Και σήμερα κάτι μου λέει να ευχηθώ όλες σας οι ευχές να πραγματοποιηθούν μπας και δούμε τι κόσμος θα γεννηθεί.

γράφει ο Άκης κουστουλίδης

Άλλη μια μέρα γεννήθηκε με το ξύπνημα του ήλιου παρασέρνοντας μαζί του εκατομμύρια κορμιά σε μια ημερήσια διαδρομή ζωής.

Μια ημερήσια διαδρομή που κάποιοι της δώσανε νόημα ονομάζοντάς την ημέρα αγάπης.

Και όμως κάπου στον κόσμο κάποια χείλη εύχονται αγάπη ………..

 

και την ίδια στιγμή κάποιος σκοτώνει έναν αδερφό του.

Την ίδια στιγμή κάποιος παίρνει δώρο στο παιδί του και κάποιο άλλο παιδί χωρίς να ξέρει το γιατί ξεψυχά από την πείνα.

Την ίδια στιγμή κάποιοι προβάλουν την καλοσύνη τους στο γυαλί προσφέροντας ψίχουλα στα θύματα του οικονομικού πολέμου τον οποίο οι ίδιοι υπηρετούν.

Την ίδια στιγμή κάποιο παιδί βιάζεται από κάποιον που ευχήθηκε στην οικογένειά του υγεία και ευτυχία.

Κάποιος άλλος κακοποιεί την γυναίκα του αφού πρώτα της έχει δώσει λουλούδια στο πρώτο τους ραντεβού και κάποιος άλλος πεθαίνει στο παγκάκι αφού πρώτα έχει καταδικαστεί σε αιώνια λησμονιά από αυτούς που εύχονται αγάπη και ειρήνη σε όλον τον κόσμο.

Την ίδια στιγμή κάποιο παιδί πεθαίνει με μια σύριγγα στο χέρι και ας έχει δεχτεί άπειρες ευχές αγάπης.

Κάποιος κάπου αλλού την ίδια στγμη στολίζει το σπίτι του για να υποδεχτεί αυτή την μέρα αγάπης και ο γείτονάς του περιμένει την τράπεζα να του το πάρει.

Κάποιος στο τώρα περιμένει να βρει δουλεία για να επιβιώσει και κάποιος άλλος χαίρεται με την κρίση που έχει ρίξει τα μεροκάματα.

Και σήμερα, εδώ στην Ελλάδα οι πολίτες της αργοπεθαίνουν επιλέγοντας να κρατήσουν 500 βασιλιάδες στον δικό τους ματωμένο θρόνο.

Και ναι σήμερα, κάποιος θα κάνει ίνδαλμα τον πολιτικό που τα παίρνει και κάποιος άλλος θα ξαναψηφίσει το λαμόγιο που τον κοροϊδεύει

Και ναι σήμερα θα δεχτείς τις ευχές από αυτούς που σου τάξανε μια θεσούλα βολική μέσα στην κόλαση του άλλου και συ θα του σφίξεις το χέρι κάνοντας μιαν ευχή για υγεία και ευτυχία.

Και σήμερα σ΄αυτή την μαγική χώρα του πιο τέλειου κόσμου θα τολμήσει κάποιος να ευχηθεί κάτι που δεν το έχει νιώσει και θα προσευχηθεί για να αλλάξει το τέλειο σε ένα δικό του και μόνον συμφέρων.

Κάτι μου λέει σήμερα πως μου είναι πιο εύκολο να ευχηθώ αγάπη παρά να αγαπήσω.

Κάτι μου λέει σήμερα πως μου είναι πιο εύκολο να σου ευχηθώ ότι επιθυμείς παρά να ακούσω τα προβλήματά σου, μου είναι πιο εύκολο να κάνω δώρο στο παιδί μου, παρά να του μάθω (μαθαίνοντας και γω ο ίδιος) την αξία της προσφοράς ενός πιάτου φαγητό σε κάποιον που πεινάει.

Μου είναι πιο εύκολο να κάνω ένα like παρά να βάλω κάποιον στο σπίτι μου να ζεστάνει το παγωμένο του κορμί

Και ναι μου είναι πιο εύκολο να ελπίζω σε έναν ηγέτη να με σώσει πάρα να γίνω ηγέτης της ζωής μου, να πιστέψω στα όνειρα και τα ιδανικά της ψυχής μου.

Και ναι σήμερα νιώθοντας όλη την υποκρισία των ευχών και τον προσευχών για έναν καλύτερο κόσμο, κάτι μου λέει να κάνω και γω μια ευχή και θα την κάνω γιατί την νιώθω μέχρι και τον τελευταίο χτύπο της καρδιάς μου.

Και ναι σήμερα θα ευχηθώ όλες σας οι ευχές να πραγματοποιηθούν μπας και δούμε τι κόσμος θα γεννηθεί.

ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ

Η ΠΑΡΑΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ

 Posted in ΚΑΡΤΕΣΙΟΣ | Comments Closed

Έχει πλάκα η ιεράρχηση των ειδήσεων στα ελληνικά ΜΜΕ. Για παράδειγμα, κάνουν πρωτοσέλιδο τα εμβάσματα δημοσίων υπαλλήλων ή τη φοροδιαφυγή του φημισμένου πλέον… τυροπιτά, αλλά όταν πρόκειται για κομπίνες που έχουν πρωταγωνιστές μεγάλα παρατραπεζικά κυκλώματα, η είδηση κάπου χάνεται.

Πριν 2 μέρες το ΣΔΟΕ ανακοίνωσε μερικές «περίεργες» υποθέσεις. «Περίεργες» επειδή αποκαλύφθηκε ότι κάποιοι άνθρωποι που μέσω των τραπεζικών τους λογαριασμών εμφανίζονταν ως φοροφυγάδες ήταν τελικά ανυποψίαστοι πολίτες και εντελώς άσχετοι με το έγκλημα.

