθέσει στην προσφορά της και τη μίζα που θα δώσει στον εκάστοτε Τομπούλογλου; Όχι, δεν πιστεύω ότι όλες οι εργολαβίες είναι έτσι, αλλά εσείς πιστεύετε ότι ο Τομπούλογλου ήταν μόνο ένας;

Αυτές είναι οι σπουδαίες μεταρρυθμίσεις του Κούλη του Μητσοτάκη; Αυτό εννοεί «φρεσκάρισμα του προσωπικού στο Δημόσιο»; Αυτό εννοεί «εκσυγχρονισμό του Δημοσίου»; Αυτό εννοεί «υψηλότερη ποιότητα των υπαλλήλων στο Δημόσιο»; Ας το εξετάσουμε. «Επτά άτομα από το συνεργείο καθαριότητας απασχολούνταν ως διοικητικοί υπάλληλοι του νοσοκομείου». Μόνο που για να προσληφθείς σε συνεργείο καθαριότητας αρκεί το απολυτήριο Δημοτικού, ενώ για να προσληφθείς διοικητικός σε νοσοκομείο ένα πτυχίο ΤΕΙ στο ζητάει για πλάκα το ΑΣΕΠ. Πως γίνεται, λοιπόν, να μειώνονται τα προσόντα και να αυξάνεται η ποιότητα κύριε Κούλη του Μητσοτάκη;

Κι από πότε άνθρωποι που εργάζονται σε διοικητικές θέσεις ενός νοσοκομείου, όπως για παράδειγμα στο Τμήμα Προμηθειών, είναι υπάλληλοι του συνεργείου που έχει αναλάβει την καθαριότητα ή ίσως και την προμήθεια των αναλώσιμων για την καθαριότητα του νοσοκομείου; Εδώ δε μιλάμε απλά για το «ασυμβίβαστο», αλλά για το εντελώς παράλογο. Μιλάμε για το ότι έχουν παραδοθεί δημόσιες υπηρεσίες σε εργολάβους δίχως κανένα έλεγχο. Και δεν ασχολούμαι με το γεγονός ότι για να εργάζονται επτά άτομα του συνεργείου καθαριότητας στις διοικητικές υπηρεσίες του νοσοκομείου σημαίνει ότι υπήρχαν σοβαρές ελλείψεις σε αυτές τις θέσεις. Κι ας χτυπιέται ο Κούλης του Μητσοτάκη ότι όπου υπάρχουν ανάγκες, καλύπτονται. Παπάρια καλύπτονται.

Αν όμως ένας παρηκμασμένος τριτοκλασάτος πολιτευτής μπορούσε να διορίζει ψηφοφόρους του και να επιλέγει με αυτόν τον τρόπο συνεργεία για το Δημόσιο,  μπορώ να φανταστώ πόση μεγαλύτερη δύναμη έχουν οι βουλευτές σε τέτοιου είδους διορισμούς.  Θυσιαστήκαμε άνευ λόγου. Θυσιαστήκαμε δήθεν και τάχα μου για να εξυγιανθεί η Οικονομία και το Δημόσιο και να τελειώσει το πελατειακό κράτος. Η αλήθεια είναι ότι θυσιαστήκαμε για να παρέχουμε μεγαλύτερη δύναμη σε επιχειρηματίες και διαπλεκόμενους πολιτικούς.

Όσο φτωχότεροι γινόμαστε, όσο πιο απεγνωσμένους μας κάνουν τόσο πιο εύκολα χειραγωγήσιμοι είμαστε. Τόσο πιο εύκολα ελέγξιμοι. Για ένα τρακοσάρι ευρώ κι ένα ένσημο λειψό. Το 2014 ετοιμάζονται να μας εξαϋλώσουν. Οι μεταρρυθμίσεις τους είναι ομαδικές εκτελέσεις μας. Η μόνη μεταρρύθμιση που θα μας σώσει είναι αυτή που μπορούμε να κάνουμε εμείς. Να τους εξαφανίσουμε από την πολιτική ζωή του τόπου για να σταματήσει η εξάπλωση της νόσου. Οι άνθρωποι αυτοί μας μολύνουν. Είναι ένας ιός που κατασπαράζει την αξιοπρέπειά μας. Τα μόνα τζάκια που πρέπει να σβήσουν είναι τα πολιτικά, με τα μαλακά χεράκια που μας προσφέρουν το ψίχουλο έναντι της σιωπής μας. Ας τους μεταρρυθμίσουμε τώρα. Με μια κλωτσιά στα τροφαντά κωλομέρια τους.

 Posted in ΚΑΡΤΕΣΙΟΣ | Comments Closed

Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ ΕΧΕΙ ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου

 Η Ελλάδα των Μνημονίων, η Ελλάδα των Δανειακών Συμβάσεων, η Ελλάδα της φτώχειας, της παράκρουσης, των αυτοκτονιών, της ανεργίας, της ανέχειας, της δυστυχίας. Η Ελλάδα των δοσίλογων πολιτικών, των προδοτών πολιτικών που υπέγραψαν την εκχώρηση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων και την εξαθλίωση του λαού μας, από 1ης Ιανουαρίου 2014, ανέλαβε την Προεδρεία της Ευρωπαϊκής Ενώσεως.  Έτσι, σε μια φιέστα, τύπου Λατινοαμερικανικών χωρών, στο Ζάππειο Μέγαρο, έγινε η παράδοση της Προεδρίας. Σε αυτήν την παράδοση της Προεδρίας από την ΕΕ στην Ελλάδα, ξεχώρισε η ομιλία ραγιαδισμού του υποτακτικού των διεθνών τοκογλύφων Πρωθυπουργού της πατρίδας μας, Αντώνη Σαμαρά που για άλλη μια φορά απέδειξε την απόλυτη περιφρόνησή του προς τον Ελληνικό Λαό, ο οποίος συστηματικά και με σχέδιο εξαθλιώνεται από την Χούντα των Μνημονίων. Η πολιτική μαριονέτα των ξένων κέντρων εξουσίας είχε το θράσος να κάνει λόγο για ανάκαμψη μετά από 6 χρόνια ύφεσης, την ώρα που χιλιάδες Έλληνες αυτοκτονούν και εξοντώνονται από ένα στυγνό και κοινωνικά ανάλγητο, αντεθνικό Καθεστώς. Είχε το θράσος να παραδεχτεί απόλυτα ξεδιάντροπα: «…Η Ελλάδα πέρασε απίστευτες δυσκολίες. Η Ελλάδα έχασε βιοτικό επίπεδο που δεν έχει χάσει κανένας λαός από τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο μέχρι σήμερα. Και το έκανε συντονισμένα με τη βοήθεια της Ευρώπης…».

http://www.youtube.com/watch?v=TaTXwVgs8Io

Μετά λοιπόν, την εντός έδρας φιέστα παραλαβής της Προεδρίας, η φιέστα συνεχίστηκε και εκτός έδρας. Στο άντρο της ακολασίας και της διαφθοράς των πολιτικών ταγών της Ευρώπης που επιβουλεύονται την εξαφάνιση των Εθνών κρατών για χάρη της Νέας Τάξεως Πραγμάτων και της Παγκοσμιοποιήσεως, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Εκεί, ένας φιλέλληνας Βρετανός Ευρωβουλευτής, ο Νάιτζελ Φάρατζ, ως άλλος Λόρδος Μπάιρον, υπερασπίστηκε την Ελλάδα και τον Ελληνικό λαό για άλλη μια φορά. Είναι κατά καιρούς μνημειώδεις οι λόγοι του υπέρ της πατρίδος μας. Έτσι, απευθυνόμενος προς τον Πρωθυπουργό της Ελλάδος, είπε όσα θα έπρεπε να έχουν πει όλοι οι Έλληνες Ευρωβουλευτές τόσα χρόνια: «Συγχαρητήρια κ. Σαμαρά για την ανάληψη από την Ελλάδα της Προεδρίας της ΕΕ….όμως, δεν κυβερνάτε εσείς την Ελλάδα, αλλά η Τρόικα. Το κόμμα σας ονομάζεται “Νέα Δημοκρατία”, αλλά μάλλον θα έπρεπε να το ονομάσετε “No Democracy”(Μη Δημοκρατία). Γιατί αυτή τη στιγμή η Ελλάδα είναι υπό ξένη κατοχή. Δεν μπορείτε να πάρετε καμία απόφαση, έχετε παραδώσει τη Δημοκρατία, αυτό που η χώρα σας εφηύρε!».