Συγκεκριμένα, το ΣΔΟΕ εντόπισε εμβάσματα 5.000.000 ευρώ που «πέρασαν» από λογαριασμό ενός άσχετου καθώς αποδείχθηκε ότι ο πραγματικός εντολέας ήταν ελληνική εταιρεία ειδών υγιεινής. Το ίδιο συνέβη και με άλλο λογαριασμό άσχετου ανθρώπου ο οποίος εμφανιζόταν να διακινεί εμβάσματα 50 εκατ. ευρώ και τελικά αποδείχτηκε ότι ο πραγματικός εντολέας ήταν μεγάλη διεθνής τσιμεντοβιομηχανία.

Σε άλλη περίπτωση, γεωργός από τα Γιαννιτσά  φαινόταν να διακίνησε επανειλημμένα, εμβάσματα συνολικού ύψους 9 εκατ. ευρώ προς την Ολλανδία και την Γαλλία. Όμως μετά από έρευνα του ΣΔΟΕ αποδείχτηκε ότι τα χρήματα που διακινήθηκαν από τον προσωπικό του λογαριασμό ανήκαν σε ναυπηγεία.

Μία άλλη περίπτωση που ερευνά το ΣΔΟΕ είναι αυτή ενός υπαλλήλου της στρατολογίας στη Θεσσαλονίκη, ο οποίος ενώ εμφανιζόταν να έχει αποστείλει εμβάσματα ύψους 45 εκατ. ευρώ στις ΗΠΑ και τη Γερμανία, αποδείχτηκε τελικά ότι δε γνώριζε τίποτα και ότι πραγματικός εντολέας ήταν Διεθνής Χρηματοπιστωτικός Όμιλος.

Υπάρχουν κι άλλες τέτοιες περιπτώσεις, όμως ας μην το κουράζουμε. Το θέμα είναι ότι το ΣΔΟΕ κάνει λόγο για μεγάλη δράση παρατραπεζικών κυκλωμάτων. Παρατραπεζικά κυκλώματα που όμως σίγουρα ενεργούν εκ των έσω. Τόσο έσω που πιο έσω δεν έχει. Και για να γίνω πιο σαφής, υπάρχει περίπτωση όπου πολίτης κλήθηκε να εξηγήσει την κίνηση εμβασμάτων ύψους 25 εκ. ευρώ από το λογαριασμό του και στην πορεία αποκαλύφθηκε ότι τα 25 εκατ. των εμβασμάτων ανήκαν στην ίδια την τράπεζα!

Όχι, φυσικά και δεν υποστηρίζω πως δεν υπάρχουν γιατροί, δικηγόροι και… τυροπιτάδες που φοροδιαφεύγουν. Απλώς λέω ότι γι’ αυτούς μαθαίνουμε κάθε μέρα από τα πρωτοσέλιδα. Το όνομα, όμως, της τράπεζας που διακίνησε εμβάσματα μέσω πελατών της που δε γνώριζαν τίποτα, θα το μάθουμε ποτέ ή θα σταλεί μέσω κάποιου εμβάσματος στη λήθη;

Η απανθρωπιά της εξουσίας.

 ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ

Ο Πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Κοινωνικών Υποθέσεων της Βουλής, καθηγητής Δ. Κρεμαστινός μετά από επανειλημμένες καταγγελίες πολιτών απέστειλε επείγουσα επιστολή στους επικεφαλής των φορέων υγειονομικής περίθαλψης και ασφάλισης με κοινοποίηση στον Υπουργό Υγείας Μ. Βορίδη, σχετικά με το θέμα της μη χορήγησης ακριβών φαρμάκων και συσκευών σε υπερηλίκους ασθενείς. Συγκεκριμένα, αναφέρεται ότι «επιτροπές γιατρών αποφασίζουν να μη χορηγούν ακριβά φάρμακα ή συσκευές με το αιτιολογικό ότι οι ασθενείς είναι υπερήλικοι».

Στην επιστολή του ο κύριος Κρεμαστινός τονίζει ότι «η στέρηση του δικαιώματος στη ζωή αντίκειται όχι μόνο στους Ιπποκρατικούς και θρησκευτικούς νόμους αλλά αποτελεί ευθέως ποινικό αδίκημα για αυτόν που το διαπράττει.»

Όταν βλέπουμε μια φωνή μέσα από τη Βουλή, μέσα από το ναό της «Δημοκρατίας» νακαταγγέλλει ότι δίδονται οδηγίες (από την Κυβέρνηση σίγουρα, από πού αλλού) να μη χορηγούνται ακριβά φάρμακα ή συσκευές σε ασθενείς υπερήλικες, αυτό σημαίνει πρόθεση για την θανάτωση των υπερηλίκων. Αυτό σημαίνει την υιοθεσία της ρήσης ενός άλλου Υπουργού που πρώτος ξεκίνησε την αποψίλωση του συστήματος υγείας, του «μεγάλου» Λοβέρδου που είχε δηλώσει αγανακτισμένος για τους συνταξιούχους ότι «δεν πεθαίνουν κιόλας». Επάξιοι διάδοχοί του ανανήψαντες του ακροδεξιού χώρου και κωλοτουμπικώς προσαράξαντες σε κόμμα εξουσίας και τιμηθέντες για τις επιτυχείς κωλοτούμπες τους με υπουργικούς θώκους, αποφασίζουν ότι ετσιθελικά κάποιοι πολίτες πρέπει να πεθάνουν. Δεν τους στέλνουν στο απόσπασμα ίσως επειδή έχει καταργηθεί η θανατική ποινή, δεν συνάπτουν «συμβόλαια θανάτου» γιατί κοστίζουν, απλά βρήκαν τον πιο ανώδυνο για την ιδεολογία τους τρόπο, να τους στερήσουν την δυνατότητα επιβίωσης, αφημένοι στο έλεος του Θεού.

Ακριβά φάρμακα και συσκευές, καθόσον γνωρίζουμε, δεν χρειάζονται οι υγιείς αλλά οι ασθενείς, αυτούς που η Πολιτεία έχει υποχρέωση βάσει του Συντάγματος να περιθάλψει.Άρθρο 21 παράγραφος 3: «Το Κράτος μεριμνά για την υγεία των πολιτών και παίρνει ειδικά μέτρα για την προστασία της νεότητας, του γήρατος, της αναπηρίας και για την περίθαλψη των απόρων.»

Προφανώς τα κόμματα της συγκυβέρνησης τα αυτοαποκαλούμενα «κόμματα του συνταγματικού τόξου» βλέπουν το τόξο μόνο σαν το γνωστό πρωτόγονο όπλο με στόχο την αφαίρεση της ζωής και τίποτε άλλο.

Όχι μόνο έχουν παρανόμως κατακουρελιάσει το Σύνταγμα, αλλά μετατρέπονται σε στυγνούς  δολοφόνους, αφαιρώντας τη ζωή και το δικαίωμα στη ζωή χιλιάδων συμπολιτών μας.

Οι ασθενείς πολίτες πρέπει να φεύγουν απ τη μέση, πρέπει να αδειάζουν τη γωνιά, για να μην αδειάζουν τα ταμεία. Ποιος νοιάζεται αν αυτοί οι άνθρωποι σε όλο τον εργασιακό τους βίο πλήρωναν τις επιβαλλόμενες υποχρεωτικές τους εισφορές για να κατοχυρώσουν το δικαίωμα τους στην περίθαλψη, αν έχουν ένα οικογενειακό περίγυρο που τους αγαπά, τους φροντίζει και τους περιθάλπει.

Τα ταμεία πρέπει να ορθοποδήσουν σε βάρος των ασφαλισμένων τους.

Ποιος νοιάζεται αν τα αποθεματικά τους κατασπαταλήθηκαν και εξανεμίστηκαν από εγκληματικές ενέργειες υπευθύνων που ήταν ταγμένοι στην υπηρεσία της φύλαξής τους. Βρέθηκε λύση για τους ενόχους. Όπως έχει βρεθεί λύση και για τους υπόλογους σε εγκληματικές ενέργειες υπουργούς και βουλευτές με συνταγματική κάλυψη.

Επειδή τα αποθεματικά των ταμείων αυθαίρετα και χωρίς την έγκριση των διοικήσεών τους τα μετέτρεψε η Τράπεζα της Ελλάδας σε ομόλογα που στη συνέχεια κουρεύτηκαν με το γνωστό PSI, με τεράστιες απώλειες, προκειμένου να μη προσαχθούν στα εδώλια των δικαστηρίων οι υπεύθυνοι αυτών των ενεργειών, βρέθηκε πάλι η εύκολη λύση. Αθωώθηκαν εκ των προτέρων οι δράστες .

Στο Νόμο 3601 του 2007 καθώς και στον 4261 του 2014 που καταργεί τον προηγούμενο, εφευρέθηκε άρθρο που υπάρχει αυτούσιο και στους δύο Νόμους που λέει ότι:

«Ο Διοικητής, οι Υποδιοικητές, τα μέλη συλλογικών οργάνων και το εν γένει προσωπικό της Τράπεζας της Ελλάδος δεν ευθύνονται αστικά έναντι τρίτων για πράξεις ή παραλείψεις κατά την άσκηση των καθηκόντων τους εντός των κατά τον παρόντα νόμο αρμοδιοτήτων τους, καθώς επίσης και εντός των λοιπών αρμοδιοτήτων τις οποίες ασκεί η Τράπεζα της Ελλάδος κατ’ ανάθεση δημόσιας εξουσίας, εκτός εάν τα υπαίτια πρόσωπα βαρύνονται με δόλο».

Καταλάβατε τώρα γιατί το οργανωμένο έγκλημα εκπορεύεται από τον «ναό της Δημοκρατίας»;;

Αυτοί είναι οι κυβερνώντες μας που μας κατάκλεψαν τους ψήφους τάζοντας καλύτερες μέρες και στην ουσία εξελίχθησαν σε διαχειριστές τοκογλυφικών συμφερόντων, σε δήμιους των πολιτών, σε απάνθρωπους εκποιητές των εθνικών δικαίων, εθνικών περιουσιών, εθνικής κυριαρχίας, σε εφιάλτες της εθνικής υπόστασης.

Είναι οξύμωρο να τιμωρούνται οι αξιόποινες πράξεις από το κλέψιμο ενός πορτοφολιού μέχρι τον φόνο όταν διαπράττονται από πολίτες, και από την άλλη οι απάτες, οι προδοσίες οι εξαθλιώσεις των πολιτών και οι γενοκτονίες όταν διαπράττονται από όργανα της εξουσίας να παραμένουν στο απυρόβλητο και να επιβραβεύονται με προαγωγές και υπουργικούς θώκους.

ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ

Δημοσιογραφική αμορφωσιά

Ἀναρτήθηκε στὶς 26 Ὀκτωβρίου 2014 ἀπὸ τὸν/τὴν aaatosmihalis

Οι δημοσιογράφοι έχουν ένα δύσκολο καθήκον. Πρέπει να παρουσιάζουν ένα συνήθως μικρό γεγονός με όσο το δυνατόν πιο εντυπωσιακά λόγια, αφού αυτή είναι σήμερα η δουλειά των ΜΜΕ: να εντυπωσιάζουν και όχι να ενημερώνουν.
Αν σε αυτό προσθέσετε ότι η γνώση της γλώσσας είναι άθλια, τότε παρατηρείται το φαινόμενο ο δημοσιογράφος να πασχίζει απεγνωσμένα να μιλήσει εντυπωσιακά μπροστά στην κάμερα έχοντας ελάχιστες λέξεις στο λεξιλόγιό του. Οι μπαρούφες είναι απίστευτες σε αριθμό και ποικιλία.
Λόγω της νεροποντής είδα ειδήσεις για να μάθω τι συνέβη και σημείωσα μερικά από τα πιο χτυπητά για το θέμα:
Η δημοσιογράφος του καναλιού ανακοινώνει τι θα δούμε: εικόνες χάους των πληγείσωνπεριοχών!
Ο δημοσιογράφος (και ο εικονολήπτης) είναι προφανώς γίγαντας, αφού δείχνει, στο ύψος του στήθους του, το ίχνος από το νερό στον τοίχο και λέει: το νερό έφτασε το ένα και εβδομήντα.
Για ένα περιστατικό όπου ένα δέντρο έπεσε και έκλεισε τον δρόμο: Ξεριζώθηκαν δέντρα και κλαδιά!
Σε ένα σημείο όπου τα νερά παράσυραν μερικά αυτοκίνητα στέκεται ένας πυροσβέστης και μερικοί περίεργοι. Ο δημοσιογράφος λέει: Οι πυροσβέστες προσπαθούν να απεγκλωβίσουν τον δρόμο!
Ο ίδιος δημοσιογράφος μιλώντας για την μεγάλη νεροποντή: Έριχνε μεγάλη βροχόπτωση!
Με αυτά και άλλα πολλά τα ΜΜΕ συμπληρώνουν την ήδη στραβή εκπαίδευση συνηθίζοντας τους ανθρώπους να ακούνε βλακείες που δεν έχουν νόημα.
Έτσι κατά την γνώμη μου το τελευταίο από το οποίο κινδυνεύουμε σαν έθνος είναι ο έμπολα, το χρέος και οι τζιχαντιστές.