http://www.youtube.com/watch?v=MYn0lTeFNV4

Η απάντηση του Έλληνα Πρωθυπουργού, όπως πάντα καταγέλαστη, ειρωνική, μάγκικη! Μούγκα όμως, για όσα λίγες ώρες πριν είπε ο Ευρωπαίος Επίτροπος Όλι Ρεν, τοποθετούμενος σε ερώτηση του Ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Νίκου Χουντή, για την αναδιάρθρωση του Ελληνικού χρέους. Ο Όλι Ρεν με περίσσια θρασύτητα αποκάλυψε την αλήθεια των δολοφονικών σχεδίων της εγκληματικής οργάνωσης των τροικανών (ΔNT, EKT, EE) σε βάρος της Ελλάδος: «Το 2010 δεν έγινε αναδιάρθρωση (κούρεμα) του ελληνικού χρέους, για να μη μεταδοθεί η οικονομική κρίση στα άλλα κράτη μέλη και στις ευρωπαϊκές τράπεζες». Καταλάβατε λοιπόν, το παιχνίδι που παίχτηκε στις πλάτες της χώρας μας από τους μαφιόζους των χρηματαγορών και τους οίκους αξιολόγησης, προκειμένου να μην εξαπλωθεί η οικονομική κρίση στην Ευρωζώνη και να σωθούν οι Ευρωπαϊκές τράπεζες; Καταλάβατε ότι εις γνώσιν τους οι Ευρωπαίοι, με την συμμετοχή των κυβερνήσεων Παπανδρέου, Παπαδήμου και Σαμαρά, θυσίασαν την Ελλάδα ως άλλη Ιφιγένεια, στο βωμό της διάσωσης της Ευρώπης; Και ο κ. Σαμαράς αντί να υπερασπιστεί την πατρίδα μας και το λαό μας, υπερασπίστηκε για άλλη μια φορά τους επιβήτορές μας. «Η ενωμένη Ευρώπη δοκιμάστηκε τα τελευταία χρόνια. Δοκιμάστηκε η συνοχή της, δοκιμάστηκε η αντοχή της, δοκιμάστηκε ένα ολόκληρο οικοδόμημα, αυτό του ευρώ και φάνηκαν σημαντικά κατασκευαστικά ελλείμματα. Όμως, η κρίση αρχίζει και ξεπερνιέται επειδή η Ευρώπη άρχισε να ξεπερνά τις αδυναμίες της, είδε τα σφάλματα της και άρχισε να τα διορθώνει».

            Ωστόσο, ο έχων την τιμή να υπογράφει το παρόν άρθρο, προέβλεπε από το 2011 τα όσα βιώνουμε σήμερα και προσπαθούσε να αφυπνίσει τους κυβερνώντες, γράφοντας τις απόψεις του σε διάφορα άρθρα που δημοσιεύθηκαν στο διαδίκτυο, αλλά και στην καθημερινή εφημερίδα «Ελεύθερη Ώρα»:

-          13 Ιουλίου 2011 (πριν την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου) με τίτλο: «Η χαμένη ευκαιρία της Κυβέρνησης» μεταξύ των άλλων ανέφερα τα παρακάτω: «Αυτή τη χρονική περίοδο, λοιπόν, η Ελληνική Κυβέρνηση είχε τη μεγάλη ευκαιρία να διορθώσει το λάθος της άρον-άρον ψήφισης του μνημονίου άνευ ουσιαστικής διαπραγμάτευσης, εκβιάζοντας τους τροικανούς για την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου, επενδύοντας στο φόβο των Ευρωπαίων για την  επικείμενη διάλυση της Ευρωζώνης. Πριν λίγες μέρες, ανησυχούσαν όλοι και ήταν κοινή η διαπίστωση (ΗΠΑ και ΕΕ), πως ενδεχόμενη πτώχευση της Ελλάδος θα σήμαινε την απομάκρυνσή της από το ευρώ και ταυτόχρονα θα λειτουργούσε ως μεταδοτική ασθένεια για τις περισσότερες χώρες της Ευρωζώνης (Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία και πιθανώς την Ιταλία και την Γαλλία) με κοινή κατάληξη την διάλυση της ζώνης του ευρώ. Δεν επένδυσε λοιπόν η Ελληνική Κυβέρνηση στο φόβο της ΕΕ, πως πιθανή πτώχευση της Ελλάδος οδηγεί σε πτώχευση της Ευρώπης, παρότι ήταν βέβαιο, πως η πέμπτη δόση του δανείου ήταν εξασφαλισμένη και ουδέποτε τέθηκε υπό αμφισβήτηση, άσχετα, εάν ψηφιζόταν το μεσοπρόθεσμο. Με αυτό τον τρόπο, δυστυχώς, η Ελληνική Κυβέρνηση απεμπόλησε για άλλη μια φορά το δικαίωμα του ισότιμου εταίρου την ΕΕ και αποδέχθηκε να θεωρείται από τους Ευρωπαίους ως ένας κοινός δανειολήπτης. Αυτή, ήταν η μεγάλη χαμένη ευκαιρία για τη χώρα μας». http://www.apostoloupanos.gr/index.php/articles/101-teleftaia-efkairia-

-          19 Ιουλίου 2011 (πριν από την σύνοδο κορυφής) σε άρθρο μου με τίτλο «Οι Ευρωπαίοι προσπαθούν να πουλήσουν ακριβά το τομάρι τους, εμείς;» τονίζονται μεταξύ άλλων τα παρακάτω: «Σήμερα, μετά την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος από την κυβέρνηση, η αναστάτωση στην Ευρώπη για την πιθανή πτώχευση της Ελλάδος που θα επιφέρει την διάλυση της ευρωζώνης είναι συνεχώς αυξανόμενη. Ιδιαίτερα, μετά και τις κερδοσκοπικές πιέσεις από τους οίκους αξιολόγησης προς την Ιταλία, αλλά και τις ΗΠΑ, που έχουν επιφέρει κλυδωνισμούς στο οικοδόμημα της Ευρώπης. Κύριοι της κυβέρνησης, επιτέλους σοβαρευτείτε και εν όψει της εκτάκτου συνόδου κορυφής της Ε.Ε. την ερχόμενη Πέμπτη, όπου θα  συζητηθεί η αντιμετώπιση της κρίσεως χρέους στην Ευρωζώνη, πρέπει να αναλογιστείτε τούτη την ύστατη ώρα για την Ελλάδα, πως χρειάζεται από μέρους σας αταλάντευτη και σκληρή διαπραγμάτευση με τους διεθνείς τοκογλύφους-κερδοσκόπους, δηλαδή τους τραπεζίτες της Ευρώπης υπέρ των Εθνικών μας συμφερόντων. Όμως, Εθνικό μας συμφέρον είναι να γίνει βιώσιμο το Ελληνικό χρέος και απαιτείται εκτός της επαναγοράς των ομολόγων μας, να διεκδικηθεί η δραστική περικοπή του χρέους, κάτι που τελευταία συζητούν οι εταίροι μας στην Ε.Ε.
Επίσης, θα πρέπει η όποια δανειοδότηση να γίνεται με συμβολικό επιτόκιο της τάξεως του 1%, γιατί η Ελληνική οικονομία δεν μπορεί να αντέξει το βάρος επιτοκίων της τάξεως 5%-8%. Τέλος, θα μπορούσε να διεκδικηθεί τριετής έως πενταετής χάρη αποπληρωμής των χρεών μας, προκειμένου να δημιουργηθούν συνθήκες ανάπτυξης της χώρας. Τα παραπάνω αποτρέπουν από την χρεοκοπία όχι μόνο την Ελλάδα αλλά και την Ευρώπη!
Οι Ευρωπαίοι εταίροι μας το έχουν καταλάβει, αλλά προσπαθούν να πουλήσουν ακριβά το τομάρι τους. Η Ελληνική κυβέρνηση το έχει καταλάβει;».http://www.apostoloupanos.gr/index.php/articles/102-europaioi-pouloun-akriva-to-tomari-tous-emeis

Συνεπώς, κλείνοντας θα ήθελα να επισημάνω πως θεωρούσα και εξακολουθώ να θεωρώ πως η πολιτική επιστήμη είναι πρωτίστως η πρόβλεψη των γεγονότων και η σωστή ανάγνωσή τους όταν αυτά συμβούν, από όλους τους πολιτικούς προς όφελος βεβαίως του συμφέροντος της πατρίδος και του λαού της και όχι της εξυπηρέτησης πολιτικών σκοπιμοτήτων και όποιων εφήμερων απολαβών. Η Πατρίδα μας δεν ανακάμπτει με ευχολόγια, ούτε με επικοινωνιακές αλχημείες. Προπαντός όμως, δεν δύναται να ανακάμψει όταν εκείνοι που κυβερνούν δεν εκπροσωπούν τον Λαό αλλά μια ανήθικη συμμορία τοκογλύφων.

Ω ΡΕ ΕΝΑΣ ΠΑΝΙΚΟΣ!

 Author: kartesios 

Να πω τη μαύρη αλήθεια, καμία όρεξη δεν είχα να ασχοληθώ με τον Παντελή Καψή. Όποιος μπλέκεται γενικώς με τους Καψήδες τον τρώει η ανοησία και παπαρολογισμός. Όμως ο Παντελής Καψής έτυχε να έχει γράψει έναάρθρο  το οποίο υπογράφει  ως «υφυπουργός Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης». Είναι μία πρώτη ομολογία του ότι η ΔΤ δε διαθέτει έστω και την ελάχιστη δύναμη στο ραδιοτηλεοπτικό κοινό, οπότε καταφεύγει σε ιστοσελίδες για να προπαγανδίσει τις κυβερνητικές θέσεις. Έχει τη σημασία της αυτή η ομολογία όταν γίνεται από τον ίδιο τον υφυπουργό Προπαγάνδας.

Η δεύτερη ομολογία του έχει σχέση με την εικόνα της κυβέρνησης. Από το περιεχόμενο του άρθρου γίνεται εμφανής η κατάσταση πανικού στην οποία βρίσκεται η κυβέρνηση αυτή τη στιγμή, μπροστά στην προοπτική να απωλέσει την εξουσία και μάλιστα διά της «νομίμου» και «ευλογημένης» οδού των εκλογών. Διότι αν στο άρθρο περιγραφόταν το μέλλον της χώρας στην περίπτωση που το σημερινό καθεστώς έπεφτε από πραξικόπημα θα υπήρχε μια κάποια βάση. Όμως αν ο «κυρίαρχος λαός» επιλέξει να δώσει την εντολή κυβέρνησης σε ένα άλλο κόμμα, τότε πού βρίσκεται ο σεβασμός στην «επιλογή του κυρίαρχου λαού»;

Προειδοποιεί, που λέτε, ο υφυπουργός Προπαγάνδας ότι στην περίπτωση που στις επόμενες εκλογές σχηματιστεί κυβέρνηση από τον ΣΥΡΙΖΑ, τότε η Γη θα καταστραφεί, αράχνες θα βγαίνουν από τα στόματά μας και ακρίδες θα τρώνε τις σάρκες μας. Διαβάζοντας το άρθρο του, αντιλήφθηκα ότι τουλάχιστον ο Νοστράδαμος είχε ένα κάποιο τακτ στις καταστροφολογικές προβλέψεις του. Όμως ο Παντελής Καψής δεν έχει ανάγκη από διακριτικότητες. Είναι ο Στήβεν Κινγκ της πολιτικής. Αν μη τι άλλο, πρόκειται για μία καλή απόδειξη της ποιότητας των μισθοφόρων της Ενημέρωσης στην Ελλάδα, καθότι ακόμη και σήμερα ο άνθρωπος αυτός δηλώνει δημοσιογράφος.

Αφήνω στην άκρη την αυτοαναίρεσή του, καθώς από τη μία γράφει ότι «όποιος πιστεύει ότι μπορεί να προβλέψει το αύριο προκαλεί την τύχη του, ιδίως στην πολιτική» κι από την άλλη ολόκληρο το κείμενό του είναι… μία πολιτική πρόβλεψη! Μακάρι όμως να ήταν αυτό  το μόνο σημείο που φανερώνει τη σύγχυση του Παντελή Καψή. Δυστυχώς, αυτή αποκαλύπτεται σε κάθε του πρόταση.

Αφήνω στην άκρη το ότι περιγράφοντας κάποιο από τα ερεβώδη σενάριά του δε ντράπηκε να γράψει ότι ο κ. Τσίπρας «Σε αντάλλαγμα θα διεκδικούσε μια κάπως καλύτερη συμφωνία με την τρόικα. Το τελευταίο βέβαια δεν είναι ιδιαίτερα πιθανό. Θα σήμαινε ότι η κα Μέρκελ είναι διατεθειμένη να δώσει περισσότερα στον ΣΥΡΙΖΑ για να μείνει η Ελλάδα στο ευρώ από ό,τι στον κ. Σαμαρά για να πετύχει το ίδιο βοηθώντας τον να παραμείνει στην εξουσία» ξεφτιλίζοντας τον ίδιο τον πολιτικό του προϊστάμενο μέσα από την ομολογία ότι ο κ. Σαμαράς δε μπορεί να σταθεί μόνος του αν δεν τον στηρίζει η κα Μέρκελ. Είναι κι αυτή μια ενδιαφέρουσα άποψη περί Δημοκρατίας, εθνικής κυριαρχίας, σεβασμού της «βούλησης του λαού».

Αφήνω στην άκρη το επιπέδου X-Files επιχείρημά του ότι μία κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ «θα οδηγούσε σε ακόμα μεγαλύτερη ενίσχυση της ακροδεξιάς». Δεν ξέρω πως το είδε αυτό το όραμα, όμως σε κάθε περίπτωση αυτό θα σήμαινε ακόμη μεγαλύτερη μετακίνηση ψηφοφόρων και, κυρίως, στελεχών της ΝΔ προς τη Χρυσή Αυγή. Τέτοια παραδοχή ιδεολογικής συγγένειας μεταξύ της ΝΔ και της Χρυσής Αυγής, ειλικρινά δεν την περίμενα. Θέλει πολύ θάρρος ή μεγάλη βλακεία για να παραδεχτεί μέλος της κυβέρνησης αυτό που η κυβέρνηση προσπαθεί να θολώσει ως εικόνα.