Μάνος Δανέζης: Επιστήμη και νέος πολιτισμός

Είναι πλέον εμφανές ότι εδώ και αρκετά χρόνια ο δυτικός πολιτισμός διέρχεται μια περίοδο δραματικά αυξανόμενης κοινωνικής κρίσης η οποία συν τω χρόνω αποσαθρώνει τις παγκόσμιες κοινωνικές δομές. Το φαινόμενα αυτό δεν έχει τοπικά χαρακτηριστικά, αλλά αφορά και αναφέρεται στο σύνολο του δυτικού κόσμου αν και εξωτερικεύεται με διαφορετικούς τρόπους στις διάφορες τοπικές κοινωνίες αναλόγως του βαθμού εξέλιξής τους.

Η διεθνής οικονομική κατάρρευση που βιώνουμε και η οποία δεν είναι το αίτιο αλλά το αποτέλεσμα μιας ολοκληρωτικής κατάρρευσης αξιών και ιδεών και άλλα κοινωνικά φαινόμενα οδηγούν στο συμπέρασμα ότι δεν βρισκόμαστε μπροστά σε μια δυσλειτουργία ενός κοινωνικού συστήματος, αλλά σε φαινόμενα πολιτισμικής κατάρρευσης αυτού που αναφέρεται ως Δυτικός Πολιτισμός. Χαρακτηριστικό φαινόμενο αυτής της κατάρρευσης είναι η εγκατάλειψη των αρχών της συλλογικότητας, της κοινωνικότητας και του κοινοτικού πνεύματος, δηλαδή των βασικών στοιχείων δόμησης του πολιτισμού μας.

Η συλλογικότητα έχει αντικατασταθεί από την ιδιώτευση, την υποκειμενικότητα, την ατομικότητα και τον εγωκεντρισμό. Με τον τρόπο αυτό η κοινωνία χάνει τη συνοχή της και αυτοδιαλύεται σε ένα σύνολο συγκρουόμενων ατόμων. Το εγώ αντικαθιστά το εμείς. Το είμαι αντικαθίσταται από το έχω. Με τον τρόπο αυτό ο Δυτικός πολιτισμός από κοινωνικός, μετατρέπεται σε εξατομικευμένο και συν τω χρόνω φθείρεται, διαφθείρεται, και καταρρέει.

Την κατάρρευση αυτή, η οποία, αργά ή γρήγορα, θα οδηγήσει τον Δυτικό Πολιτισμό σε μεγάλες περιπέτειες, είναι επιτακτική ανάγκη να τη σταματήσει η ανάπτυξη ενός νέου Δυτικού Πολιτισμικού Ρεύματος το οποίο θα πρέπει να στηρίζεται, τόσο στις ανθρωπιστικές αρχές, τις οποίες ο Δυτικός Πολιτισμός έχει προ πολλού και εξ ολοκλήρου λησμονήσει, όσο και στο νέο επιστημονικό πνεύμα που επιτάσσει την ανάπτυξη μιας νέας λογικής και ηθικής της επιστήμης

Κύριος παράγοντας συγκρότησης μια νέας πολιτισμικής δομής είναι η συνειδητοποίηση των αιτίων κατάρρευσης του σημερινού Δυτικού Πολιτισμικού ρεύματος. Πάνω στην ανάλυση αυτών των αιτίων πρέπει να θεμελιωθεί μια νέα πολιτισμική θεωρία. Ένα νέο παγκόσμιο κοινωνικό συμβόλαιο το οποίο θα επιτρέψει στην κοινωνία μας να ζήσει με ειρήνη, αδελφότητα και δικαιοσύνη.

Η Θέση του Θετικού επιστήμονα

Μέσα στο γενικότερο πλαίσιο αυτής της πολιτισμικής κατάρρευσης πάρα πολλοί διατυπώνουν μια καίρια ερώτηση.

«Πρέπει ο Θετικός Επιστήμονας να απασχολείται και να ενδιαφέρεται μόνο με την στενή περιοχή της ειδικότητάς του, ή και για τα ευρύτερα κοινωνικά και πολιτισμικά δρώμενα;»

Για να πάρουμε θέση στο προηγούμενο ερώτημα θα πρέπει πρώτα να έχουμε απαντήσει σε μια άλλη πολύ θεμελιακή ερώτηση: «Η ανατροπή βασικών Επιστημονικών δεδομένων επηρεάζει την συγκρότηση ενός Πολιτισμικού Ρεύματος;». Για να έχουμε μια απάντηση σε αυτό το κρίσιμο ερώτημα πρέπει να έχουμε μια σαφή εικόνα για το πώς συγκροτείται ένα πολιτισμικό ρεύμα.