Αφήνω στην άκρη τη σοφία του Υπεύθυνου Προπαγανδιστή η οποία χώρεσε στην εξής φράση «Η Ιστορία δεν γράφεται με προθέσεις». Μα ο ίδιος ο Παντελής Καψής ως πρώτο βιολί στον ΔΟΛ, μονίμως δικαιολογούσε τις καταστροφικές αποτυχίες όλων των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ χρησιμοποιώντας το άλλοθι των καλών προθέσεων. Ο ίδιος ο Παντελής Καψής είναι μέλος μιας κυβέρνησης της οποίας ο αρχηγός εκλέχθηκε λόγω των καλών προθέσεων που υποσχόταν, με θέμα τη σκληρή επαναδιαπραγμάτευση, η οποία ποτέ δεν έγινε. Ως εκ τούτου κι επειδή πράγματι η Ιστορία γράφεται από τα γεγονότα, θα έπρεπε να είναι ο τελευταίος που θα στρεφόταν εναντίον των καλών προθέσεων. Εξ αιτίας τους σήμερα είναι και ο ίδιος υφυπουργός.

Αυτό, όμως, που με τίποτα δε μπορώ να αφήσω στην άκρη είναι ότι ένας υφυπουργός διαβεβαιώνει πως όσο βρίσκεται στα πράγματα η δική του κυβέρνηση, δεν πρόκειται να τιμωρηθεί κανένα λαμόγιο με υψηλό αξίωμα, δεν πρόκειται να διερευνηθεί καμία ουσιαστική υπόθεση πολιτικο-οικονομικού σκανδάλου, δεν πρόκειται να μαθευτεί το μέγεθος της διαφθοράς και οι πρωταγωνιστές της.

Θαυμάστε τον υφυπουργό: «(…)ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα περιμένει παθητικά να καταρρεύσει. Θα επιχειρήσει ηρωική αντεπίθεση μέσω της πολιτικής οξύτητας και της αναζήτησης εξιλαστήριων θυμάτων. Αυτή τη φορά όμως όχι μόνο με λόγια αλλά και με πράξεις. Ιδίως αν στηρίζεται και στους ΑΝΕΛ. Εξεταστικές επιτροπές για τους “υπεύθυνους” της καταστροφής και πιθανώς δίκες για τους “συνεργάτες” τους.»

Έχουμε τρελαθεί εντελώς σε αυτή τη γαμημένη χώρα; Από πότε θεωρείται αρνητικό για μία κυβέρνηση να δημιουργεί εξεταστικές επιτροπές για σκάνδαλα και να στέλνει σε δίκες υπεύθυνους καταστροφής; Είμαστε εντελώς μαλάκες πια; Ο υφυπουργός Προπαγάνδας που εκφράζει την επίσημη προπαγανδιστική γραμμή της κυβέρνησης, δηλώνει ευθαρσώς ότι η δική του κυβέρνηση προσφέρει ασυλία σε «υπεύθυνους καταστροφής και τους συνεργάτες τους» και προειδοποιεί ότι αν έρθει άλλη κυβέρνηση στα πράγματα, αυτή η ασυλία θα σταματήσει. Το λέει ξεκάθαρα κι εμείς καθόμαστε άπραγοι. Κι αυτός κάθεται ακόμη στη θέση του. Εντάξει, τι άλλο να μας κάνουν πλέον; Είμαστε λοβοτομημένοι. Επίσημα.

 Posted in ΚΑΡΤΕΣΙΟΣ | Comments Closed

Η Αριστερά και η πρόοδος. Το ζήτημα της σχέσης μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής.

Του Γιώργου Κοντογιώργη

Η σχέση μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής αντιμετωπίσθηκε και εξακολουθεί να προσεγγίζεται στην εποχή μας υπό το πρίσμα της αυστηρής διχοτομίας ανάμεσα στο πολιτικό σύστημα που το ενσαρκώνει ταυτολογικά το κράτος και στην κοινωνία που καλείται να αρκεσθεί σε μια θέση ιδιώτη. Η συνάντηση επομένως της κοινωνίας των πολιτών με την πολιτική...

εγκαθίσταται σε ένα εξωθεσμικό περιβάλλον, η δε σχέση τους διαμεσολαβείται οριακά από τις ομάδες συμφερόντων και τις πολιτικές δυνάμεις. Κατά τούτο, οι πολιτικές του κράτους/συστήματος απόκεινται εξ ολοκλήρου στους συσχετισμούς δύναμης που αναδεικνύει το εσωτερικό και το διακρατικό κοινωνικο-οικονομικό γίγνεσθαι.

Στο πλαίσιο αυτό, σταθερά του νεοελληνικού κράτους από τη δεκαετία του 1830 υπήρξε η χαοτική απόσταση που διαστέλλει τη βούληση της κοινωνίας από τις πολιτικές του και το συμφέρον της κοινωνικής συλλογικότητας. Στον ευρωπαϊκό ορίζοντα η σχέση αυτή γνώρισε πολλές διακυμάνσεις. Από τη δεκαετία του 1980 η απόκλιση του πολιτικού από το κοινωνικό αρχίζει και εκεί να αποκτά μια ισχυρή θέση. Όμως για εντελώς διαφορετικούς λόγους.

Στην άλλη Δύση, η διάσταση της πολιτικής από την κοινωνική συλλογικότητα οφείλεται στη διάρρηξη της σχετικής ισορροπίας που είχε αποκατασταθεί επί μακρόν μεταξύ κοινωνίας, κράτους και αγοράς. Στην Ελλάδα θεμέλια βάση της διάστασης αυτής αποτέλεσε η μονοσήμαντη ηγεμονία της πολιτικής τάξης, που επήλθε λόγω της κατάργησης της θεσμημένης κοινωνικής συλλογικότητας και της συστηματικής απαγόρευσης εισόδου στο νεοελληνικό κράτος της ελληνικής οικουμενικής αστικής τάξης.

Πιο συγκεκριμένα, η βαυαροκρατία κατάργησε την θεσμημένη εντός της πολιτείας συλλογικότητα του Έλληνα ως ασύμβατη με την ευρωπαϊκή αντίληψη της προόδου που εξέφραζε η απολυταρχία. Κατ' αυτήν, η κοινωνία δεν είχε θέση στην πολιτεία, όφειλε να κινείται στο εξωθεσμικό πεδίο ως αγέλη και υπό την καθοδήγηση των ηγητόρων της. Οι συνελεύσεις του λαού, θα υποστηρίξει ο Κάρολος φον Άβελ,"αγγίζουν το επίπεδο των ταπεινών συναισθημάτων και της ιδιοτέλειας, και οι αποφάσεις που προκύπτουν από τις εκεί συζητήσεις είναι πολύ αδύναμες για να προωθήσουν το δημόσιο συμφέρον, επειδή οι συμμετέχοντες δεν έχουν τη δυνατότητα να αποκτήσουν την αναγκαία, ακριβή και εκ βάθρων γνώση για τα ζητήματα της πολιτικής που συζητούνται…".

Το γεγονός ότι αυτή ήταν εγκατεστημένη στο πεδίο των κοινών -της θεμέλιας κοινωνίας των Ελλήνων που διακίνησε την κοσμοσυστημική τους ιστορία πριν από το κράτος έθνος- έχει ελάχιστη σημασία. Αντί η θέσμιση της κοινωνικής συλλογικότητας εντός της πολιτείας του κοινού -της ομόλογης προς την κοινωνία του κράτους έθνους- να μεταστεγασθεί σ'αυτό, καταργήθηκε. Το αποτέλεσμα ήταν ακαριαίο: Η δημοκρατικού τύπου πολιτική ανάπτυξη του Έλληνα που ξέμεινε ως νοοτροπία/συμπεριφορά, οδηγήθηκε σε διαπραγμάτευση κατ'άτομον με τον πολιτικό που ενσάρκωσε στο πρόσωπό του την έννοια του δήμου. Η πελατειακή θέσμιση του κράτους/πολιτείας εδράζεται ακριβώς στην κοσμοϊστορική αυτή μεταβολή.  

Εφεξής, η πολιτική τάξη, που ανδρώθηκε με τις προδιαγραφές της εξάρτησης στο κλίμα του κράτους/προτεκτοράτου, εκαλείτο να αναλάβει την δεύτερη αποστολή. Να αποδομήσει τον μείζονα ελληνισμό, με προέχουσα την οικουμενική αστική τάξη. Αυτό έγινε στο όνομα της εθνικής ολοκλήρωσης, της ακατάσχετης δηλαδή ρητορικής για τη Μεγάλη Ιδέα, η οποία ουδέποτε εντούτοις τον 19ο αιώνα αποτέλεσε πραγματικό εθνικό στόχο. Επιπλέον, το νεοελληνικό κράτος απαγόρευσε ρητώς στην ελληνική αστική τάξη να εγκατασταθεί και να ευδοκιμήσει στο εσωτερικό του. Εκτός από τα στοιχεία εκείνα που ήσαν προδιατεθειμένα να παίξουν έναν συμπληρωματικό, παρασιτικό ρόλο στη νομή του.

Ώστε, το απολυταρχικό και στη συνέχεια πολιτικά κυρίαρχο έναντι της ιδιωτικής πια κοινωνίας κράτος είναι εξ ολοκλήρου υπεύθυνο για την πελατειακή του ανασυγκρότηση και τον προσανατολισμό των πολιτικών του από τον κοινωνικό/εθνικό σκοπό, στο αποκλειστικό συμφέρον της πολιτικής τάξης και των συγκατανευσιφάγων που το χρησιμοποιούσαν ως πρυτανείο σίτισης. Το κράτος αυτό, όντας δομικά αναστίστοιχο προς την κοινωνική συλλογικότητα, οδήγησε στην αποδόμηση του μείζονα ελληνισμού, στην εγκατάσταση ενός σταθερού καθεστώτος εξάρτησης από τον ξένο παράγοντα και σε πολιτικές αποδόμησης του δημοσίου συμφέροντος με πρόσημο την ιδιοποίηση και τη νομή του.  Η κρατική διανόηση απέμενε να τεκμηριώσει επιστημονικά την επιλογή αυτή, χρεώνοντας στην κοινωνία και στις κληρονομιές της τα αρνητικά πεπραγμένα του κράτους.

Πηγή:  contogeorgis

ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ

Το σύμπαν που αγάπησα: Επιστήμη και κοινωνία | Δρ. Μάνος Δανέζης - Δρ. Στράτος Θεοδοσίου

Όπως όλοι έχουμε αντιληφθεί, οι Δυτικές κοινωνίες διέρχονται μια περίοδο δραματικά αυξανόμενης κοινωνικής κρίσης, η οποία συν τω χρόνω οδηγεί τον Δυτικό πολιτισμό σε κατάρρευση. Στην κατάρρευση αυτή μεγάλη είναι η συνεισφορά των ιδεών της μεγάλης επιστημονικής επανάστασης του 16ου-17ου  αιώνα στο μέτρο που στήριξε μονοσήμαντα την ανάπτυξή της σε μια σειρά δογμάτων τα οποία αναγόρευαν την αισθητή υλική πραγματικότητα ως πρωταρχικό και μοναδικό αξιακό γεγονός των Δυτικών κοινωνιών.

Στον βωμό αυτού του αγαθού και των παραγώγων του, ολόκληρος ο Δυτικός πολιτισμός, επί αιώνες, θυσίαζε και θυσιάζει ακόμα, το σύνολο των ανθρώπινων αξιών του, ακόμα και την ίδια την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Με τον τρόπο αυτό, δημιουργήθηκε ένα υλιστικό και μηχανοκρατικό πολιτισμικό ρεύμα το οποίο κυριάρχησε σε όλο τον Δυτικό κόσμο σαν μια νέα δογματική θεολογία. Θεός αυτής της θεολογικής δομής είναι η φιλοσοφική έννοια της ύλης. Είναι «πανταχού παρούσα και τα πάντα πληρούσα, ο θησαυρός των αγαθών και ζωής χορηγός». Οι επί της Γης απόστολοι και νομοθέτες του νέου αυτού θεού είναι οι χρηματιστηριακοί οίκοι, οι οποίοι συντάσσουν τις δέκα εντολές, δηλαδή τους κανόνες αγιοσύνης, τους οποίους οι πολίτες πρέπει να τηρούν αν θέλουν να έχουν τις ευλογίες του θεού της «ύλης».

Το «Άγιον Πνεύμα» αντικαθίσταται από την έννοια του «χρήματος», το οποίο εκπορεύεται από τον θεό της ύλης ως ανταπόδοση σε εκείνους τους πολίτες που τον υπηρετούν. Ναοί του θεού της ύλης, είναι τα χρηματιστήρια και οι τράπεζες, στις οποίες οι πιστοί πρέπει να καταθέτουν μεγάλο μέρος των προϊόντων του μόχθου τους, την ίδια τους τη ζωή ή την αξιοπρέπειά τους, αποτιμημένη πάντα σε χρήμα.

Σύμφωνα με τη μηχανιστική και αντικοινωνική αυτή αντίληψη, ανθρώπινα αγαθά όπως η φιλία, η ειρηνική συνύπαρξη, η αγάπη και η αλληλεγγύη, δεν είναι παρά αποτελέσματα μιας εσωτερικής ανθρώπινης ανέλιξης η οποία εκφράζει ένα υψηλότερο επίπεδο πολιτισμικής ανάπτυξης. Οι σχέσεις των ανθρώπων και των αντίστοιχων κοινωνιών τους, στηρίζονται μονοδιάστατα στην έννοια του αμοιβαίου «υλικού συμφέροντος» και διαρκούν όσο αυτό διαρκεί. Αυτή την κατάρρευση του Δυτικού πολιτισμού, έρχεται να σταματήσει η ίδια η Επιστήμη, μέσα από τις νέες ανακαλύψεις της και τη νέα φυσική φιλοσοφία

Η νέα αυτή επιστημονική επανάσταση, που –όπως και εκείνη του 16ου-17ου  αιώνα– θα σχηματοποιήσει σε νέες βάσεις τις κοινωνικές διοικητικές δομές, στηρίζεται σε τρεις νέες βασικές επιστημονικές αλήθειες τεκμηριωμένες τόσο θεωρητικά όσο και πειραματικά.

Η πρώτη επιστημονική αλήθεια αναφέρεται στην αποκάλυψη του τι είναι στην ουσία αυτό το οποίο ονομάζουμε αντικειμενική πραγματικότητα και σε προέκταση τι είναι εκείνο το οποίο ονομάζουμε ύλη. Η σύγχρονη επιστημονική σκέψη μέσω της πειραματικής διαδικασίας γνωρίζει πλέον ότι η αισθητή υλική πραγματικότητα αποτελεί μια ψευδαίσθηση της ανθρώπινης φυσιολογίας, η οποία δημιουργείται σε συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου με τη βοήθεια των αισθητηρίων οργάνων μας.

Η υλική πραγματικότητα δεν είναι παρά ένα matrix

Σύμφωνα με την Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας η υλική συμπαντική πραγματικότητα δεν είναι τίποτα άλλο παρά «η προβολή όσων υπάρχουν στο πραγματικό τετραδιάστατο μη Ευκλείδειο και αθέατο Σύμπαν, πάνω σε έναν ψεύτικο τρισδιάστατο και Ευκλείδειο χώρο που φτιάχνουν πλαστά οι αισθήσεις μας». Τον χώρο αυτό η Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας τον ονομάζει χώρο Minkowski.