Η έννοια του φόβου. Οι τρεις πολιτισμικοί πυλώνες

Ένα πολιτισμικό ρεύμα εκφράζει βασικά την εκάστοτε προσπάθεια του ανθρώπου να ξεπεράσει και να ελέγξει τριών ειδών φόβους, οι οποίοι βρίσκονται σε άμεση σχέση και συνάρτηση με τριών ειδών γεγονότα ή ανθρώπινους φόβους:

1. Τον φόβο της φυσικής ανθρώπινης επιβίωσης. 

Ο φόβος αυτός περιλαμβάνει στον σκληρό του πυρήνα, επί μέρους φόβους όπως την αβεβαιότητα εξεύρεσης πόρων βιολογικής επιβίωσης και τον φόβο άσκησης βίας από τον δυνατότερο. Η προσπάθεια υπέρβασης όλων αυτών των φόβων επιβίωσης ανάγκασε τον άνθρωπο να εφεύρει την έννοια της «οργανωμένης κοινωνικής ζωής» και σε προέκταση την έννοια της «Κοινωνικής Φιλοσοφίας». Η Κοινωνική Φιλοσοφία Γέννησε τα «Κοινωνικά Συστήματα» και από αυτά προήλθαν τα «Πολιτικά Συστήματα».

2. Το φόβο της βίαιης δράσης του Φυσικού Περιβάλλοντος.

Οι κατακλυσμοί, οι σεισμοί, οι βροντές και οι αστραπές, το μυστήριο του έναστρου ουρανού, η αιφνίδια μεταβολή των κλιματολογικών συνθηκών, δημιουργούσαν έναν εσωτερικό φόβο, τόσο στο επίπεδο της φυσικής επιβίωσης του ανθρώπου, όσο και στο επίπεδο του μεταφυσικού και ψυχολογικού δέους. Τον φόβο των γεγονότων του Φυσικού του περιβάλλοντος προσπάθησε ο άνθρωπος να ξεπεράσει μέσω της «Γνώσης», της διερεύνησης δηλαδή των αιτίων που προκαλούν τα γεγονότα που τον φόβιζαν. Η «Γνώση» γέννησε την «Επιστημονική Κοσμοθεωρία» που με τη σειρά της δημιούργησε την «Επιστήμη» η οποία σε κάποιες περιπτώσεις μετασχηματίζεται σε «Τεχνολογία».

3. Τον μεταφυσικό φόβο, τον φόβο δηλαδή που προκαλούσαν γεγονότα τα οποία ξέφευγαν από το πλαίσιο της λογικής ερμηνείας, 

η οποία απέρρεε από την εμπειροκρατία των ανθρώπινων αισθήσεων. Ο μεταφυσικός φόβος δημιουργούσε έντονα και ανεξέλεγκτα προσωπικά και συλλογικά φαινόμενα άκρατου δέους, τα οποία αποσάθρωναν τις δομές του Κοινωνικού Συστήματος, αλλά και της Επιστημονικής Κοσμοθεωρίας. Απάντηση σ’ αυτή τη αίσθηση του μεταφυσικού φόβου έδωσε ο άνθρωπος δημιουργώντας τις δομές της «Εσωτερικής Φιλοσοφίας ή Θρησκευτικότητας». Η Εσωτερική φιλοσοφία είχε ως στόχο της να κατασιγάσει τα φαινόμενα μεταφυσικού φόβου με προεξάρχοντα τον «Φόβο του Θανάτου». Η «Θρησκευτικότητα» γέννησε τη «Θεολογία» η οποία αποτελεί το υπόβαθρο γέννησης της «Θρησκείας».

Όπως είναι φανερό, τα τρία προηγούμενα είδη ανθρώπινων φόβων δεν είναι ανεξάρτητα μεταξύ τους, αλλά αλληλοεξαρτώμενα. Με τον τρόπο αυτό έπρεπε η ανάπτυξη μιας μεθόδου, ή μιας θεωρίας καταπολέμησης του ενός φόβου, να μην έρχεται σε αντίθεση με αντίστοιχες θεωρίες και πρακτικές που είχαν ως στόχο την αναίρεση των φόβων άλλου τύπου. Στην αντίθετη περίπτωση, μπορεί μια θεωρία ή μια πρακτική να κατασιγάζει κάποιο είδος ανθρώπινων φόβων, αλλά καταστρέφει τις δομές προστασίας του ανθρώπου από κάποιους άλλους.

Με βάση την προσπάθεια κατασίγασης των τριών αυτών επί μέρους ανθρώπινων φόβων ένα Πολιτισμικό Ρεύμα συγκροτείται πάνω στην ισόρροπη και αλληλοεξαρτώμενη ανάπτυξη των τριών προηγούμενων πυλώνων.

Πολιτισμικά ρεύματα ενός πυλώνα

Η προηγούμενη όμως λογική, μιας ισόρροπης δηλαδή εξέλιξης ενός Πολιτισμικού Ρεύματος, δεν είναι αποδεκτή από όλες τις ανθρώπινες κοινωνίες.

Σε πολλές περιπτώσεις, οι ανθρώπινες διοικητικές δομές κάποιου πυλώνα του Πολιτισμικού ρεύματος, κυριαρχούν επί των διοικητικών δομών των άλλων δύο πυλώνων, δημιουργώντας Πολιτισμικά ρεύματα ενός πυλώνα.

Με τον τρόπο αυτό δομούνται τα «Θετικιστικά», τα «Θεοκρατικά» και τα «Διοικητικά» πολιτισμικά ρεύματα., αναλόγως αν επικρατούν οι διοικητικές δομές της «Επιστημονικής Κοσμοθεωρίας» της «Εσωτερικής Φιλοσοφίας ή Θρησκευτικότητας», ή της «Κοινωνικής Φιλοσοφίας» αντίστοιχα.

Το νόημα της Μεγάλης Επιστημονικής Επανάστασης

Για να γίνει σαφές το πώς η ριζική αλλαγή των επιστημονικών ιδεών αναγκάζει σε μια ουσιαστική αλλαγή των αντιλήψεων των δύο άλλων πυλώνων ενός πολιτισμικού ρεύματος θα πρέπει να εντοπίσουμε ποιο είναι το βασικό χαρακτηριστικό μιας «Μεγάλης Επιστημονικής Επανάστασης».