Η Γενική Θεωρία της Σχετικότητας συνέλαβε την ιδέα, την οποία εξέφρασε μαθηματικά και απέδειξε πειραματικά, ότι το κύριο συστατικό της κλασικής Φυσικής, «η αισθητή ύλη», δεν είναι παρά η καμπύλωση του κύριου συστατικού του κόσμου των μαθηματικών, του «τρισδιάστατου χώρου». Όμως, επειδή ο χώρος είναι ένα αισθητό «τίποτα», η ύλη είναι η καμπύλωση αυτού του «τίποτα»

Έτσι, όταν ο «χώρος» των τριών διαστάσεων καμπυλώνεται προς την τέταρτη διάσταση μεταξύ ενός ελάχιστου και ενός μέγιστου ορίου, τότε οι αισθήσεις μας αντιλαμβάνονται αυτή την καμπύλωση σαν πυκνότητα ύλης. Με λίγα λόγια η αισθητή ύλη δεν είναι παρά ένα κατασκεύασμα του εγκεφάλου μας. Μια πλαστή εικόνα μιας άλλης μη αισθητής πραγματικότητας.

Η δεύτερη επιστημονική αλήθεια στην οποία θα στηριχθεί το νέο Πολιτισμικό Ρεύμα είναι ή έννοια της ολικότητας. Το Σύμπαν της σύγχρονης επιστήμης είναι ένα ενιαίο σύστημα το οποίο δεν αποτελείται από μέρη, ούτε βέβαια μερίζεται. Η αίσθηση των εξατομικευμένων αντικειμένων και μορφών δεν αποτελεί παρά μια νέα πλάνη, η οποία στηρίζεται σε μια ιδιομορφία, βασικά της όρασής μας, αλλά γενικότερα της εγκεφαλικής μας συγκρότησης. Τα πάντα μέσα στο Σύμπαν είναι ένα. Μια απέραντη ενιαία και αδιαίρετη ενότητα. Μέσα σε αυτή την ενότητα χάνεται η έννοια της εξατομίκευσης, δηλαδή της προσωπικής ύπαρξης. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορεί να ευτυχεί το μέρος, αν πάσχει το όλον. Η ευτυχία των μερών μπορεί να επιτευχθεί μέσω της ευτυχίας του συνόλου. Η διαπίστωση αυτή οδηγεί στην κοινωνική φιλοσοφία του «εμείς» και του «είμαι» καταργώντας αντίστοιχα την κοινωνική φιλοσοφία του «εγώ» και του «έχω.

Όμως, οι έννοιες της συλλογικής συνείδησης, του εμείς και του είμαι, δεν αποτελούν τη βάση της Δημοκρατίας, της ισότητας και της αδελφότητας που πλαστά επαγγέλλονται οι σημερινές παγκόσμιες κοινωνικές δομές, χωρίς όμως να τις πραγματοποιούν μέχρι σήμερα. Αυτές ακριβώς τις αξίες επαναφέρει στο προσκήνιο η σύγχρονη επιστημονική σκέψη.  Η Τρίτη επιστημονική αλήθεια, το θεώρημα δράσης-αντίδρασης μας διδάσκει ότι –μέσα σε μια ενιαία και αδιάσπαστη συμπαντική ουσία– κάθε προσπάθεια κακής δράσης μας πάνω στο μέρος, δημιουργεί την ενστικτώδη αντίδραση του συνόλου πάνω σε εμάς. Εν κατακλείδι, ό,τι κάνουμε το εισπράττουμε πολλαπλάσια από κάθε «γωνιά» της συμπαντικής ενότητας. Κατανοούμε βεβαίως ότι η επιστημονική θέση περί δράσης και αντίδρασης, οδηγεί στην έννοια της συμπαντικής δικαιοσύνης, από την οποία πρέπει να απορρέει τόσο η ανθρώπινη όσο και η κοινωνική δικαιοσύνη. Τέλος, η έννοια της συμπαντικής αδιαίρετης ενότητας δημιουργεί μια νέα περιβαλλοντική συνείδηση εφόσον η φύση είναι ένα μέρος του όλου και κάθε δράση μας εναντίον της σημαίνει δράση ολόκληρης της δημιουργίας εναντίον μας.

Όπως έχουμε αναφέρει ήδη, ένα Πολιτισμικό Ρεύμα αναπτύσσεται προκειμένου να κατασιγάσει τους ανθρώπινους φόβους, οι οποίοι αναφέρονται στις σχέσεις τους με τους άλλους ανθρώπους, την καταστροφική δύναμη της φύσης και τα φαινόμενα του πόνου και του θανάτου. Το βασικό αίτιο της δημιουργίας των ανθρώπινων φόβων είναι η έννοια της ανάγκης. Φορέας και υποκείμενο της ανάγκης και του φόβου είναι ο άνθρωπος.

Στην ενδυνάμωση ή την κατασίγαση των φόβων και των αναγκών μιας κοινωνίας, τον βασικό ρόλο παίζει η ανάπτυξη της Επιστήμης και της Τεχνολογίας. Σκοπός και στόχος της Επιστήμης είναι η αποκάλυψη της συμπαντικής αλήθειας και της γνώσης των φυσικών νόμων που τη διέπουν. Ως εκ τούτου, η Επιστήμη είναι ουδέτερη και αποτελεί τον κύριο φορέα της ανθρώπινης «Πνευματικότητας». Βεβαίως, η Επιστήμη παύει να είναι ουδέτερη όταν υπεισέρχεται ο παράγοντας άνθρωπος, με τις αδυναμίες και τις σκοπιμότητες που συνδέονται με τη ανθρώπινη φύση του. Η Πνευματικότητα με τη σειρά της, αν αναπτυχθεί, καθορίζει ποιες ανθρώπινες ανάγκες είναι πραγματικές και ποιες είναι πλαστές. Η γιγάντωση των πλαστών αναγκών δημιουργεί μια επέκταση των ανθρώπινων φόβων που στερούν από τον άνθρωπο το μέγιστο αγαθό του, αυτό της ελευθερίας.

Η Τεχνολογία με τη σειρά της, έχει ως στόχο της να μετατρέψει σε πρακτικές καθημερινές εφαρμογές, τμήματα της επιστημονικής γνώσης που θα καλύψουν τις ανάγκες του ανθρώπου προκειμένου να κατασιγάσει τους φόβους του. Θεωρητικά και η Τεχνολογία είναι ουδέτερη. Στην πράξη όμως και πάλι η εμπλοκή του ανθρώπου με τις όποιες αδυναμίες του, της αφαιρεί την ουδετερότητα. Υπάρχει λοιπόν καλή και κακή Τεχνολογία; Ασφαλώς ναι! Έτσι, θεωρούμε ως θετικά τα αποτελέσματα των τεχνολογικών εφαρμογών όταν καλύπτουν τις πραγματικές ανθρώπινες ανάγκες που υποδεικνύει  η Πνευματικότητα. Σε αντίθετη περίπτωση, όταν η Τεχνολογία γίνεται το αίτιο δημιουργίας πλαστών αναγκών με στόχο μόνο το κέρδος, κρίνεται ως αντιουμανιστική και καταδικάζεται.

Στο πλαίσιο λοιπόν ενός νέου προοδευτικού Πολιτισμικού Ρεύματος, που μέλλει να αντικαταστήσει τις φθαρμένες κοινωνικές, θεολογικές και επιστημονικές δομές, θα πρέπει να επαναπροσδιοριστούν και να επαναδιατυπωθούν οι έννοιες του «Ανθρώπου», του «Πνεύματος» και της «Ελευθερίας». Η έννοια «Άνθρωπος» είναι συνώνυμη εκείνης του «όλου» και της ενεργητικής σχέσης και αλληλεπίδρασης μεταξύ των μερών που το αποτελούν. Έτσι, η έννοια αυτή δεν μπορεί να ταυτιστεί με τις έννοιες του «προσώπου» ή του «ατόμου», οι οποίες εκφράζουν τη δογματική διαίρεση του «όλου» και την αποξένωση των συστατικών του. Επομένως, η έννοια «Άνθρωπος» είναι εντελώς αντίθετη των αντίστοιχων εννοιών της «κατάτμησης» και της «απομόνωσης». Η Σύγχρονη Φυσική διδάσκει ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι απομονωμένοι. Δεν τους χωρίζει κενό. Τους συνδέει φως, ακτινοβολία!

Μέσα στο Σύμπαν δεν υπάρχουν μαύρες, σκοτεινές περιοχές, αλλά περιοχές που δεν έχουμε τη δυνατότητα να αντιληφθούμε το φως τους. Τα πάντα μέσα στο Σύμπαν είναι πυκνώματα του ίδιου υλικού και πάντοτε επικοινωνούν ενεργητικά και δυναμικά μεταξύ τους. Ο κοινωνικός και ψυχολογικός απομονωτισμός και ο εγκλωβισμός του «Ανθρώπου», στο πλαίσιο των όρων «άτομο» και «πρόσωπο», είναι το προϊόν μιας καταρρέουσας πολιτισμικής δομής. Η δομή αυτή αγνοεί τη σύγχρονη επιστημονική σκέψη και δεν κατανοεί ότι αν νοιώθουμε ψυχικά μόνοι είναι επειδή δεν κατανοούμε τη συνέχεια των πάντων μέσα στο Σύμπαν και επιπλέον ότι η φύση δεν μας γέννησε μόνους, αλλά εμείς επιλέξαμε την ψευδαίσθηση της μοναξιάς. Η μοναξιά είναι το αποτέλεσμα των δικών μας πράξεων, της δικής μας αντίληψης και της δικής μας άγνοιας. Είναι ένα προσωπικό μας πρόβλημα και όχι ένα πρόβλημα της φύσης. Μια κοινωνία, η οποία έχει συνειδητοποιήσει τους προηγούμενους φυσικούς –και όχι κοινωνικούς– κανόνες, αναγνωρίζει ως βασική αξία της την «ελευθερία» στο πλαίσιο της ενότητας.

Πέρα όμως από όλα τα προηγούμενα, το Νέο Πολιτισμικό Ρεύμα απαιτεί την αναμόρφωση του ανθρώπου πάνω σε πέντε βασικές απόψεις γύρω από το νόημα της ζωής. Κατ’ αυτό τον τρόπο, θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι:

1. Το νόημα της ζωής κρύβεται πίσω από την έννοια της ψυχικής σχέσης μας με τους άλλους ανθρώπους και όχι στον απομονωτισμό του ατομικού ψυχισμού μας.

2. Η βιολογική μας ύπαρξη ολοκληρώνεται μέσα από την οικουμενική συνύπαρξή μας με όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως φυλετικών, οικονομικών, εθνικών και θρησκευτικών διαφοροποιήσεών τους. Η συνύπαρξη αυτή απαιτεί την ανάπτυξη μιας ευρύτερης αίσθησης «ανοχής» –όχι αποδοχής– στην ψυχική και βιολογική ιδιαιτερότητα του «πλησίον» μας.

3. Η αναγκαιότητα ψυχικής σχέσης και βιολογικής συνύπαρξης με ένα μεγάλο αριθμό ατόμων, πολλαπλών ιδιαιτεροτήτων, απαιτεί να αντικατασταθεί ο ατομικός λόγος από τον κοινωνικό διάλογο.

4. Στα ανεπτυγμένα κράτη πλέον το πρόβλημα της ζωής, στο πλαίσιο του Νέου Πολιτισμικού Ρεύματος, δεν είναι όπως παλαιότερα η επιβίωση, αλλά η συμβίωση.

5. Η γνώση της αλήθειας των όντων δεν αποτελεί κτήση κανενός. Όλοι μας αποτελούμε μετόχους της συμπαντικής γνώσης στο επίπεδο των δυνατοτήτων μας. Η γνώση είναι δύναμη και η συνολική δύναμη του Σύμπαντος μερίζεται στους ανθρώπους δίχως να διαμερίζεται ούτε και να αποτελεί αποκλειστικό κτήμα κανενός.

Βιβλιογραφία

Δανέζης Μάνος και Θεοδοσίου Στράτος,  Το μέλλον του παρελθόντος μας-Επιστήμη και νέος πολιτισμός. Εκδόσεις Δίαυλος, Αθήνα 2005.

Δανέζης Μάνος και Θεοδοσίου Στράτος,  Έτσι βλέπω τον Κόσμο-Η επιστήμη του HomoUniversalis. Εκδόσεις Δίαυλος, Αθήνα 2012.

Δρ Μάνος Δανέζης                                                   

Επίκουρος Καθηγητής Αστροφυσικής Τμήμα Φυσικής ΕΚΠΑ

Δρ Στράτος Θεοδοσίου                     

Αναπληρωτής Καθηγητής ιστορίας και Φιλοσοφίας των Θετικών Επιστημών

---

Οι 2 καθηγητές είναι επίσημοι συντάκτες της εφημερίδας "Σύγχρονη Έκφραση".

Αυτό έργο χορηγείται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα. 

Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να αναφερθεί η πηγή: Εφημερίδα "Σύγχρονη Έκφραση" http://synek.gr
Source: http://synek.gr/science/science-news/science-news-theories

Ναι στην ενοποίηση, όχι στην ευρωμαρμελάδα ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ

Η καταστροφή που έχει συντελεστεί στη χώρα μας και στη ζωή μας είναι, ολοφάνερα, συνάρτηση του πρωτογενούς πλεονάσματος φαυλότητας, διαφθοράς, ανικανότητας (σε βαθμό κακουργήματος) των επαγγελματιών της εξουσίας. Kάποιοι επιλέγουν να προσθέτουν αμέσως ότι η «κρίση» είναι διεθνής, παγκόσμια. Tο χρειάζονται, σαφέστατα, για ψυχολογική καταφυγή στην παρηγοριά της γενίκευσης: O,τι είναι να συμβεί για όλους, θα συμβεί και για μας. Kαι μέσα στο «σε όλους» εμπεριέχονται οπωσδήποτε παράγοντες ικανοί να μας χαρίσουν (δωρεάν) την ανάκαμψη.

Eνας λαός ξεπερνάει κρίσεις και δυσκολίες, όταν τολμάει να κοιτάζει την πραγματικότητα κατά πρόσωπο. Nα μη γλιστράει σε δικαιολογίες ανώδυνες και αισιοδοξίες ηδονικές. Σίγουρα, να μην ομφαλοσκοπεί. Nα μην απολυτοποιεί τη συμφορά του με κοντόφθαλη μονομέρεια, μυωπικό επαρχιωτισμό, να μην την απομονώνει από το ιστορικό της πλαίσιο, από τα συμβαίνοντα στον διεθνή σήμερα στίβο. Aλλά και να μη στρουθοκαμηλίζει καταφεύγοντας στην «κοινή μοίρα», στο γενικευμένο αναπόφευκτο.

Mόνο λαοί που αντιπαλεύουν τη συμφορά τους σαν πρόβλημα με ευρύτερη σημασία και συνέπειες για την ανθρωπιά του ανθρώπου, την πάλη για «νόημα» της Iστορίας, μόνο αυτοί οι λαοί σώζονται από την περιθωριοποίηση, από την ασημαντότητα την ταυτόσημη με την ανυπαρξία.

H καταστροφή που έχει συντελεστεί στη χώρα μας και στη ζωή μας (καταστροφή που μόνο μια επιμέρους πτυχή της είναι η οικονομική) έχει αποδειχθεί συνάρτηση της φαυλότητας, της διαφθοράς, της ανικανότητας των πολιτικών μας. Aλλά και συνάρτηση της δραματικής κρίσης που μαστίζει την Eυρώπη και είναι κρίση ταυτότητας.