Μεγάλη Επιστημονική Επανάσταση ονομάζουμε μια ριζική αναμόρφωση των επιστημονικών ιδεών η οποία δεν προάγει μόνο την επιστημονική γνώση και φιλοσοφία, αλλά αναγκάζει ένα πολιτισμικό ρεύμα ενός πυλώνα να μετατραπεί σε έναν πολιτισμό τριών πολιτισμικών πυλώνων.

Ως παραδείγματα Μεγάλων Επιστημονικών Επαναστάσεων μπορούμε αναφέρουμε την:

Προσωκρατική Περίοδο και την

Επιστημονική Επανάσταση 16ου-17ου αιώνα:

Πριν και τις δύο αυτές περιόδους ο πολιτισμός ήταν Θεοκρατικός. Η ριζική όμως αναμόρφωση των επιστημονικών ιδεών και πρακτικών επέδρασε πάνω στη δομή του πολιτισμικού ρεύματος μετατρέποντάς το σε ένα πολιτισμό τριών πυλώνων.

Αυτό σημαίνει ότι με κάποιο τρόπο η ανατροπή των επιστημονικών ιδεών επιδρά ριζικά και καταλυτικά πάνω στη δομή και τον προσανατολισμό ενός πολιτισμού

Η φιλοσοφική θεμελίωση των Θετικών Επιστημών

Με ποιόν τρόπο όμως επιδρά το περιεχόμενο της επιστημονικής σκέψης στις δομές ενός Πολιτισμικού Ρεύματος;

Αρχικά θα πρέπει να αντιληφθούμε ότι οι Θετικές Επιστήμες και, σε προέκταση ο πυλώνας της Επιστημονικής Κοσμοθεωρίας, δεν θεμελιώνονται πάνω σε πειραματικά αποδεδειγμένες έννοιες όπως αφήνουμε πολλές φορές να εννοηθεί.

Οι βάσεις των θετικών Επιστημών είναι οι επόμενες τρεις έννοιες: η ύλη (μάζα), ο χρόνος και ο χώρος (διάσταση).

Οι έννοιες αυτές δεν αποτελούν όμως τη βάση μόνο του πυλώνα της επιστημονικής κοσμοθεωρίας αλλά και των άλλων δύο πυλώνων ενός πολιτισμικού ρεύματος, της θρησκευτικότητας και της κοινωνικής φιλοσοφίας.

Οι έννοιες αυτές, όπως γνωρίζουμε, δεν είναι χειροπιαστά και αντικειμενικά προσδιορισμένες, αλλά φιλοσοφικά κατηγορούμενα προσδιοριζόμενα με διαφορετικούς τρόπους από διαφορετικούς πολιτισμούς, η σε διαφορετικές εποχές

Αν ανατραπεί το εννοιολογικό περιεχόμενο αυτών των φυσικών εννοιών θα αλλάξει σιγά-σιγά η επιστημονική, θρησκευτική και κοινωνική βάση του δυτικού πολιτισμού και, αργά ή γρήγορα, ολόκληρη η δομή του πολιτισμού μας.

Η ανατροπή όμως του εννοιολογικού περιεχομένου αυτών των φυσικών εννοιών έχει ήδη συντελεστεί. Οι κλασικές επιστημονικές θέσεις έχουν ανατραπεί δραματικά από τα μέσα του 19ου αιώνα. Η κατάρρευση του πυλώνα της κλασσικής επιστημονικής κοσμοθεωρίας παρασύρει σε κατάρρευση ολόκληρο το Δυτικό Πολιτισμικό Ρεύμα

Επειδή όμως πολλοί μπορεί να μην πιστέψουν την ουσιαστική επίδραση του πυλώνα της επιστήμης πάνω στην συγκρότηση των άλλων πολιτισμικών πυλώνων θέλουμε να υπενθυμίσουμε τα επόμενα.

Αλλαγή της επιστημονικής αντίληψης για το τι είναι η ύλη, μάζα, χρόνος και χώρος, αναγκάζει σε αναθεώρηση κάθε κοινωνικό σύστημα που έχει στηριχθεί στις παλαιότερες αυτές αντιλήψεις (Διαλεκτικός Υλισμός-Μαρξισμός-Κομμουνισμός) όπως και μια σειρά φιλοσοφικών συστημάτων που επηρέασαν την δομή και την σκέψη του Δυτικού πολιτισμού (Υλισμός, Μηχανοκρατία κλπ).

Στο πεδίο της Θεολογίας η αλλαγή της επιστημονικής αντίληψης π.χ πάνω σε θέματα Βιολογίας, όπως η θεωρία καταγωγή των Ειδών, η φυσική συγκρότησης και γέννηση του Σύμπαντος, για το τι υπήρχε πριν τι δημιουργία του Σύμπαντος, του τι είναι η ύλη, μάζα, χρόνος και χώρος, για το τι είναι στην πραγματικότητα αυτό το οποίο αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας, αλλάζουν σοβαρά πολλά σημεία της θεολογικής δογματικής.

Τα αίτια κατάρρευσης

Ας δούμε όμως μερικά από τα επιστημονικά δεδομένα τα οποία επέδρασαν ουσιαστικά πάνω στην συγκρότηση του καταρρέοντας Δυτικού Πολιτισμικού ρεύματος.

Βασική αποδοχή της δυτικής τεχνολογικής επιστημονικής σκέψης υπήρξε η φιλοσοφική, αλλά και δογματική, αποδοχή ως αληθών και πραγματικών μόνο εκείνων των μορφών και των φαινομένων τα οποία εμπίπτουν στο πεδίο των ανθρώπινων αισθήσεων.

Εργαλεία μελέτης αυτού του αισθητού κόσμου της εμπειροκρατίας, υπήρξαν η Ευκλείδεια Γεωμετρία και η Νευτώνεια Φυσική.