Tο όραμα της ευρωπαϊκής ενοποίησης μοιάζει να μην κατανοείται ευρωπαϊκά, να πρυτανεύουν κριτήρια και σκοποθεσίες που δεν έχουν σχέση με τις έως τώρα κατακτήσεις των ευρωπαϊκών κοινωνιών, την ιδιαιτερότητα των αναγκών και προτεραιοτήτων του ευρωπαίου ανθρώπου. Eίναι πια σαφέστατη η απειλή να οδηγηθεί η Eυρώπη σε μια εξομοιωτική των λαών της πολτοποίηση, με ολοκληρωτική την υποταγή τους στους όρους του παγκοσμιοποιημένου, δίχως αντίπαλο, και γι’ αυτό αχαλίνωτου παιχνιδιού των «αγορών».

Bέβαια η Eυρώπη γέννησε τον Iστορικό Yλισμό (τυπικό προϊόν του θρησκευτικού [αυγουστίνειου] ατομοκεντρισμού και συνακόλουθα της χρησιμοθηρίας) με τα δυο εφιαλτικά του πλοκάμια: κομμουνισμό και καπιταλισμό. Kαι τα δυο, με συγγενικές ή και απαράλλαχτες στρατηγικές απανθρωπίας, αυτονομούν την οικονομία από την κοινωνία, θυσιάζουν σαδιστικά και ανάλγητα αναρίθμητες ανθρώπινες υπάρξεις για να δοκιμάσουν τις εφαρμογές των ιδεολογικών τους εφευρημάτων ή και μόνο για την ηδονή του διεθνοποιημένου τζόγου στα χρηματιστήρια. Aυτονομούν και την πολιτική από την κοινωνία, παίζουν το παιχνίδι τους με «πολιτικούς» – εξαγορασμένα κνώδαλα, λακέδες εξυπηρετικούς της διαστροφικής κερδολαγνείας.

Σαν τον μαθητευόμενο μάγο, τον πανικόβλητο μπροστά στα αυτονομημένα γεννήματα της θαυματουργίας του, προσπάθησε η Eυρώπη να καταφύγει σε συμβιβασμούς εξισορροπητικής μεσότητας, δυο αιώνες τώρα, υπό την απειλή των ακροτήτων μπολσεβικισμού και αχαλίνωτης κεφαλαιοκρατίας. Πέτυχε, σε κάποιες περιπτώσεις, θαυμαστά επιτεύγματα «κοινωνικού κράτους» – κράτους πρόνοιας, ισονομίας, σεβασμού της προσωπικότητας, έντιμης οριοθέτησης των ατομικών ελευθεριών. Πέτυχε να διασώσει τη γονιμότητα των διαφορών, την ποικιλότητα παραδόσεων, εθισμών, νοοτροπιών, που χαρακτηρίζει τις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Nα σεβαστεί την εμμονή στη διαφορά των γλωσσών, την ξεχωριστή στα περισσότερα κράτη ιστορική μνήμη και συνείδηση, την καύχηση για εθνικές σχολές και ιδιαιτερότητες εκφραστικής στην Tέχνη.

Kαθόλου τυχαία, οι ακρότητες του (ευρωπαϊκότατου) Iστορικού Yλισμού αναπτύχθηκαν εκτός του κυρίως ευρωπαϊκού χώρου: στη Σοβιετική Eνωση και στην Kίνα ο κομμουνισμός, στις HΠA ο σκληρός καπιταλισμός. H ακαταγώνιστη δυναμική των ενστικτωδών ενορμήσεων ηδονής (η Lustprinzip, που είπε ο Φρόυντ) αποδείχτηκε σαρωτικά ισχυρότερη των ενορμήσεων αυτοσυντήρησης (Selbsterhaltungstrieb): με δόλωμα τον καταναλωτισμό ο καπιταλισμός νίκησε κατά κράτος τον απάνθρωπο ισοπεδωτισμό του κομμουνισμού. Σαν λάβαρο λειτούργησε το αμερικανικό μοντέλο: μια «κοινωνία της ευκαιρίας», της προτεραιότητας του χρήματος ως αυταξίας, όπου ακόμα και η πίστη στον Θεό αναγράφεται εμβληματικά στο χαρτονόμισμα («In God we trust»). Mετά τη συντριβή του σοβιετισμού, ο καπιταλισμός είναι πια μονόδρομος, αχαλίνωτος σε ωμότητα, αδίστακτος σε εκβιαστικές μεθοδεύσεις, παγερά αδιάφορος για τον τεράστιο αριθμό των ανθρώπων που βυθίζονται καθημερινά στην απόγνωση.

Tελευταία παρουσία ευρωπαϊκής πολιτικής αξιοπρέπειας και αντίστασης στον ανδραποδώδη εξαμερικανισμό της Eυρώπης ήταν ίσως ο Zακ Nτελόρ. Mετά από αυτόν, η ευθύνη πλοήγησης της E.E., όπως και η διακυβέρνηση των κρατών-μελών της, παραδόθηκε σε θλιβερές μετριότητες, διεκπεραιωτές εντολών που υπαγορεύουν οι «αγορές» (χαρακτηριστικό παράδειγμα: το ποιοι πρωτάρηδες, νεοσσοί, επελέγησαν ως υπουργοί Oικονομικών από ολόκληρη την γκάμα έμπειρων και ιδιοφυών Eλλήνων οικονομολόγων, για να διαχειριστούν την «ανάκαμψη» της χώρας από την καταστροφή).

Mεθοδικά, ο εξαμερικανισμός της Eυρώπης ξεκίνησε από τα πανεπιστήμια (όπως και ο αφελληνισμός των Eλλαδιτών από τις εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις). Aιώνες τώρα, η ταυτότητα της Eυρώπης ήταν τα πανεπιστήμιά της, όλα κρατικά – η μετάδοση της γνώσης και η δυνατότητα της έρευνας δεν ήταν εμπορεύσιμα αγαθά, ήταν αδιανόητο να υποταχθούν στη λογική της προσφοράς και της ζήτησης. Στην ευρωπαϊκή παιδεία δέσποζε η αρχή: «η γνώση για τη γνώση», η γνώση για τη χαρά της καλλιέργειας, της ποιότητας, τη χαρά του καινούργιου, όχι του χρήσιμου. O εξαμερικανισμός καταργεί από την Oξφόρδη τη σπουδή των σανσκριτικών, μεταφέρει το σχετικό κονδύλι σε άλλο, «παραγωγικό» αντικείμενο – αλλά η Eυρώπη ήταν αυτό ακριβώς: η σπουδή των σανσκριτικών, σύμβολο της αντίστασης στον πρωτογονισμό της ωφελιμοθηρίας.

O εκβιαστικός, ραγδαίος εξαμερικανισμός της Eυρώπης έχει παμπλήθια πτυχών και η κάθε πτυχή προσθέτει ένταση στην οδύνη της απώλειας – κατεξοχήν η βάναυσα γενικευμένη αγγλοφωνία και η εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης. O καινοφανής «ευρωσκεπτικισμός», αν γλιτώσει την παγίδευση στον εθνικισμό, θα μπορούσε να εκφράσει τη ριζική διαφορά της «ευρωπαϊκής ενοποίησης» από τη χρησιμοθηρική (τυπικά ιστορικο-υλιστική) διεθνική μαρμελάδα μιας κοινωνίας μεταναστών, που τους συνδέει μόνο η «ευκαιρία» για χρήμα – όχι κοινός πολιτισμός, όχι η «καλλιέργεια».

H Eλλάδα της «γενιάς του ’30» θα μπορούσε να είχε πρωτοστατήσει σε μια αυθεντική «ευρωπαϊκή ενοποίηση.