Για το εμπειροκρατούμενο αυτό πολιτισμικό ρεύμα τα φυσικά σώματα μέσα στον χώρο ήταν διακριτά και ανεξάρτητα μεταξύ τους, οριζόμενα από συγκεκριμένα και μετρούμενα όρια. Τον κόσμο χαρακτήριζε η διακριτότητα και η κατάτμηση των πάντων σε εξατομικευμένα αντικείμενα και όχι η συνέχεια και η αλληλουχία τους.

Ο χώρος είχε 3 διαστάσεις, ενώ ο χρόνος ήταν κάτι εκνευριστικά άγνωστο αλλά μπορούσαμε να τον μετρήσουμε με τα ρολόγια και τα ημερολόγιά μας.

Μεταξύ των αντικειμένων υπήρχε σχετικό κενό, αλλά με κατάλληλα όργανα μπορούσαμε να αδειάσουμε τον χώρο και να τον καταστήσουμε σχεδόν, πειραματικά κενό.

Υλικό δεν μπορούσε να γεννηθεί από το μη αισθητό, αφού το μη αισθητό ταυτιζόταν με το λογικό «τίποτα».

Βασικό δόγμα ήταν ότι, κάθε τι που δεν αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις και τα όργανά μας, αφού δεν μπορούσαμε να το μετρήσουμε, δεν υπήρχε και ως εκ τούτου ήταν παράλογο έστω και να υπαινισσόμαστε την ύπαρξή του

Ομοίως σύμφωνα με τη Γεωμετρία του Ευκλείδη είμαστε σίγουροι ότι αν κάτι κινείται ευθυγράμμως και ισοταχώς, συνεχώς απομακρύνεται από το σημείο εκκίνησης.

Με βάση όλα τα προηγούμενα ορίστηκαν αξιωματικά, και ενσωματώθηκαν στη λογική του πολιτισμικού ρεύματος οι έννοιες, εδώ, εκεί, αριστερά, δεξιά, πάνω κάτω, τώρα, χθες, αύριο, λίγο, πολύ, καθόλου, τίποτα.

Όλα τα προηγούμενα δόγματα στηριγμένα, όπως ήδη αναφέραμε, στα δεδομένα των μεγάλων επιστημονικών ανακαλύψεων του 16ου και 17ου αιώνα, επηρέασαν βαθιά τις δομές των δύο άλλων πολιτισμικών πυλώνων εφόσον φαινομενικά ανέτρεπαν πολλές από τις παραδοσιακές και θεμελιακές αρχές τους.

Η ανατροπή των κλασσικών ιδεών

Τα δόγματα όμως της επιστήμης του πραγματιστικού πολιτισμικού μοντέλου που βιώνουμε ακόμα και σήμερα, έχουν ήδη συντριβεί κάτω από το βάρος των ανακαλύψεων της σύγχρονης φυσικής και των νέων μαθηματικών θεωριών. Το γεγονός αυτό παρασύρει σε κατάρρευση και τους δύο άλλους πολιτισμικούς πυλώνες που στήριξαν αφελώς την εξέλιξή τους σε επιστημονικά δόγματα που εν τέλει απεδείχθησαν ψευδή.

Αυτό συμβαίνει από την στιγμή που η σύγχρονη επιστήμη διαπίστωσε ότι τα οικοδομήματα της Νευτώνειας Φυσικής καθώς και της Ευκλείδιας Γεωμετρίας, πάνω στα οποία οικοδομήθηκε ο πυλώνας της επιστήμης, στο πολιτισμικό αυτό ρεύμα, στέκουν ανίσχυρα να ερμηνεύσουν την συνολική συμπαντική πραγματικότητα.

Ήδη από το τέλος του 19ου αιώνα φωτεινές επιστημονικές προσωπικότητες όπως αυτές του Gauss και του Riemann σηματοδότησαν τον ερχομό της νέας επιστημονικής επανάστασης του εικοστού αιώνα, που έμελλε να σαρώσει βίαια το σύνολο των πραγματιστικών και υλοκεντρικών ιδεών περί της φύσεως και της συγκρότησης της συμπαντικής δημιουργίας.

Η θεωρία της σχετικότητας, η κβαντική φυσική, η φυσική των στοιχειωδών σωματιδίων, η φυσική του κενού, οι θεωρίες των χορδών, του χάους και του πληθωρισμού, η σύγχρονη τοπολογία, οι μη ευκλείδειες γεωμετρίες και πολλές άλλες σύγχρονες επιστημονικές ανακαλύψεις ανέτρεψαν σαν θύελλα το μέχρι σήμερα συμπαντικό κοσμοείδωλο.

Το Σύμπαν μας αποδεικτικά πλέον έχει τουλάχιστον τέσσερις διαστάσεις, ενώ η Νευτώνεια Φυσική και η Ευκλείδεια Γεωμετρία στέκουν ανίκανες να ερμηνεύσουν ένα πλήθος κοσμικών και συμπαντικών φαινομένων που έχουν παρατηρηθεί σήμερα.

Κάθε μορφή μέσα στο Σύμπαν δεν έχει όρια έκτασης αλλά απλώνεται παντού μέσα στο συμπαντικό χώρο και χρόνο. Κενό δεν υπάρχει πουθενά. Το κενό είναι το πιο γεμάτο πράγμα μέσα στο Σύμπαν. Από το αισθητό τίποτα μπορεί να εμφανιστούν πραγματικά σωματίδια ύλης.

Τέλος μέσα στο Σύμπαν υπάρχουν περιοχές που μπορούμε να διακρίνουμε ταχύτητες πολύ μεγαλύτερες από αυτές του φωτός, πλην όμως τα γεγονότα που εξελίσσονται μέσα σ’ αυτούς δεν υποπίπτουν στις ανθρώπινες αισθήσεις και μετρήσεις.

Έννοιες όπως αυτές του «παρόντος», του «μέλλοντος» και του «παρελθόντος» δεν έχουν πλέον επιστημονικό νόημα. Ομοίως δεν έχουν νόημα έννοιες όπως αυτές του «εδώ» και του «εκεί» του «πάνω» ή του «κάτω». Στο Σύμπαν της σύγχρονης επιστημονικής πραγματικότητας το «εδώ» είναι «παντού» και το «τώρα» ταυτίζεται με το «χθες» και το «αύριο».

Η σύγχρονη επιστημονική πραγματικότητα αποκαλύπτει ότι μέσω των αισθήσεών μας και των διαφόρων οργάνων που τις ενισχύουν, δεν αντιλαμβανόμαστε το Συμπαντικό χώρο όπως αυτός είναι στην πραγματικότητα, αλλά όπως έχει τη δυνατότητα να το αντιληφθεί ο εγκέφαλός μας, μέσω των ατελέστατων ανθρώπινων αισθήσεων. Η πραγματική φύση του τετραδιάστατου και μη Ευκλείδειου Σύμπαντος είναι μη αισθητή και περιγράφεται μόνο μέσω μαθηματικών σχέσεων

Όμως η μεγάλη αυτή επιστημονική επανάσταση βρήκε ανέτοιμες τις κακώς εξελιγμένα διοικητικές δομές των δύο άλλων πολιτισμικών πυλώνων, οι οποίες θεώρησαν αναίτια ότι οι νέες επιστημονικές ιδέες και ανακαλύψεις δυναμίτιζαν τις δομές τους και διεκδικούσαν περιοχές δράσης οι οποίες κατά την άποψή τους αποτελούσαν παραδοσιακά δικά τους πεδία δράσης.

Στόχος και επιδίωξη του νέου επιστημονικού πνεύματος πρέπει να είναι να πείσει τις διοικητικές δομές των δύο άλλων πολιτισμικών πυλώνων, ότι δεν τις υπονομεύει, ούτε προσπαθεί να τις αντικαταστήσει, αλλά αντιθέτως μπορεί να τις βοηθήσει, αν το θελήσουν, να ανακτήσουν το χαμένο κύρος τους και την επιβεβαιωτική μεταξύ τους σύνδεση.

Η αυτοκριτική της Επιστήμης

Για να επιδράσει όμως καταλυτικά το νέο επιστημονικό πνεύμα στην διαμόρφωση ενός νέου πολιτισμικού ρεύματος πρέπει άμεσα να περάσει σε μια αυστηρή αυτοκριτική της επιστήης Ας δούμε τη λέει ο ό Edgar Morin για το πρόβλημα της Επιστήμης

«Η πρωτοφανής πρόοδος των γνώσεων συνοδεύεται με μια απίστευτη πρόοδο της άγνοιας.

Η πρόοδος των ευεργετικών όψεων της επιστημονικής γνώσης, συμβαδίζει με την πρόοδο των επιβλαβών και θανατηφόρων χαρακτηριστικών της.

Η αυξημένη πρόοδος των εξουσιών της επιστήμης συνοδεύεται με μια αυξανόμενη κοινωνική αδυναμία των επιστημόνων να συμμετάσχουν στην διαμόρφωση και τον έλεγχο αυτών των εξουσιών.

Η Επιστημονική εξουσία είναι κατακερματισμένη στο επίπεδο της έρευνας, αλλά λειτουργεί συγκεντρωμένη και αλληλένδετη με την πολιτική και την οικονομία.

…Τελικά, και αυτό είναι το σημαντικότερο, η διαδικασία της κατακερματισμένης γνώσης-εξουσίας, τείνει να καταλήξει, αν δεν προβληθούν αντιστάσεις από το εσωτερικό των ίδιων των επιστημών, σε ένα ολοκληρωτικό μετασχηματισμό του νοήματος και της λειτουργίας της γνώσης. Η γνώση δεν δημιουργείται πια για να τη σκεφτούμε, να τη στοχαστούμε, να τη συζητήσουμε ως ανθρώπινες υπάρξεις ώστε να οξύνουμε την όρασή μας πάνω στον κόσμο και να φωτίσουμε τη δράση μας μέσα σ’ αυτόν, αλλά παράγεται για να αποθηκεύεται σε τράπεζες δεδομένων και να την χειρίζονται ανώνυμες δυνάμεις…

… Έτσι η καταγγελία της πολιτικής από τον επιστήμονα γίνεται για τον ερευνητή το μέσον για να υπεκφύγει τη συνειδητοποίηση των αμοιβαίων και σύνθετων επιδράσεων ανάμεσα στην επιστημονική, την τεχνική, την κοινωνιολογική και την πολιτική σφαίρα. Τον εμποδίζει να συλλάβει την πολυπλοκότητα της σχέσης μεταξύ επιστήμης και κοινωνίας και τον ωθεί να αποφύγει το πρόβλημα της ευθύνης που είναι εγγενής στην επιστημονική του ιδιότητα…».

Η τελική απάντηση

Πρέπει λοιπόν ένας θετικός επιστήμονας να συμμετέχει στο ευρύτερο κοινωνικό γίγνεσθαι ή πρέπει να μην ασχολείται με τα ευρύτερα κοινωνικά δρώμενα;

Μετά όλα τα προηγούμενα η απάντηση έρχεται αυθόρμητα.

«Η επιστήμη, η θεολογία και η κοινωνική δομή συνιστούν ένα ενιαίο και αδιάσπαστο σύνολο μέσα στο οποίο κάθε συνιστώσα επηρεάζει και επηρεάζεται από τις δυο άλλες. Το αδιάσπαστο αυτό οικοδόμημα ονομάζεται Πολιτισμός.

Ο επιστήμονας, στο μέτρο που παράγει επιστημονικό έργο, είτε το θέλει είτε όχι, αποτελεί παράγοντα πολιτισμικής διαμόρφωσης, επιδρώντας στο μέτρο των δυνατοτήτων του, θετικά ή αρνητικά, στην εξέλιξη τόσο της θεολογικής όσο και της κοινωνικής δομής.

Ο επιστήμονας τη στιγμή της μεγάλης πολιτισμικής κρίσης πρέπει να τολμήσει να αποτελέσει τον ισχυρό βραχίονα ξεπεράσματός της, εκφραζόμενος ελεύθερα, ασχέτως του κοινωνικού και επαγγελματικού κόστους που πολλές φορές είναι αβάσταχτο».